Administrative court dismisses legal aid request for asylum applicant whose appeal was properly reviewed and rejected.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed Alie Kamara's request for legal aid to appeal the Refugee Review Board's rejection of her asylum claim. Kamara argued she faced execution in Sierra Leone for killing her sister's abuser, but the court found her appeal had been thoroughly examined. The court ruled that the Board's decision was well-reasoned and that no prima facie case existed for refugee or supplementary protection status.
Legislator-Regeste
KI-generiertΝ. 165(I)/2002, Ν. 6(I)/2000: The Administrative Court may refuse legal aid when the Refugee Review Board has properly examined an appeal and the applicant has not established a prima facie case for refugee or supplementary protection status.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Amiri Mohammad ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων και Άλλης (2009) 3 ΑΑΔ 358
POSTOLACHI KONSTANTIN ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1458/2009, 25 Φεβρουαρίου 2011
JAFAR KALASH ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 626/2010, 8/10/2013
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 165(I)/2002 - Ο περί Νομικής Αρωγής Νόμος του 2002
Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:142
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Αίτηση Αρ. 14/2016)
2 Ιουνίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ
ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 2002 (Ν.165(Ι)/2002)
ΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ
ALIE KAMARA Αιτητή,
Ο αιτητής εμφανίζεται προσωπικά
Β. Καρλεττίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Ο αιτητής κατάγεται από την Σιέρα Λεόνε και είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Υπηρεσίας Ασύλου και Μετανάστευσης Λάρνακας, εντοπίστηκε μαζί με άλλους έξι αλλοδαπούς στη θαλάσσια περιοχή Κιτίου-Μαζωτού, στις 26.12.2015, οπότε και συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση με την κατηγορία της παράνομης εισόδου στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στις 5.1.2016, ο αιτητής υπέβαλε αίτηση για χορήγηση διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με τον περί Προσφύγων Νόμο του 2000 (Ν. 6(Ι)/2000), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο (στο εξής «ο Νόμος»). Στις 26.1.2016 διεξήχθη συνέντευξη στον αιτητή, από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, για την εξέταση της αίτησής του για διεθνή προστασία. Η συνέντευξη έγινε στην Αγγλική γλώσσα, την οποία ο αιτήτης, όπως δήλωσε ενώπιον του λειτουργού, κατανοεί πλήρως. Στις 8.2.2016, η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης.
Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής καταχώρησε, στις 19.2.2016, διοικητική προσφυγή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, η οποία και εξέδωσε απορριπτική απόφαση στις 22.3.2016. Η εν λόγω απόφαση, μαζί με σχετική απορριπτική επιστολή της Αρχής, απεστάλησαν στον αιτητή με συστημένο ταχυδρομείο και παραδόθηκαν στις 2.4.2016.
Με πρόθεσή του να καταχωρήσει προσφυγή επί της απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση, ώστε να του παρασχεθεί νομική αρωγή για το σκοπό αυτό. Η Δημοκρατία έφερε ένσταση στην αίτηση για τους λόγους που αναλύονται σε γραπτό Σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα, το οποίο κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση της αίτησης, στις 30.5.2016, από την κα Καρλεττίδου, η οποία και ανέπτυξε τους συναφείς ισχυρισμούς της προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου.
Ο αιτητής, κατά τη συνέντευξή του ενώπιον της λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν, επειδή σκότωσε τον άντρα που βίασε τη μικρή ανήλικη αδελφή του. Σε περίπτωση δε επιστροφής του, ισχυρίστηκε πως θα συλληφθεί από τις αρχές της χώρας του και, στην καλύτερη περίπτωση, θα αντιμετωπίσει ποινή φυλάκισης, ενώ ισχυρίστηκε ότι θα αντιμετωπίσει και το μένος των ανθρώπων που ήταν παρόντες στο σκηνικό. Δήλωσε επίσης ότι στη χώρα του ούτε αυτός ούτε κανένας συγγενής του ανήκει σε κάποια πολιτική, θρησκευτική, στρατιωτική, εθνική ή κοινωνική οργάνωση ή ομάδα. Πρόσθεσε επίσης ότι ο ίδιος δεν έχει ποτέ παρενοχληθεί, διωχθεί, συλληφθεί ή κρατηθεί, ούτε και κανένας συγγενής του δεν έχει κακοποιηθεί, διωχθεί, συλληφθεί, κρατηθεί, καταδικαστεί ή σκοτωθεί.
Παρόμοιους ισχυρισμούς προέβαλε ο αιτητής και με τη διοικητική προσφυγή που καταχώρησε ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων. Ωστόσο, στην εν λόγω προσφυγή του, ο αιτητής πρόσθεσε και νέους ισχυρισμούς που δεν είχε προβάλει ούτε στην αρχικώς υποβληθείσα αίτησή του για παροχή ασύλου, ούτε στην προαναφερθείσα συνέντευξή του. Συγκεκριμένα, ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι ο βιαστής της αδελφής του, ήτοι το πρόσωπο που ο αιτητής ισχυρίζεται ότι είχε σκοτώσει, υπήρξε μέλος της μυστικής οργάνωσης “Poro Society”, στη Σιέρα Λεόνε, και ότι μέλη της εν λόγω οργάνωσης, μετά το συμβάν, τον αναζήτησαν και ορκίστηκαν πως θα τον σκότωναν, όπως θα έπρατταν και μέλη της οικογένειας του αποθανόντος, αφού τον θεωρούσαν υπεύθυνο για το θάνατο του μέλους τους. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι σοβαρές απειλές δεχόταν και η θεία του, τόσο από την οργάνωση “Poro Society”, όσο και από την οικογένεια του βιαστή της αδελφής του. Πέραν των πιο πάνω, ο αιτητής, στο πλαίσιο της ακρόασης της παρούσας αίτησης, ισχυρίστηκε στο Δικαστήριο ότι κατά την συνέντευξή του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου δεν του δόθηκε η ευκαιρία αλλ’ ούτε και επαρκής χρόνος για να δώσει όλες τις πληροφορίες που ήθελε για την υπόθεσή του, ενώ πριν από την εν λόγω συνέντευξη είχε χάσει τη θεία του και είχε άγχος γιατί δεν γνώριζε που ήταν η αδελφή του. Αυτά, ισχυρίζεται, δεν του επέτρεψαν να προετοιμαστεί κατάλληλα.
Η κυρία Καρλεττίδου, εκ μέρους της Δημοκρατίας, ανέφερε ότι η ένσταση βασίζεται στο άρθρο 6Β(2)(β)(ββ) του περί Νομικής Αρωγής Νόμου του 2002 (Ν.165(Ι)/2002), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Συγκεκριμένα, η ευπαίδευτη δικηγόρος για τη Δημοκρατία υποστήριξε ότι δεν είναι πιθανό να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής του αιτητή, αφού από τη συνέντευξη που διενεργήθηκε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου διαφάνηκε ότι στο πρόσωπο του αιτητή δεν συνέτρεχαν εκείνα τα αντικειμενικά και υποκειμενικά στοιχεία που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν το γεγονός ότι αυτός εγκατέλειψε τη χώρα του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης, καθότι είναι ξεκάθαρο ότι ο λόγος που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ήταν η αξιόποινη πράξη που είχε διαπράξει.
Περαιτέρω, σύμφωνα με την κ. Καρλεττίδου, ο αιτητής, κατά το στάδιο της εξέτασης της διοικητικής προσφυγής του, κρίθηκε από την Αναθεωρητική Αρχή αναξιόπιστος, αφού δεν μπορούσε να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του, οι οποίοι στερούνται αληθοφάνειας. Τα σημεία δε της αναξιοπιστίας που διαπιστώθηκαν κατά τη δευτεροβάθμια εξέταση του αιτήματος του αιτητή, «πλήττουν σοβαρά την αξιοπιστία του στον πυρήνα του αιτήματός του».
Το αίτημα του αιτητή για παροχή πολιτικού ασύλου, ισχυρίζεται η δικηγόρος της Δημοκρατίας, εξετάστηκε επιμελώς και η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν το αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας και ορθής εφαρμογής του νόμου, υπήρξε δε δεόντως αιτιολογημένη και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.
Το ουσιώδες ζήτημα που εγείρεται στην παρούσα υπόθεση είναι το κατά πόσο, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες πρόνοιες του άρθρου 6Β(2)(β)(ββ) του Νόμου 165(Ι)/2002, ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, το Δικαστήριο έχει ικανοποιηθεί για την ύπαρξη πιθανότητας να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση, για τον αιτητή, στην προσφυγή που προτίθεται να καταχωρήσει. Δεδομένου δε ότι ο αιτητής δεν έχει καταχωρήσει προσφυγή, η επίλυση του συγκεκριμένου ζητήματος αναγκαστικά θα αναζητηθεί στη βάση του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, δηλαδή στο σύνολο των στοιχείων που η δικηγόρος της Δημοκρατίας και ο αιτητής έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, με τη μορφή εγγράφων και επιχειρηματολογίας, σε συνδυασμό βέβαια με την απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων και την προηγηθείσα της Υπηρεσίας Ασύλου (βλ. αίτηση Νομικής Αρωγής αρ. 12/2010, MUHAMMAD ISMAIL, ημερ. 13.5.2010).
Έχω μελετήσει προσεκτικά την προαναφερθείσα απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, αλλά και αυτήν της Υπηρεσίας Ασύλου, το γραπτό σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα, ημερομηνίας 30.5.2016, μαζί με τα εκεί συνημμένα παραρτήματα, περιλαμβανομένης και της συνέντευξης του αιτητή ενώπιον της αρμόδιου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, τις εισηγητικές εκθέσεις και τις αποφάσεις τόσο της Υπηρεσίας Ασύλου όσο και της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, τους ισχυρισμούς του αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου και γενικά το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου. Κρίνω ότι δεν είναι πιθανό να εκδοθεί θετική για τον αιτητή δικαστική απόφαση στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής, που είναι βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση αίτησης για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής.
Σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Νόμου, «ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής, ή πρόσωπο, που δεν έχει ιθαγένεια, το οποίο, ενώ είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο να επιστρέψει σ’ αυτή».
Σύμφωνα δε με το άρθρο 17(1)(β) του Νόμου, για τον καθορισμό της ιδιότητας του πρόσφυγα, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου «καθοδηγείται από το Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και Κριτήρια για τον
Προσδιορισμό της Ιδιότητας του Πρόσφυγα που εκδίδεται από το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες». Στο εν λόγω Εγχειρίδιο, στο οποίο παραπέμπει και η απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής, προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι «Η δίωξη πρέπει να διακρίνεται από την τιμωρία που επισύρει μια παράβαση του κοινού νόμου. Πρόσωπα που διαφεύγουν τη δίωξη ή την τιμωρία για τέτοιου είδους παράβαση δεν είναι κανονικά πρόσφυγες. Πρέπει να υπομνησθεί ότι ο πρόσφυγας είναι θύμα – ή ενδεχόμενο θύμα – αδικίας και όχι ένας φυγόδικος.» (Παρ. 56). Το τι συνιστά δίωξη, σύμφωνα με την Παράγραφο 52, «εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης, λαμβανομένου υπόψη του υποκειμενικού στοιχείου», ο δε «υποκειμενικός χαρακτήρας του φόβου δίωξης απαιτεί αξιολόγηση των απόψεων και συναισθημάτων του εν λόγω προσώπου».
Εν προκειμένω, στη βάση της αξιολόγησης της συνέντευξης του αιτητή και των ισχυρισμών που αυτός έθεσε ενώπιον της, η Υπηρεσία Ασύλου ορθώς αποφάσισε να απορρίψει το αίτημά του για παροχή διεθνούς προστασίας, αφού αυτός δεν πληρούσε ούτε τις προϋποθέσεις για χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, ούτε αυτές για χορήγηση της συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19(1) του Νόμου[1]. Όπως ξεκάθαρα προκύπτει από τους ισχυρισμούς του ιδίου του αιτητή ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αυτός εγκατέλειψε τη χώρα του, επειδή σκότωσε τον άντρα που βίασε τη μικρή ανήλικη αδελφή του, σε περίπτωση δε επιστροφής του, θα συλληφθεί από τις αρχές της χώρας του και, στην καλύτερη περίπτωση, θα αντιμετωπίσει ποινή φυλάκισης. Ωστόσο, ο εν λόγω ισχυρισμός δεν είναι επαρκής για να χορηγηθεί στον αιτητή διεθνής προστασία, αφού η συγκεκριμένη περίπτωση πράγματι δεν εμπίπτει ούτε στις υπό του προαναφερθέντος άρθρου 3(1) του Νόμου προβλεπόμενες προϋποθέσεις, ούτε και σε αυτές του προαναφερθέντος άρθρου 19.
Όπως δε ορθά επισημαίνεται και στην απορριπτική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, όπου ο αιτητής έθεσε παρόμοιους ισχυρισμούς, σε συμβατότητα και με τις πρόνοιες της προαναφερθείσας παραγράφου 52 του Εγχειριδίου, είναι σαφής η διάκριση μεταξύ δίωξης και ποινικής δίωξης και η μόνη περίπτωση που η ποινική δίωξη θα μπορούσε ενδεχομένως να συνιστά δίωξη είναι η περίπτωση επιβολής σε κάποιον υπέρμετρα αυστηρής ποινής[2]. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο διενεργήθηκε έρευνα εκ μέρους της Διοίκησης προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον ο αιτητής ενδέχεται να αντιμετωπίσει, σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του, υπέρμετρη τιμωρία αναφορικά με το έγκλημα που ισχυρίστηκε ότι διέπραξε. Η δε διενεργηθείσα έρευνα κατέδειξε ότι η θανατική ποινή στη Σιέρα Λεόνε έχει καταργηθεί και η τελευταία εκτέλεση θανατικής ποινής στην εν λόγω χώρα έγινε το έτος 1998.
Ούτε και οι πρόνοιες της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων (στο εξής «η Σύμβαση») τυγχάνουν εφαρμογής, αφού, όπως ορθά επισημαίνεται τόσο στην απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου όσο και σε αυτήν της Αναθεωρητικής Αρχής, δεν πληρούνται οι πρόνοιες του Άρθρου 1 αυτής, προκειμένου ο αιτητής να μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρόσφυγας. Σύμφωνα με την οικεία διάταξη του εν λόγω Άρθρου-
«Αι διατάξεις της Συµβάσεως ταύτης δεν εφαρµόζονται επί προσώπων δια τα οποία υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύη τις ότι: α) έχουν διαπράξει εγκλήµατα κατά της ειρήνης, έγκληµα πολέµου ή έγκληµα κατά της ανθρωπότητος εν τη εννοία των διεθνών συµφωνιών αίτινες συνήφθησαν επί σκοπώ αντιµετωπίσεως των αδικηµάτων τούτων.- β) έχουν διαπράξει σοβαρόν αδίκηµα του κοινού ποινικού δικαίου ευρισκόµενα εκτός της χώρας της εισδοχής πριν ή γίνουν ταύτα δεκτά ως πρόσφυγες υπό της χώρας ταύτης.- γ) είναι ένοχα ενεργειών αντιθέτων προς τους σκοπούς και τας αρχάς των Ηνωµένων Εθνών».
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρω και την επισήμανση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, περί των αντιφάσεων στις οποίες υπέπεσε ο αιτητής με το περιεχόμενο της διοικητικής προσφυγής του, οι οποίες κρίθηκε ότι έπλητταν την αξιοπιστία του και την αληθοφάνεια των ισχυρισμών του. Όπως έχω ήδη αναφέρει ανωτέρω, ο αιτητής στο στάδιο της δευτεροβάθμιας εξέτασης της αίτησής του, προέβαλε για πρώτη φορά ισχυρισμούς και γεγονότα, τα οποία είχε κάθε δυνατότητα να θέσει και με την αρχικώς καταχωρηθείσα αίτησή του αλλά και ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου κατά την συνέντευξή του και δεν το έπραξε. Ωστόσο, σύμφωνα και με την Παράγραφο 204 του Εγχειριδίου, «το ευεργέτημα της αμφιβολίας πρέπει να δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ο εξεταστής είναι γενικά ικανοποιημένος από την αξιοπιστία του αιτούντος. Οι ισχυρισμοί του αιτούντος πρέπει να παρουσιάζουν συνοχή και αληθοφάνεια και να μην έρχονται σε αντίφαση με γεγονότα που είναι γενικά γνωστά σε όλους».
Τα πιο πάνω έπληξαν την αξιοπιστία του αιτητή, ούτως ώστε δικαιολογημένα να εγείρεται κώλυμα έγκρισης της αίτησής του (βλ. JAFAR KALASH v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 626/2010, ημερ. 8.10.2013 και Mohammad Amiri v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων κ.α. (2009) 3 Α.Α.Δ. 358). Ο αιτητής σε κανένα σημείο δεν μπόρεσε να τεκμηριώσει τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς του και, συνακόλουθα, η αίτησή του και γι’ αυτό το λόγο απορρίφθηκε. Ούτε και παρουσίασε ο αιτητής οποιοδήποτε νέο στοιχείο κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου ακροαματική διαδικασία.
Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι, όπως προκύπτει και από τα παραρτήματα που έχουν επισυναφθεί στο σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα, κάθε σελίδα των καταγεγραμμένων δηλώσεων του αιτητή κατά τη διενεργηθείσα συνέντευξη είναι μονογραμμένη από τον αιτητή και υπογραμμένη στο τέλος του εντύπου, με τη βεβαίωση ότι αυτά αποτελούν και/ή αντικατοπτρίζουν επακριβώς τις δηλώσεις του αιτητή, αποδεχόμενος ωσαύτως την ορθότητα των όσων κατεγράφησαν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Συνεπώς, η όποια εκ μέρους του αιτητή αμφισβήτηση της μεθοδολογίας και των όσων έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, ως αυτός επιχείρησε να πράξει ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να έχει έρεισμα (βλ. POSTOLACHI KONSTANTIN v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1458/2009, ημερ. 25.2.2011).
Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, καταλήγω ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και ορθώς η Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων απέρριψε τη διοικητική προσφυγή του αιτητή. Τόσο η απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής, όσο και η προηγηθείσα της Υπηρεσίας Ασύλου, υπήρξαν πλήρως και/ή επαρκώς αιτιολογημένες, αποτελούν δε το προϊόν επαρκούς έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των δεδομένων και στοιχείων, σύμφωνα και με το Νόμο.
Ειδικότερα, ως προς το περιεχόμενο της απορριπτικής απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, προκύπτει ξεκάθαρα το σκεπτικό της Αρχής και οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν. Λαμβάνοντας δε αυτά υπόψη, κρίνω ορθή την κατάληξη της Αρχής να απορρίψει τη διοικητική προσφυγή του αιτητή, αφού, με βάση τα ενώπιον της στοιχεία και περιστατικά της υπόθεσης, το αίτημα του αιτητή για παροχή διεθνούς προστασίας δεν μπορούσε να έχει επιτυχή κατάληξη, δεδομένου ότι δεν στοιχειοθετούνταν ούτε οι υπό του άρθρου 3(1) του Νόμου και του Άρθρου 1 της Σύμβασης προϋποθέσεις για αναγνώριση στον αιτητή του καθεστώτος του πρόσφυγα, αλλ΄ ούτε και οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Νόμου για να του παρασχεθεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι στο παρόν στάδιο δεν έχει καταδειχθεί να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της προσφυγής του αιτητή.
Ενόψει των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. Ο αιτητής βέβαια, εφόσον το επιθυμεί, μπορεί να προχωρήσει με την καταχώρηση προσφυγής κατά της απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, παρά την απόρριψη της αίτησής του για δωρεάν νομική αρωγή.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.».
[2] Σύμφωνα με το άρθρο 19(2) του Νόμου, «‘σοβαρή βλάβη’ ή ‘σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη’ σημαίνει (α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή (β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ή (γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο