Administrative court dismisses appeal against contract worker dismissal, ruling labor law applies to public sector fixed-term staff.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against a suspension of annual salary increases imposed by the Cyprus Broadcasting Corporation. The court held that despite the plaintiff's public sector employment, her fixed-term contract status brought her within the scope of the Employment of Fixed-Term Workers Law. Consequently, any dispute regarding her termination or treatment falls under labor law jurisdiction rather than administrative law.
Legislator-Regeste
KI-generiertN. 98(I)/2003; N. 127(I)/2006: Fixed-term workers in the public sector are governed by labor law and the Employment of Fixed-Term Workers Law, excluding administrative court jurisdiction over their employment disputes.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ν. ΟΡΕΣΤΗΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, Πoλιτική ΄Εφεση αρ. 513/2012, 18/1/2016, ECLI:CY:AD:2016:A20
Αβραάμ Αντιγόνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 49
ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μέσω Διευθυντή Φυλακών, Αναθεωρητική Έφεση Αρ.67/2010, 21/5/2015, ECLI:CY:AD:2015:C360
Μαρίας Βρυωνίδου ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου κ.α., Υπόθεση αρ.48/98, 15.1.2001
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 127(I)/2006 - Ο περί της Πέμπτης Τροποποίησης του Συντάγματος Νόμος του 2006
Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:109
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ.701/2011
28 Απριλίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]
Αναφορικά με τα άρθρα 28 και 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
ΜΑΡΙΑΣ ΒΡΥΩΝΙΔΟΥ
Αιτήτριας
ΚΑΙ
ΡΑΔΙOΦΩΝΙΚΟΥ IΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ/Ή
ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
Καθ’ ου η Αίτηση
Για Αιτήτρια: κ. Δ. Νικολετόπουλος για Ευστάθιο Κ. Ευσταθίου.
Για Καθ’ ων η Αίτηση: κ. Π. Πολυβίου με κα Μ. Αντωνίου για Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την παρούσα προσφυγή, η Αιτήτρια στρέφεται κατά της νομιμότητας της απόφασης του Καθ’ ου η Αίτηση να επιβάλει σε αυτήν την ποινή της αναβολής της ημερομηνίας ετήσιας προσαύξησης για ένα χρόνο με αντίστοιχες αναβολές για τα επόμενα χρόνια.
Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στο Ρ.Ι.Κ. το 2001 ως συνεργάτης δημοσιογράφος. Στις 10.2.2011 ο Γενικός Διευθυντής του Καθ’ ου η Αίτηση ενημέρωσε την Αιτήτρια μέσω επιστολής ότι διενεργεί έρευνα σε σχέση με καταγγελία που έγινε εναντίον της για διάπραξη σοβαρού πειθαρχικού παραπτώματος και επαναλαμβανόμενη παράβαση κανόνων και εγκυκλίων και κάλεσε την Αιτήτρια όπως υποβάλει τις θέσεις της εντός συγκεκριμένης προθεσμίας.
Η Αιτήτρια υπέβαλε γραπτώς τις θέσεις της εντός της δοθείσας προθεσμίας. Με επιστολή του ημερομηνίας 15.3.2011, ο Καθ’ ου η Αίτηση ενημέρωσε την Αιτήτρια ότι σε συνέχεια ακρόασης που έγινε στο γραφείο του για επιμέτρηση της ποινής, αποφάσισε να επιβάλει στην Αιτήτρια την ποινή που αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.
Ο Καθ’ ου η Αίτηση εγείρει δυο προδικαστικές ενστάσεις των οποίων η εξέταση προέχει. Η πρώτη αφορά έλλειψη εννόμου συμφέροντος από την Αιτήτρια και η δεύτερη προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη καθότι ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού και όχι του δημοσίου δικαίου.
Προς υποστήριξη των προδικαστικών ενστάσεων, ο Καθ’ ου η Αίτηση επικαλείται τους περί Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (Διαδικασία Πρόσληψης Συνεργατών) Εσωτερικούς Κανονισμούς οι οποίοι τέθηκαν σε ισχύ από 1.11.2000, δηλαδή πριν την πρόσληψη της Αιτήτριας.
Σύμφωνα με την παράγραφο 2 των εσωτερικών κανονισμών –
««Συνεργάτης» σημαίνει μη μόνιμο υπάλληλο ο οποίος προσλαμβάνεται πάνω σε ωριαία, ημερομίσθια ή άλλη προσωρινή βάση ορισμένης ή αόριστης διάρκειας στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου για κάλυψη περιοδικών ή έκτακτων ή απρόβλεπτων αναγκών και ο οποίος απασχολείται στο Ρ.Ι.Κ. με πλήρες ωράριο ως οι μόνιμοι υπάλληλοι. Συνεργάτης για τους σκοπούς των παρόντων κανονισμών θεωρείται και ο εργάτης.»
Σύμφωνα με την παράγραφο 9 των εσωτερικών κανονισμών –
«Η αρχική διάρκεια εργοδότησης είναι για 6 μήνες. Νοείται ότι η εργοδότηση ανανεώνεται αυτόματα εκτός εάν ο Τμηματάρχης στον οποίον υπάγεται ο συνεργάτης με γραπτή αναφορά του δηλώσει ότι ο συνεργάτης δεν αποδίδει ικανοποιητικά. Σε τέτοια περίπτωση η εργοδότηση τερματίζεται αφού δοθεί ένας μήνας προειδοποίηση.»
Σύμφωνα με την παράγραφο 10 των εσωτερικών κανονισμών –
«Με τον κάθε συνεργάτη καταρτίζεται Σύμβαση Εργοδότησης που περιέχει τους όρους εργοδότησης του.»
Η Αιτήτρια προς αντίκρουση των προδικαστικών ενστάσεων του Καθ’ ου η Αίτηση επικαλείται το Άρθρο 122 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο στον όρο «δημόσια υπηρεσία» περιλαμβάνεται και το Ρ.Ι.Κ. ενώ «δημόσιος υπάλληλος» σημαίνει αυτόν που κατέχει μόνιμη ή προσωρινή θέση στη δημόσια υπηρεσία.
Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, προκύπτει ότι η Αιτήτρια προσλήφθηκε στις 3.9.2001 με το εξής λεκτικό:
«Αναφέρομαι στην αίτηση σας και σας πληροφορώ ότι έχετε προσληφθεί στο Ρ.Ι.Κ. σαν συνεργάτης δημοσιογράφος από 10.9.2001.
Η αμοιβή σας ορίζεται σε £3.23 την ώρα χωρίς άλλα ωφελήματα με ελάχιστο ωράριο απασχόλησης 38 ώρες εβδομαδιαίως το χειμώνα και 36 ώρες το καλοκαίρι.
Η πρόσληψη σας είναι πάνω σε δοκιμαστική βάση και για περίοδο 6 μηνών.»
Στον διοικητικό φάκελο δεν υπάρχει σύμβαση εργοδότησης μεταξύ των δυο μερών. Σε διευκρινιστική ερώτηση του δικαστηρίου κατά τις διευκρινίσεις της υπόθεσης κατά πόσο υπάρχει σύμβαση εργοδότησης μεταξύ των μερών, ο συνήγορος του Καθ’ ου η Αίτηση δήλωσε ότι οι όροι της εργοδότησής της Αιτήτριας καταγράφονταν στην επιστολή πρόσληψής της αλλά και σε διάφορα άλλα έγγραφα που αφορούν προσαυξήσεις και βρίσκονται στον διοικητικό φάκελο.
Η εργοδότηση της Αιτήτριας φαίνεται να ανανεωνόταν αυτόματα. Ο διοικητικός φάκελος περιλαμβάνει σωρεία εσωτερικών σημειωμάτων προς τον εκάστοτε Γενικό Διευθυντή του Καθ’ ου η Αίτηση με παράπονα για την απόδοση της Αιτήτριας και απαντήσεις της Αιτήτριας η οποία επικαλείτο καταδίωξη και συκοφάντηση από τους συναδέλφους της.
Τελικά, αιτία για την επιβολή της ποινής που αποτελεί και την προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή πράξη αποτέλεσε καταγγελία εναντίον της Αιτήτριας ότι ενώ βρισκόταν με άδεια ασθενείας, θεάθηκε να επισκέπτεται τον χώρο εργασία της για να ταΐσει αδέσποτους γάτους.
Ο συνήγορος του Καθ’ ου η Αίτηση με παρέπεμψε σε σειρά αποφάσεων προς υποστήριξη των προδικαστικών του ενστάσεων τις οποίες προτίθεμαι να εξετάσω πιο κάτω.
Στην υπόθεση Μαρία Βρυωνίδου ν. Ρ.Ι.Κ. κ.ά., Υπόθεση 48/98, 15.1.2001 η οποία έχει παρόμοια με την παρούσα υπόθεση γεγονότα, το Δικαστήριο αποφάσισε τα ακόλουθα στις σελίδες 2-3:
«Στην υπόθεση που μας απασχολεί είναι φανερό πως η απόφαση του Συμβουλίου, που ενθέτω πιο πάνω, αφορούσε την αντικατάσταση μονίμων υπαλλήλων του Ιδρύματος που αποχώρησαν από αυτό. Οι διορισμοί που έγιναν έχουν όλα τα στοιχεία της μονιμότητας, δηλαδή ακαθόριστο χρόνο υπηρεσίας με πλήρες ωράριο, συγκεκριμένες απολαβές και άλλα ωφελήματα μόνιμου χαρακτήρα. Η εξομοίωση των διορισμών αυτών με τη σχέση που έχει το Ίδρυμα με έκτακτους συνεργάτες του, όπως ηθοποιούς, σκηνοθέτες, μουσικούς, συγγραφείς κ.λ.π. είναι εσφαλμένη. Δεν υπάρχει καμία αντιστοιχία.»
Ο συνήγορος του Καθ’ ου η Αίτηση εισηγείται ότι τα πιο πάνω έχουν ανατραπεί με την απόφαση στην υπόθεση Αντιγόνη Αβραάμ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 49.
H υπόθεση Αβραάμ αφορούσε τερματισμό εργοδότησης έκτακτης διοικητικής λειτουργού η οποία υπηρετούσε αρχικά πάνω σε δεκαπενθήμερη βάση απασχόλησης και ακολούθως για περίοδο περίπου τεσσάρων ετών με διαδοχικά ετήσια συμβόλαια. Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι τυγχάνει εφαρμογής ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος, Ν.98(Ι)/2003, ο οποίος είναι εναρμονιστικός της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ και ο οποίος ορίζει ως αρμόδιο δικαστήριο το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών.
Ανέφερε, συγκεκριμένα, το Δικαστήριο στη σελίδα 5 της απόφασής του:
«Ο Νόμος και η οδηγία εφαρμόζονται σε όλους τους συμβασιούχους αορίστου διαρκείας που υπηρετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Η θεραπεία που δίδεται από το δικαστήριο, σε περίπτωση παρανομίας εκ μέρους του εργοδότη πρέπει να είναι πλήρης και ταυτόχρονα ισότιμη και ισόνομη. Τέτοια θεραπεία δεν μπορεί να δώσει το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ακυρωτική και ασκείται μόνο στον τομέα του δημοσίου δικαίου. Επομένως, οι συμβασιούχοι αορίστου διαρκείας στον ιδιωτικό τομέα δεν μπορούν να την επικαλεστούν. Με το Νόμο και τη σχετική Οδηγία όλοι οι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, αποκτούν δικαιώματα που διασφαλίζονται ισότιμα και ισόνομα από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών όπως καθορίζεται στο Νόμο.
Έχουμε τη γνώμη πως οι όροι υπηρεσίας των εκτάκτων – συμβασιούχων στο δημόσιο τομέα καθορίζονται από τη σύμβαση τους και τις σχετικές νομοθετικές πρόνοιες και ως εκ τούτου ο τερματισμός των υπηρεσιών τους ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και τη σχετική Οδηγία, η οποία, σύμφωνα με την πρόσφατη τροποποίηση του Συντάγματός μας, ο περί της Πέμπτης Τροποποίησης του Συντάγματος Νόμος, Ν.127(Ι)/2006, έχει αυξημένη ισχύ και έναντι των προνοιών του Συντάγματος.»
Η απόφαση στην υπόθεση Αβραάμ ακολουθήθηκε και σε άλλες υποθέσεις με παρόμοια ζητήματα (βλ. Χρύσανθος Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:C360, Α.Ε. 67/2010, 21.5.2015, Jack Burston v. Πανεπιστήμιο Κύπρου, Υπόθεση 874/2012, 4.6.2015, Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου ν. Ορέστης Σοφοκλέους, ECLI:CY:AD:2016:A20, Πολιτική Έφεση 513/2012, 18.1.2016).
Στην παρούσα περίπτωση, παρά την πρόνοια της παραγράφου 10 των Εσωτερικών Κανονισμών για κατάρτιση σύμβασης εργοδότησης τέτοια σύμβαση δεν υπάρχει. Εντούτοις, το άρθρο 4 του περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμου, Ν.98(Ι)/2003, αναφέρεται και σε σχέση εργασίας συνεπώς, στο πεδίο εφαρμογής του νόμου εμπίπτει και η υπό εξέταση περίπτωση.
Το επιχείρημα που προβάλλει η Αιτήτρια με αναφορά στο Άρθρο 122 του Συντάγματος, δεν κρίνω ότι αλλάζει καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ουσία της απόφασης Αβραάμ. Η Αιτήτρια σαφώς είναι δημόσια υπάλληλος αλλά κατέχει μη μόνιμη θέση αορίστου διαρκείας – όπως εξάλλου καθορίζεται και στον όρο «Συνεργάτης» των εσωτερικών κανονισμών. Ως τέτοια, εμπίπτει στις πρόνοιες του Ν.98(Ι)/2003 και συνεπώς οιαδήποτε διαφορά με τον εργοδότη της υπάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου.
Με βάση τα πιο πάνω, καταλήγω ότι οι προδικαστικές ενστάσεις ευσταθούν. Η προσφυγή απορρίπτεται με €1.300 έξοδα πλέον Φ.Π.Α., αν εφαρμόζεται, υπέρ του Καθ’ ου η Αίτηση.
Ε. Μιχαήλ,
Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο