Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Yπόθεση αρ. 85/2012 ECLI:CY:DD:2016:97 KI-generiert

Court dismisses constitutional challenge as inadmissible due to lack of specific constitutional argument in the written petition.

Geschäftsnummer Yπόθεση αρ. 85/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against the Cyprus Council for the Recognition of Academic Titles' refusal to recognize a degree. The Council argued that the applicant failed to provide a specific certification from the Greek equivalent body required by law, noting a prior rejection and policy changes. The court rejected the applicant's constitutional claim because it was not sufficiently detailed in the written petition, ruling that such arguments must be explicitly raised in the legal document rather than relying on the court's ex officio powers.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 15, 23, 28, and 146 of the Constitution; Constitutional challenges to administrative decisions must be specifically articulated in the written petition and cannot be raised ex officio if not properly pleaded in the legal document.

Schlagwörter

KI-generiert
constitutional challenge inadmissible appeal written petition requirements administrative review degree recognition ex officio examination legal document drafting Diplomanerkennung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 15, 23, 28 and 146 of the Constitution
Law 109(I)/2005
Law 149/1988
Law 68(I)/1996

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
The Improvement Board of Eylenja v. Andreas Constantinou (1967) 1 CLR 167
Rik v. Karagiorgis & Others (1991) 3 AAD 159
Dias United Publishing Co. Ltd v. Cyprus via Minister of Economy (1996) 3 AAD 550
Insurance Association of Cyprus v. Competition Protection Commission (2002) 3 AAD 314
Tsolaki Eleni v. Charalambou Stilianos & Others (2005) 3 AAD 528
Exxon Mobil Cyprus Ltd & Others v. Competition Protection Commission (2011) 3 AAD 449
ECLI:CY:DD:2016:97
Court dismisses constitutional challenge as inadmissible due to lack of specific constitutional argument in the written petition.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

THE IMPROVEMENT BOARD OF EYLENJA ν. ANDREAS CONSTANTINOU (1967) 1 CLR 167

ΡΙΚ ν. Καραγιώργη & άλλων (1991) 3 ΑΑΔ 159

Dias United Publishing Co. Ltd ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Yπουργού Oικονομικών (1996) 3 ΑΑΔ 550

Σύνδεσμος Ασφαλιστικών Εταιρειών Κύπρου ν. ΕπιτροπήςΠροστασίας του Ανταγωνισμού (2002) 3 ΑΑΔ 314

Tσολάκη Eλισάβετ ν. Xαράλαμπου Στυλιανού και Άλλων (2005) 3 ΑΑΔ 528

Exxon Mobil Cyprus Ltd και Άλλες ν. Επιτροπής Προστασίας του Ανταγωνισμού (2011) 3 ΑΑΔ 449

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 109(I)/2005 - Ο περί Ιδιωτικών Πανεπιστημίων (Ίδρυση, Λειτουργία, και Έλεγχος) Νόμος του 2005

Ν. 149/1988 - Ο περί Ορισμένων Νομικών Προσώπων Δημόσιου Δικαίου (Διορισμός Διοικητικών Συμβουλίων) Νόμος του 1988

Ν. 68(I)/1996 - Ο περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Νόμος του 1996

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:97

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Yπόθεση αρ. 85/2012)

20 Aπριλίου, 2016

[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, Π.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 15, 23, 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΝΑΓΡΙΤΗΣ

Αιτητής

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ

ΤΙΤΛΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΚΥΣΑΤΣ)

Καθ’ ων η αίτηση

…………………….

Κ. Zoυρμπάνου (κα) για Ν. Α. Κυριακίδης & Συνεταίροι ΔΕΠΕ, για τον αιτητή

Ζ. Κυριακίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

……………………

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, Π.: Ο αιτητής προσέβαλε με την προσφυγή του τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, που του κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερoμηνίας 9/1/11, σύμφωνα με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν την αίτησή του για αναγνώριση του τίτλου σπουδών του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης, που του απονεμήθηκε από την Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ως τίτλου ισότιμου ή/και ισότιμου και αντίστοιχου με μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master.

Οι καθ’ ων η αίτηση πρόβαλαν προδικαστική ένσταση, ότι η επίδικη απόφαση είναι βεβαιωτική προηγούμενης απορριπτικής απόφασης του ΚΥΣΑΤΣ για το ίδιο θέμα, που εκδόθηκε σε παλαιότερη αίτηση του αιτητή αρ. 1318/07 και η οποία κοινοποιήθηκε στον αιτητή την 17/6/2008. Η σχετική εισήγηση στην προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, έχει ως εξής: Με δεδομένο ότι μετά την πιο πάνω πρώτη απόρριψη του αιτήματος του αιτητή, το ΚΥΣΑΤΣ στις 27/4/2009 αποφάσισε ότι μετά την 31/12/2009 δεν θα δεχόταν την αναγνώριση τίτλων 5ετούς διάρκειας ως ισότιμων και με μεταπτυχιακό τίτλο επιπέδου master, παρά μόνο αν προσκομιζόταν πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα όπου φοιτούσαν, που να πιστοποιούσε ότι ο τίτλος σπουδών τους αναγνωρίζεται ως τίτλος ισότιμος μεταπτυχιακού επιπέδου Master, και επειδή η επίδικη αίτηση του αιτητή υποβλήθηκε στο ΚΥΣΑΤΣ στις 5/7/2010, χωρίς να προσκομιστεί πιστοποιητικό από το ΔΟΑΤΑΠ (αντίστοιχο σώμα με το ΚΥΣΑΤΣ στην Ελλάδα), όπως προέβλεπε η νέα γενική πολιτική, η απόφαση, κατά τους ισχυρισμούς πάντοτε των καθ’ ων η αίτηση, ήταν βεβαιωτική της πρώτης, αφού δήλωνε την εμμονή της διοίκησης σε αυτήν. Τούτο επειδή ο αιτητής δεν προσκόμισε, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς, νέα ουσιώδη στοιχεία.

Ο αιτητής απαντώντας στην προδικαστική ένσταση, εισηγήθηκε την απόρριψη της, καθ’ ότι κατά τους ισχυρισμούς των δικηγόρων του έθεσε νέα στοιχεία σε νέα αίτηση και δεν επρόκειτο για αίτηση επανεξέτασης.

Εξέτασα τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς με σχετική έρευνα και στους διοικητικούς φακέλους. Ο αιτητής επανήλθε με νέα στοιχεία, ζητώντας επανεξέταση, η οποία προβλέπεται στο Νόμο ως διάβημα μετά από απόρριψη. Είχε παρέλθει όμως προ πολλού η προθεσμία. Οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να προτείνουν στον αιτητή να υποβάλει εκ νέου αίτηση, η οποία, εννοείται, θα εξεταζόταν με το νέο νομοθετικό καθεστώς. Πράγματι ο αιτητής υπέβαλε νέα αίτηση, προσκομίζοντας πέραν των όσων υπέβαλε στο παρελθόν και βεβαίωση εγγραφής του στο ΕΤΕΚ ημερ. 23/11/2007, καθώς και «Πιστοποιητικό» Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Αρ. πιστ. 37 ημερ. 15/9/2009) το οποίο ανέφερε τα ακόλουθα:

«Πιστοποιείται ότι το δίπλωμα πενταετούς φοίτησης που απονέμεται από τα Τμήματα της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας μετά την ολοκλήρωση 10 ακαδημαϊκών εξαμήνων ενιαίων σπουδών, στις οποίες περιλαμβάνεται και η εκπόνηση διπλωματικής εργασίας ενός εξαμήνου, ισοδυναμεί με 300 Διδακτικές Μονάδες/ECTS του συστήματος πιστωτικών μονάδων και είναι πλήρως ισότιμο με το πτυχίο MASTER, που ολοκληρώνει τον αντίστοιχο κύκλο πενταετών σπουδών ομοταγών Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων (απόφαση αρ. 17ης/10-7-09 συνεδρίασης Κοσμητείας Πολυτεχνικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας).

Το παρόν χορηγείται στον κ. Γεναγρίτη Ανδρέα του Αντώνη Διπλωματούχο του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, έτους 2007, για κάθε νόμιμη χρήση.

Βόλος 15/9/2009

Ο ΚΟΣΜΗΤΟΡΑΣ

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΖΗΣΗΣ ΚΟΤΙΩΝΗΣ»

Η αίτηση αυτή του αιτητή αντιμετωπίστηκε ως νέα αίτηση και απορρίφθηκε. Το σχετικό Πρακτικό του ΚΥΣΑΤΣ στη συνεδρία του ημερομηνίας 17/10/2011, έχει ως εξής:

«Αίτηση Ανδρέα Γεναγρίτη (Αρ. Πωτ. 688/10)

Το Συμβούλιο αποφάσισε να μην εγκρίνει το αίτημα για αναγνώριση του τίτλου σπουδών «Δίπλωμα» που απονεμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας της Ελλάδας και ως τίτλου ισότιμου προς Μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master, διότι ο αιτητής δεν έχει προσκομίσει πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα που απένειμε τον τίτλο σπουδών, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών της αναγνωρίζεται ως τίτλος μεταπτυχιακού επιπέδου Master.

Όσον αφορά τις αιτήσεις για διπλή αναγνώριση συνδυασμένων προγραμμάτων (πενταετούς διάρκειας), το Συμβούλιο είχε αποφασίσει ότι μετά τις 31.12.2009, θα δέχεται και θα εξετάζει τέτοιες αιτήσεις εφόσον οι υποψήφιοι προσκομίσουν πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα όπου φοίτησαν, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών τους αναγνωρίζεται ως τίτλος μεταπτυχιακού επιπέδου Master. Σε αντίθετη περίπτωση, αποφασίστηκε ότι οι υποψήφιοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση για τυχον απονομή Πιστοποιητικού Μεταπτυχιακών Σπουδών.

Το Συμβούλιο έχει ήδη χορηγήσει αναγνώριση του εν λόγω τίτλου σπουδών, ως τίτλου ισότιμου προς Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών με την αίτηση με Αρ. Πρωτ. 1318/07.»

Είναι φανερό από την επίδικη απόφαση απόρριψης, ότι αυτή δεν επιβεβαιώνει την παλαιότερη απόφαση που εκδόθηκε το 2007. Αυτή εκδόθηκε στη βάση της νέας απόφασης γενικής εφαρμογής, προπαρασκευαστικής της επίδικης απόφασης.

Προχωρώ να εξετάσω τους λόγους ακυρώσεως.

Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως που αναπτύχθηκε στη γραπτή αγόρευση αιτητή, αφορά στην κακή συγκρότηση του ΚΥΣΑΤΣ. Σύμφωνα με την σχετική εισήγηση, το μέλος του ΚΥΣΑΤΣ, κος Ιωάννης Παρασκευόπουλος, δεν ήταν Καθηγητής Πανεπιστημίου, όπως απαιτείται στο νόμο, αλλά Ομότιμος Καθηγητής, κατά παράβαση του νόμου.

Αξίζει να επισημανθεί ότι η δικηγόρος των καθ’ων η αίτηση σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας προέβηκε σε δήλωση προς το δικαστήριο, ότι ο κ. Παρασκευόπουλος, μέλος του ΚΥΣΑΤΣ ήταν Ομότιμος Καθηγητής και όχι Καθηγητής. Ως εκ τούτου σχετική αίτηση των δικηγόρων του αιτητή για προσκόμιση μαρτυρίας μετά τη δήλωση αυτή, αποσύρθηκε.

Με αυτό ως δεδομένο ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι παραβιάστηκε ο περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Νόμος (Ν. 68(Ι)/1996), που όριζε στο άρθρο 3(2)(δ), ότι τα τέσσερα από τα επτά μέλη του ΚΥΣΑΤΣ θα έπρεπε να είναι Καθηγητές Πανεπιστημίου. Ο αιτητής ισχυρίστηκε πως ένας Ομότιμος Καθηγητής δεν είναι Καθηγητής, επικαλούμενος σχετική νομολογία. Ως εκ τούτου, κατά την εισήγησή του, έπασχε η συγκρότηση του ΚΥΣΑΤΣ.

Οι καθ’ ων η αίτηση επιχειρηματολόγησαν υπέρ της έλλειψης εννόμου συμφέροντος προβολής του σχετικού λόγου ακυρώσεως από τον αιτητή, διότι, κατά το σχετικό ισχυρισμό τους, ο αιτητής επιδοκίμασε τη συγκρότηση του ΚΥΣΑΤΣ, υποβάλλοντας την αίτησή του για αναγνώριση του τίτλου του χωρίς διαμαρτυρία.

Συμφωνώ με όσα ορθά απαντούν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι του αιτητή στην απαντητική τους αγόρευση, με αναφορά στη σχετική νομολογία της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Exxon Mobil Cyprus Ltd κ.α. ν. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 449), η προδικαστική αυτή ένσταση θα πρέπει να απορριφθεί. Στο σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση, η οποία είναι δεσμευτική, για απόρριψη αντίστοιχης προδικαστικής ένστασης, αναφέρεται:

«Στην ίδια υπόθεση επίσης εξετάστηκε και το κατά πόσο είχε εφαρμογή το δόγμα της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας. Τόσο στην υπόθεση αυτή, όσο και στις Εllinas και Παστελλάς Λτδ (πιο πάνω) θεωρήθηκε πως ο διοικούμενος έχει δικαίωμα να προσφεύγει στα διοικητικά όργανα που του προσφέρει ο Νόμος και ακολούθως να ζητά δικαστικό έλεγχο σε σχέση με τη νομιμότητα της συγκρότησής τους. Τούτο, κατά την άποψη μας, ισχύει κατά μείζονα λόγο, και στην υπό κρίση περίπτωση, όπως δεν υπήρχε καν θέμα επιλογής των αιτητών για προσφυγή ενώπιον της Επιτροπής, αλλά, αντίθετα, επρόκειτο για υποχρεωτική διαδικασία που τους επιβλήθηκε. Και στις δύο πιο πάνω υποθέσεις, λέχθηκε πως το γεγονός ότι η νομιμότητα της συγκρότησης δεν τέθηκε ενώπιον του οργάνου (Εφοριακού Συμβουλίου) δεν αποτελούσε κώλυμα έγρσής του ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού πρόκειται για ζήτημα δημόσιας τάξης που μπορεί να τεθεί οποτεδήποτε και να εξεταστεί αυτεπάγγελτα. (Δέστε, Σύνδεσμος Ασφαλιστικών Εταιρειών Κύπρου ν. Επιτροπής Προστασίας Ανταγωνισμού (2002) 3 Α.Α.Δ. 314).»

Περαιτέρω επίσης η δεύτερη προδικαστική ένσταση της ευπαιδεύτου δικηγόρου για τους καθ’ ων η αίτηση, σύμφωνα με την οποία δεν μπορεί να εξεταστεί ο λόγος αυτός ακυρώσεως, που αφορά στη συγκρότηση του ΚΥΣΑΤΣ, διότι τίθεται σε αμφισβήτηση το έννομο συμφέρον του αιτητή να συνεχίσει την προσφυγή του αφού δεν προσκόμισε τα «προαπαιτούμενα πιστοποιητικά που προέβλεπε η νομοθεσία κατά τον ουσιώδη χρόνο» και ότι ο «εκ νέου έλεγχος της αίτησης του αιτητή θα οδηγούσε κατά τρόπο αναπόδραστο στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή σε εκ νέου απόρριψη», απορρίπτεται, ως αβάσιμη.

Τούτο επειδή κατ’ αρχήν είναι η απόφαση του Συμβουλίου που απαίτησε τα «πιστοποιητικά» και όχι ο νόμος και περαιτέρω επειδή με το δεύτερο σκέλος (ανωτέρω) δίδεται - ανεπίτρεπτα κατά τη νομολογία - πρόβλεψη για την μελλοντική κατάληξη απόφασης διοικητικού οργάνου, με άλλη μάλιστα συγκρότηση από αυτήν με την οποία λήφθηκε η απόφαση γενικής πολιτικής για καθορισμό χρονικού ορίου για έγκρισης τέτοιων αιτήσεων. Όπως αναφέρεται στην Ένσταση, τόσο η απόφαση της 94ης συνεδρίας, της 28/4/2009, όσο και η απόφαση της 114ης συνεδρίας της 17/10/2011, λήφθηκαν από το Συμβούλιο με την ίδια συγκρότηση. Είναι αδύνατον να γίνει πρόβλεψη των αποφάσεων διοικητικών οργάνων με αποφασιστική αρμοδιότητα για το μέλλον. Τούτο θα συνιστούσε επέμβαση στην αρμοδιότητα τους.

Πράγματι πριν την τροποποίηση του Νόμου με τον τροποποιητικό νόμο αρ. 28(Ι)/2012, ο περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Νόμος πρόβλεπε στο άρθρο 3(2)(δ) ότι το Συμβούλιο θα απαρτίζεται, εκτός των άλλων και από «(δ) Τέσσερις καθηγητές πανεπιστημίου, από τους οποίους ένας είναι καθηγητής δημόσιου πανεπιστημίου της Κύπρου και οι άλλοι τρεις είναι καθηγητές πανεπιστημίων τριών άλλων χωρών, ο καθένας από τους οποίους σε πανεπιστήμιο διαφορετικής χώρας.

Επομένως κατά το διορισμό των μελών του ΚΥΣΑΤΣ ο κ. Παρασκευόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής από το 2000, δεν μπορούσε νόμιμα να διοριστεί ως μέλος.

Ο λόγος αυτός ακυρώσεως γίνεται δεκτός. Η συγκρότηση του Συμβουλίου έπασχε. Ο νόμος ρητά ανέφερε κατά τον ουσιώδη χρόνο (η τροποποίηση που περιέλαβε και τους ομότιμους καθηγητές έγινε αργότερα το έτος 2012), πως απαιτείτο όπως τα τέσσερα από τα έξη μέλη, είναι Καθηγητές Πανεπιστημίου.

Κάθε διοικητικό όργανο αποκτά την αρμοδιότητα του βάσει νόμου. Θεωρείται δε νόμιμα συγκροτημένο, μετά το διορισμό των μελών του, νοουμένου ότι δεν ήθελε να γίνει δεκτός λόγος ακυρώσεως, πως δεν έχουν τηρηθεί οι σχετικές νομοθετικές διατάξεις, που αναφέρονται στη συγκρότηση του, δηλαδή το διορισμό των μελών του. Στην προκειμένη περίπτωση το Συμβούλιο που εξέδωσε την επίδικη απόφαση δεν ήταν νόμιμα συγκροτημένο. Ένα από τα μέλη του δεν είχε την ιδιότητα που απαιτούσε ο νόμος, να είναι δηλαδή Καθηγητής Πανεπιστημίου. Ήταν Ομότιμος Καθηγητής, έννοια που διακρίνεται από αυτήν του Καθηγητή.

Σχετική είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπ’ αρ. 1627/2007, PHILIPS COLLEGE LTD v. Δημοκρατίας, ημερ. 7/2/2011, στην οποία έγινε δεκτός παρόμοιος ισχυρισμός σε ότι αφορούσε τη συγκρότηση της Επιτροπής Αξιολόγησης Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, δυνάμει του περί Ιδιωτικών Πανεπιστημίων (Ίδρυση, Λειτουργία και Έλεγχος) Νόμου (Ν. 109(Ι)/2005).

Θα πρέπει να προχωρήσω στην εξέταση ενός ακόμα ισχυρισμού ακυρότητας, αφού αυτός αφορά επίσης στη συγκρότηση του ΚΥΣΑΤΣ.

Ο αιτητής ανέπτυξε επιχειρηματολογία στις γραπτές του αγορεύσεις, ότι το άρθρο 3 του Νόμου παραβιάζει το άρθρο 28 του Συντάγματος, επειδή αυτό προβλέπει ότι το Συμβούλιο συγκροτείται από ένα καθηγητή δημόσιου Πανεπιστημίου της Κύπρου ως Πρόεδρο και ένα καθηγητή δημοσίου Πανεπιστημίου της Κύπρου ως μέλος. Σε ότι αφορά τους τρεις καθηγητές Πανεπιστημίων άλλων χωρών, δεν απαιτείται στο νόμο, όπως αυτοί προέρχονται από δημόσια πανεπιστήμια. Η διάκριση αυτή, παραβιάζει την αρχή της ισότητας, κατά την εισήγησή τους, αφού με τον περί Ιδιωτικών Πανεπιστημίων (Ίδρυση, Λειτουργία και Έλεγχος) Νόμο (Ν. 109(Ι)/2005)εγκαθιδρύθηκαν Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Κύπρο και μετά από δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα έλαβαν σχετικές άδειες. Προς υποστήριξη της θέσης τους επικαλέστηκαν την απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση ΡΙΚ ν. Καραγιώργη (1991) 3 Α.Α.Δ. 159, όπου κρίθηκε, ότι παραβιάστηκε η αρχή της ισότητας, σε σχέση με τον διορισμό των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου.

Οι καθ’ ων η αίτηση πρόβαλαν ένσταση στην εξέταση του λόγου αυτού ακυρώσεως, γιατί, όπως επιχειρηματολόγησαν, οποιαδήποτε κατάληξη στο θέμα της συνταγματικότητας του εν λόγω άρθρου. δεν θα επιλύσει την επίδικη διαφορά, παραπέμποντας στην απόφαση DIAS UNITED PUBLISHING CO LTD v. Δημοκρατίας (1996) 3 Α.Α.Δ. 550 και σε σχετικό απόσπασμα αυτής, σύμφωνα με το οποίο δεν εξετάζονται λόγοι ακυρώσεως που αφορούν σε αντισυνταγματικότητα άρθρων νόμου, αν ουσιαστικά αυτό που καλείται το Δικαστήριο να πράξει, είναι να προσθέσει λέξεις σε νόμο ή αν η κήρυξη του νόμου ως αντισυνταγματικού, δεν θα ωφελέσει σε τίποτε τον αιτητή.

Κρίνω πως η πιο πάνω επιχειρηματολογία στην προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση ανωτέρω, δεν καλύπτει τέτοιες περιπτώσεις επίκλησης αντισυνταγματικότητας, ως η παρούσα. Λανθασμένα αντιλαμβάνονται οι καθ’ ων η αίτηση ότι η επιτυχία του λόγου αυτού αντισυνταγματικότητας δεν θα επίλυε την κρινόμενη διαφορά. Ο λόγος ακυρώσεως περί της παράβασης της συνταγματικής αρχής της ισότητας που αναπτύχθηκε από τους αιτητές, αφορά στην αντισυνταγματικότητα του άρθρου 3 του Ν. 68(Ι)/1996, το οποίο αφορά στην συγκρότηση του διοικητικού οργάνου. Η θετική κατάληξη επί της αντισυνταγματικότητας του σχετικού άρθρου, θα επιφέρει ακύρωση της απόφασης λόγω αναρμοδιότητας. Η νομολογία της οποίας έγινε επίκληση δεν αφορά σε τέτοια ζητήματα, ως ειδικότερα περιγράφω ανωτέρω. Ούτε λέξεις στο νόμο θα προσέθετε το Δικαστήριο, ούτε η αποδοχή του δεν θα ωφελούσε τον αιτητή.

Εξετάζοντας όμως το λόγο αυτό ακυρώσεως, περί την αντισυνταγματικότητα του άρθρου 3 του Νόμου 68(Ι)/1996, διαπίστωσα, πως δεν γίνεται επίκλησή του στο δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως.

Εξέτασα προσεκτικά ένα προς ένα τους λόγους ακύρωσης που προβλήθηκαν και δεν εντόπισα κανένα λόγο ακύρωσης περί την αντισυνταγματικότητα του άρθρου 3 του Νόμου. Οι δε λόγοι ακύρωσης που τέθηκαν, ότι δηλαδή «η απόφαση είναι αντίθετη στο Σύνταγμα» ή ότι «οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν με πάσχουσα συγκρότηση…» ή ότι «παραβιάστηκαν τα προβλεπόμενα στα άρθρα …… και 28 του Συντάγματος δικαιώματα του αιτητή» ή ότι «οι καθ’ ων η αίτηση ήταν αναρμόδιοι να εκδώσουν την επίδικη απόφαση» ή ότι «υπήρξε άνιση μεταχείριση εις βάρος του αιτητή» δεν καλύπτουν την απαίτηση της νομολογίας όπως ζητήματα αντισυνταγματικότητας προβάλλοντας στο δικόγραφο ειδικά.

Παρόλο δε που ο λόγος αυτός παραβίασης του Συντάγματος έχει σχέση με την αρμοδιότητα καθώς και τη συγκρότηση του οργάνου, - ζητήματα που εξετάζονται αυτεπάγγελτα και από το Δικαστήριο - η απαίτηση για να τεθεί στα νομικά σημεία της προσφυγής το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας, υπερισχύει της δυνατότητας αυτεπάγγελτης εξέτασης ζητημάτων δημοσίας τάξεως. Όπως αποφασίστηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ελισάβετ Τσολάκη ν. Χαράλαμπου Στυλιανού και Άλλων (2005) 3 Α.Α.Δ. 528:

«Με δεδομένο ότι η προσφυγή δεν περιλάμβανε νομικό σημείο αμφισβήτησης της συνταγματικότητας του υπό αναφορά νόμου και με δεδομένο ότι στην Κύπρο το ζήτημα συνταγματικότητας δεν συγκαταλέγεται στα ζητήματα δημόσιας τάξης και επομένως δεν εξετάζεται αυτεπάγγελτα, θεωρούμε, με κάθε εκτίμηση προς την πρωτόδικη αντίκριση της περίπτωσης, πως δεν προσφερόταν, όπως είναι σήμερα η νομολογία μας, η δυνατότητα εξέτασης του εν λόγω ζητήματος, ομοίως όπως στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Χατζηγεωργίου (ανωτέρω).»

Στην απόφαση, επίσης της Πλήρους Ολομέλειας ΡΙΚ ν. Καραγιώργη (ανωτέρω), όπου κατ’ έφεση προσβλήθηκε η ορθότητα της πρωτόδικης ακυρωτικής απόφασης του Δικαστηρίου, να εξεταστεί ζήτημα αντισυνταγματικότητας διατάξεων του εκεί επίδικου νόμου, - που αφορούσαν και εκεί στην συγκρότηση του διοικητικού οργάνου - αποφασίστηκε απόρριψη του σχετικού λόγου έφεσης, περί μη δικογράφησης, λόγω της προβολής στο δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως του λόγου ακυρώσεως περί της αντισυνταγματικότητας των νομοθετικών διατάξεων. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

«Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου υποστηρίζει ότι αμφισβητήσεις της συνταγματικότητας νόμων πρέπει να διατυπώνονται με βεβαιότητα μέσω της αντιπαραβολής των άρθρων και αρχών του Συντάγματος και των προνοιών του νόμου οι οποίες κατ’ ισχυρισμό συγκρούονται ή έρχονται σε αντίθεση μ’ αυτές. (The Improvement Board of Eylenja v. Andreas Constantinou (1967) 1 C.L.R. 167). Στην προκείμενη περίπτωση παρόλο που οι ενστάσεις στη συνταγματικότητα του νόμου δεν εξειδικεύθηκαν με τον επιβαλλόμενο τρόπο, η αμφισβήτηση της συνταγματικότητας του Ν. 149/88 ηγέρθη τόσο στις προσφυγές όσο και στις γραπτές αγορεύσεις που υποβλήθηκαν εκ μέρους των αιτητών και απαντήθηκαν στην αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση. Ενόψει αυτής της διαπίστωσης, η διερεύνηση της συνταγματικότητας του νόμου δεν ήταν έξω από το πεδίο κρίσης του πρωτόδικου δικαστηρίου σε συνάρτιση με την επίλυση του επίδικου θέματος.»

Επομένως ο λόγος αυτός ακυρώσεως ως μη δικογραφημένος, απορρίπτεται ως απαράδεκτος.

Για τους λόγους που έχω εξηγήσει ανωτέρω, καταλήγω πως η επίδικη απόφαση εκδόθηκε από Συμβούλιο κακώς συγκροτημένο, κατά παράβαση της διάταξης του άρθρου 3(2)(δ) του Ν. 68(Ι)/1996, όπως αυτός είχε τροποποιηθεί μέχρι την έκδοση της επίδικης απόφασης.

Λόγω του ότι η ακύρωση ανάγεται στα πολύ αρχικά στάδια της διαδικασίας, δεν θα προχωρήσω να εξετάσω τους λοιπούς λόγους ακυρώσεως.

Η προσφυγή επιτυγχάνει με €1300 έξοδα, πλέον ΦΠΑ αν υπάρχει, υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Μ. Καλλιγέρου, Π.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο