Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ.1069/2013 ECLI:CY:DD:2016:119 KI-generiert

Administrative court dismisses deportation appeal citing lack of legal interest after applicant was already expelled from Cyprus.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ.1069/2013
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed Ganna Nelepa's appeal against her deportation and inclusion on the stop list, ruling that she lacked legal interest as she had already been expelled. The applicant argued that her marriage to a Union citizen entitled her to stay under the 2007 Citizenship Rights Law, but the court found her temporary residence permit had been revoked for abandonment of work. Consequently, the court held that the deportation was lawful and the applicant's arguments regarding her marital status were inadmissible since she had never formally changed her residence status.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146, 28 and 29 of the Constitution; The court must examine legal interest sua sponte and dismiss appeals where the applicant has already been expelled from the country, rendering further proceedings unnecessary.

Schlagwörter

KI-generiert
legal interest requirement deportation appeal dismissal stop list inclusion Union citizen rights residence permit revocation Hausfrauengehalt Aufnahme einer Erwerbstätigkeit Frauenarbeitslosigkeit

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 146, 28 and 29 of the Constitution
Law 7(I)/2007 on the Right of Citizens of the Union and their Family Members to Move and Reside Freely
Law 104(I)/2003 on Marriage
Law on Aliens and Immigration
Directive 2008/115/EC

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Kυπριακή Δημοκρατία ν. Δ. Aυλωνίτης και Yιοί Λτδ (2000) 3 ΑΑΔ 137

OLGA KUZNETSOVA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 908/2006, 25 Σεπτεμβρίου 2007

TERESA AMAYUWON ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση Αρ. 802/2013, 17/10/2013

FBME BANK LTD ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΩΣ ΑΡΧΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1024/2014, 18/12/2015, ECLI:CY:AD:2015:D841

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 104(I)/2003 - Ο περί Γάμου Νόμος του 2003

Ν. 7(I)/2007 - Ο περί του Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να Κυκλοφορούν και να Διαμένουν Ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμος του 2007

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:119

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση Αρ.1069/2013

13 Μαίου 2016

[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]

Αναφορικά με τα άρθρα 146, 28 και 29 του Συντάγματος

Μεταξύ

GANNA NELEPA

Αιτήτριας

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΤΜΗΑΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ

ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ’ ων η Αίτηση

………………………….

Για Αιτήτρια: κ. Ρ. Βραχίμης.

Για Καθ’ ων η Αίτηση: κ. Κ. Σταυρινός για Γενικό Εισαγγελέα.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Ε. Μιχαήλ, Δ.: Με την προσφυγή της η Αιτήτρια αμφισβητεί τη νομιμότητα της απόφασης των Καθ’ ων η Αίτηση την οποία πληροφορήθηκε στις 26.4.2013 για κράτηση και απέλασή της καθώς επίσης την συμπερίληψη του ονόματός της στον κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων (stop list) ως επίσης και την ακύρωση ή/και ανάκληση της άδειας παραμονής και εργασίας της Αιτήτριας.

Προτεραιότητα εξέτασης έχει η προδικαστική ένσταση που εγείρουν οι Καθ’ ων η Αίτηση και αφορά ισχυριζόμενη έλλειψη συμφέροντος της Αιτήτριας δεδομένου ότι τα διατάγματα έχουν εκτελεστεί και η Αιτήτρια απελάθηκε από την χώρα.

Παρά το ότι η συγκεκριμένη προδικαστική ένσταση δεν δικογραφείται στην ένσταση που καταχώρησαν οι Καθ’ ων η Αίτηση, η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος εξετάζεται και από το δικαστήριο αυτεπάγγελτα.

Στην παρούσα υπόθεση η Αιτήτρια επιχειρηματολογεί, μεταξύ άλλων, ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση έσφαλαν κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης αφού σύμφωνα με διάφορες πρόνοιες του περί Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμου (Ν.7(Ι)/2007), η Αιτήτρια είχε δικαίωμα να παραμείνει στη χώρα. Επομένως, το έννομο συμφέρον της υφίσταται αφού θα πρέπει οι ισχυρισμοί της αυτοί να εξεταστούν (βλ. Teresa Amayuwon ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ.802/13, 17.10.2013, Olga Kuznetsova v. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ.908/06, 25.9.2007). Η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται.

Όπως προκύπτει από το διοικητικό φάκελο, η Αιτήτρια αφίχθηκε στην Κύπρο για τελευταία φορά στις 24.7.2012 με άδεια παραμονής ως εργοδοτούμενη και ισχύ μέχρι τις 6.7.2013. Την 1.3.2013 καταγγέλθηκε τηλεφωνικώς από τον εργοδότη της ότι δεν παρουσιάστηκε στην εργασία της και ότι εγκατέλειψε τον τόπο διαμονής της. Στις 5.3.2013 ο εν λόγω εργοδότης υπέβαλε επιστολή αναφέροντας τα πιο πάνω και αναφέροντας επίσης ότι σε επικοινωνία που είχε με την Αιτήτρια αυτή του ανέφερε ότι τέλεσε πολιτικό γάμο με Βούλγαρο υπήκοο στην πρεσβεία της Βουλγαρίας και του παρέδωσε αντίγραφο του πιστοποιητικού γάμου με μετάφρασή του στα Ελληνικά, τα οποία υπέβαλε με την επιστολή του.

Μετά από εξετάσεις των αρμοδίων υπηρεσιών σε διάφορα μέρη διαμονής αλλοδαπών δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός της Αιτήτριας και κατ’ επέκταση τα στοιχεία της τοποθετήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων.

Στις 26.4.2013 η Αιτήτρια προσήλθε στην ΥΑΜ Λεμεσού με σκοπό να διευθετήσει την παραμονή της με βάση το νέο καθεστώς οπότε και συνελήφθη λόγω της παράνομης διαμονής της. Με επιστολή ιδίας ημερομηνίας ζητήθηκε από τους Καθ’ ων η Αίτηση η έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης τα οποία εκδόθηκαν από τους Καθ’ ων η Αίτηση στις 26.4.2013.

Στην Αιτήτρια παραδόθηκε επιστολή ιδίας ημερομηνίας πληροφορώντας την για την έκδοση των εν λόγω διαταγμάτων, την οποία αρνήθηκε να υπογράψει.

Η Αιτήτρια, από την άλλη, παρουσιάζει μία διαφορετική εικόνα των γεγονότων. Αναφέρεται στη γραπτή αγόρευση ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν αμφισβήτησαν τα γεγονότα ως παρουσιάστηκαν από την Αιτήτρια στα πλαίσια της ενδιάμεσης αίτησής της για αναστολή της επίδικης απόφασης ως επίσης στα πλαίσια της αίτησης για habeas corpus.

Η πιο πάνω εισήγηση του συνηγόρου της Αιτήτριας δεν με βρίσκει σύμφωνη. Όπως είναι νομολογημένο, στην αναθεωρητική δικαιοδοσία η υπόθεση κρίνεται από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και όχι από στοιχεία που προσκομίζονται στις γραπτές αγορεύσεις (βλ. Δημοκρατία ν. Δ. Αυλωνίτης & Υιοί Λτδ (2000) 3 Α.Α.Δ. 137, FBME Bank Ltd v. Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου κ.ά., ECLI:CY:AD:2015:D841, Υπόθεση 1024/2014, 18.12.2015). Εξάλλου - στην έκταση που αφορά την ενδιάμεση αίτηση για αναστολή η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης και όπως αναφέρεται από το Δικαστήριο στη σελίδα 9 της ενδιάμεσης απόφασης - οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν αποδέχτηκαν την εκδοχή της Αιτήτριας αλλά μέσω της ένορκης δήλωσης που συνόδευε την ένστασή τους παρουσίασαν τη δική τους εκδοχή των γεγονότων η οποία υποστηρίζεται και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.

Η Αιτήτρια στα πλαίσια της προσφυγής ενδεχομένως να είχε τη δυνατότητα να προσκομίσει μαρτυρία προς υποστήριξη των ισχυρισμών της, διάβημα που ουδέποτε επεδίωξε. Συνεπώς, ο έλεγχος της προσβαλλόμενης πράξης γίνεται στην βάση του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου.

Οι λόγοι ακύρωσης που προβάλλει η Αιτήτρια συνοψίζονται στους ακόλουθους:

1. Κατά παράβαση του άρθρου 19 των Κανονισμών Κ.Δ.Π. 242/72, οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν ακολούθησαν τη νόμιμη διαδικασία κήρυξης της Αιτήτριας ως απαγορευμένου μετανάστη και δεν προηγήθηκε των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης η έκδοση ειδοποίησης προς την Αιτήτρια ότι ακυρώθηκε η άδεια παραμονής της.

2. Οι πρόνοιες του άρθρου 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου δεν ενσωματώνουν πλήρως τις πρόνοιες του άρθρου 15 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2008/115/ΕΚ.

3. Ακόμα και σε περίπτωση μη αναγνώρισης του γάμου της Αιτήτριας, το άρθρο 4 του περί Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμου (Ν.7(Ι)/2007), καλύπτει και την περίπτωση της Αιτήτριας.

4. Σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 5, 8, 11 και 12 του Ν.7(Ι)/2007, η Αιτήτρια είχε δικαίωμα διαμονής στη χώρα χωρίς διατυπώσεις.

Τα διατάγματα κράτησης και απέλασης εκδόθηκαν επειδή η Αιτήτρια κρίθηκε απαγορευμένη μετανάστρια σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 6(1)(Κ) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου. Ως αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής, τα στοιχεία της Αιτήτριας τοποθετήθηκαν στον κατάλογο των προσώπων των οποίων η είσοδος απαγορεύεται (stop list).

Το άρθρο 6(1)(Κ) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου προνοεί ότι:

«Τα ακόλουθα πρόσωπα θα είναι απαγορευμένοι μετανάστες και, τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού ή των διατάξεων που δυνατό να περιέχονται σε οποιουσδήποτε Κανονισμούς που εκδόθηκαν δυνάμει αυτού ή σε οποιοδήποτε Διάταγμα του Υπουργικού Συμβουλίου, δεν θα επιτρέπεται η είσοδος στη Δημοκρατία σε:

[…]

(Κ) οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο εισέρχεται και διαμένει ή διαμένει στη Δημοκρατία κατά παράβαση οποιαδήποτε απαγόρευσης, όρου, περιορισμού ή επιφύλαξης που περιλαμβάνεται στο Νόμο αυτό ή σε οποιουσδήποτε Κανονισμούς που εκδόθηκαν βάσει του Νόμου αυτού ή σε οποιαδήποτε άδεια που παραχωρήθηκε ή εκδόθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή των Κανονισμών αυτών.»

Η Αιτήτρια διέμενε στη χώρα έχοντας άδεια προσωρινής παραμονής για εργασία ως χορεύτρια υπό τους όρους που αναγράφονται στην άδεια προσωρινής παραμονής που της χορηγήθηκε στις 30.7.2012. Μεταξύ των όρων είναι και ο ακόλουθος:

«Η ισχύς της παρούσας άδειας τερματίζεται και αυτή θα θεωρείται άκυρη, αν ο/η κάτοχος παύσει να απασχολείται όπως περιγράφεται πιο πάνω ή αν ο/η κάτοχος παραμείνει στο εξωτερικό για χρονικό διάστημα πέραν των τριών μηνών.»

Όπως προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο, ο εργοδότης της Αιτήτριας υπέβαλε καταγγελία ότι η Αιτήτρια από 1.3.2013 δεν προσήλθε στην εργασία της. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε τερματισμό της ισχύος της άδειας προσωρινής παραμονής και για σκοπούς εφαρμογής του άρθρου 6(1)(Κ) σε παράβαση του όρου της άδειας που χορηγήθηκε. Συνεπώς, η Αιτήτρια για σκοπούς του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου αποτελούσε από 1.3.2013 απαγορευμένη μετανάστρια.

Ως απαγορευμένη μετανάστρια υπόκειται στις πρόνοιες του 14(1) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου που προνοεί ότι:

«(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των όρων οποιασδήποτε άδειας ή έγκρισης που χορηγήθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδόθηκαν βάσει αυτού, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης δύναται να διατάξει οποιοδήποτε αλλοδαπό ο οποίος είναι απαγορευμένος μετανάστης […] να απελαθεί από τη Δημοκρατία και, εν τω μεταξύ, να τεθεί υπό κράτηση.»

Ο ισχυρισμοί της Αιτήτριας περί μη νόμιμης κήρυξης της ως απαγορευμένης μετανάστριας και περί ελλιπούς ενσωμάτωσης των προνοιών του άρθρου 15 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2008/115/ΕΚ δεν έχουν έρεισμα. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, η παραβίαση των όρων της προσωρινής άδειας παραμονής οδηγεί σε ακύρωσή της και η ακύρωσή της καθιστά, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 6(1)(Κ) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, το πρόσωπο που την παραβιάζει απαγορευμένο μετανάστη.

Επίσης, οι πρόνοιες του άρθρου 18ΠΣΤ μεταφέρουν πλήρως τις πρόνοιες του άρθρου 15 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας αφού ως προνοεί το άρθρο 18ΠΣΤ, η δυνατότητα να τεθεί υπήκοος τρίτης χώρας υπό κράτηση υφίσταται «μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης» που είναι ταυτόσημο με την πρόνοια του άρθρου 15 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας (“may only keep in detention a third-country national who is the subject of return procedures in order to prepare the return and/or carry out the removal process”) .

Έρεισμα επίσης δεν έχουν τα επιχειρήματα της Αιτήτριας που περιστρέφονται γύρω από τις διατάξεις του περί Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμου (Ν.7(Ι)/2007)αφού δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση.

Οι Καθ’ ων η Αίτηση στήριξαν την απόφασή τους σε νομική γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας ως η αρμόδια υπηρεσία για να συμβουλεύει νομικά το κράτος. Η νομική αυτή γνωμάτευση καταλήγει, κατ’ αναλογία με τα γεγονότα που εξέταζε, ότι ο γάμος που τέλεσε η Αιτήτρια στην πρεσβεία της Βουλγαρίας δεν εμπίπτει στην έννοια του όρου «γάμος» ως αυτός καθορίζεται στο άρθρο 3(1) του περί Γάμου Νόμου, Ν.104(Ι)/2003, και συνεπώς δεν υφίσταται. Υπό τις περιστάσεις, η απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση ήταν εύλογα επιτρεπτή.

Τέλος, παρατηρώ ότι η Αιτήτρια δεν μπορεί να προβάλλει εκ των υστέρων το επιχείρημα ότι αφού δεν θεωρείται νόμιμος ο γάμος της τότε έχει δικαιώματα ως σύντροφος πολίτη της Ένωσης ή ως εξαρτώμενή του. Η Αιτήτρια ουδέποτε αποτάθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής της στην χώρα στις αρμόδιες αρχές για να ζητήσει την αλλαγή του καθεστώτος διαμονής της ως σύντροφος πολίτη της Ένωσης ή ως εξαρτώμενή του, πράγμα που θα μπορούσε να πράξει, παρά μόνο όταν προχώρησε σε γάμο τον οποία η ίδια θεωρούσε νόμιμο.

Για τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η προσφυγή απορρίπτεται και οι προσβαλλόμενες αποφάσεις επικυρώνονται. Επιδικάζονται €1.300 έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση.

Ε. Μιχαήλ,

Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο