Administrative Court dismisses appeal as time-barred and lacks jurisdiction to review final 1997 Supreme Court decision.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the applicant's appeal as time-barred, noting the 75-day limitation period expired before the filing date. The applicant argued that a 1997 Supreme Court decision denying his university registration prevented him from meeting pension eligibility requirements, but the Court found no grounds to challenge that final judgment. Consequently, the Court ruled it lacked jurisdiction to review a decision already finalized in 1997 without an appeal.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 8, 12, 19, 28, 30, 35, 146 of the Constitution; An appeal must be filed within 75 days of knowledge of the decision, and the Administrative Court lacks jurisdiction to review final decisions of the Supreme Court that have already become legally binding.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Νικολάου ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 1740
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 59(I)/2010 - Ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμος του 2010
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:85
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Yπόθεση αρ. 564/2015)
8 Aπριλίου, 2016
[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, Π.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 8, 12, 19, 28, 30, 35 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΧΡΥΣΗΛΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ,
Αιτητής
ΚΑΙ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
_ _ _ _ _ _
Αιτητής παρών προσωπικά
Μ. Στυλιανού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
……………………
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, Π.: Ο αιτητής καταχώρισε την προσφυγή προσωπικά, χωρίς δικηγόρο. Αιτείται την «εφαρμογή του Κυπριακού και Ευρωπαϊκού Δικαίου» στο αιτητικό της προσφυγής. Ως νομικά σημεία στην αίτηση ακυρώσεως κατέγραψε: «Καταπάτηση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – το δικαίωμα στην Εργασία και της ανθρώπινης διαβίωσης από το Υπουργείο Εργασίας.» Στην δε περιγραφή των γεγονότων στην αίτηση ακυρώσεως αναφέρει:
«Το Υπουργείο Εργασίας, Προνοίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων παράνομα και Αντισυνταγματικά καταπατώντας τα Άρθρα του Συντάγματος 28, 146, 19, 30, 35, 10, 9 και 20 απέρριψε την αίτηση μου δια σύνταξη γήρατος σε μένα ένα καθηγητή Πανεπιστημίου εγγεγραμμένο στο Υπουργείο Εργασίας και Παιδείας του Ηνωμένου Βασιλείου»
Παρόλες τις ελλείψεις στην χειρόγραφη συμπλήρωση της αίτησης ακυρώσεως, ο αιτητή επισύναψε σ’ αυτήν, επιστολή του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εργασίας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ημερ. 11/2/2015, σύμφωνα με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή του αιτητή, την οποία υπέβαλε προς τον Υπουργό Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αναφορικά με την απόρριψη της αίτησής του για παραχώρηση σύνταξης γήρατος από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στην επιστολή υπάρχουν χειρόγραφες σημειώσεις με μελάνι, (προφανώς από τον αιτητή) ότι η επιστολή παραλήφθηκε την 28/2/2015, ως εξής: «Received on the 28th of February» στην πρώτη σελίδα και «Η επιστολή αυτή παρελείφθη από τον αιτητή στις 28/2/15» στην δεύτερη σελίδα.
Προβλήθηκε προδικαστική ένσταση από τους καθ’ ων η αίτηση, ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, αφού η επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερ. 11/2/2015 ταχυδρομήθηκε 12/2/2015 και θα πρέπει να παραλήφθηκε με το ταχυδρομείο λίγες μέρες μετά και όχι βεβαίως στις 28/2/15 όπως ισχυρίστηκε ο αιτητής. Η εξέταση της προδικαστικής αυτής ένστασης προηγείται, ως ζήτημα δημοσίας τάξεως, που εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο και αφορά προϋπόθεση παραδεκτού της αίτησης ακυρώσεως.
Πράγματι υπάρχει αρχειοθετημένη στον διοικητικό φάκελο η ίδια επιστολή (ημερ. 11/2/2015), με σφραγίδα, που αναγράφει «ΣΤΑΛΗΚΕ» και ημερομηνία 12/2/15, καθώς και μονογραφή.
Σύμφωνα με τον περί Ερμηνείας Νόμο, (Κεφ. 1), τον οποίο επικαλούνται και οι καθ’ ων η αίτηση, δημιουργείται τεκμήριο παραλαβής της επιστολής, όταν αυτή αποστέλλεται με το ταχυδρομείο. Η παραλαβή εδώ βέβαια δεν αμφισβητείται. Αυτό που αμφισβητείται είναι η ημερομηνία παραλαβής της. Μια τέτοια επιστολή (που αποστέλλεται με το ταχυδρομείο), θεωρείται, σύμφωνα με τον ίδιο Νόμο, πως φτάνει στον προορισμό της «in the ordinary course of post».
Έχοντας υπόψη, την ύπαρξη στο διοικητικό φάκελο ένδειξης αποστολής της επιστολής στις 12/2/2015, καθώς επίσης και της αναφοράς από τον ίδιο τον αιτητή στην απαντητική του αγόρευση, ότι μεταξύ των ημερομηνιών «15/2/15 μέχρι τις 15/5/15» τρεις φορές επισκέφθηκε το Ανώτατο Δικαστήριο, προσπαθώντας να τακτοποιήσει την καταχώρηση της προσφυγής του (λόγω έλλειψης χρημάτων για την αγορά των χαρτοσήμων), καταλήγω, έχοντας υπόψη και σχετική νομολογία (υπ’ αρ. 13/12 Γρηγόρης Παναγιώτου ν. ΕΤΕΚ, ημερ. 5/11/2014 και 914/15, Ελευθερία Χατζηγιάννη ν. Υπουργείου Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων ημερ. 30/9/2015), ότι ο αιτητής παρέλαβε την επιστολή ημερ. 11/2/15 κατά πάσα πιθανότητα μέχρι τις 15/2/2015 (3 ημέρες μετά την αποστολή της στις 12/2/15), αφού ο αιτητής δεν θα είχε λόγο να επισκεφθεί το Ανώτατο Δικαστήριο από τις 15/2/15, όπως ο ίδιος αναφέρει, για σκοπούς καταχώρησης προσφυγής, αν δεν είχε ήδη παραλάβει την επιστολή.
Κρίνω ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, καθ’ ότι δεν καταχωρήθηκε εντός 75 ημερών από την ημέρα στην οποία ο αιτητής έλαβε γνώση της απορριπτικής απόφασης των καθ’ ων η αίτηση. Από τις 15/2/15 μέχρι τις 6/5/15 παρήλθαν 80 ημέρες.
Παρά το γεγονός ότι κατέληξα ως ανωτέρω, εξετάζοντας τους ισχυρισμούς ακυρότητας που ανέπτυξε ο αιτητής, καταλήγω ότι και εντός της προθεσμίας να καταχωρείτο η προσφυγή, αυτή θα απορρίπτετο και πάλιν, διότι ο αιτητής απέτυχε να υποδείξει λόγους ακύρωσης κατά της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση να απορρίψουν την ιεραρχική προσφυγή του, κατά της απόρριψης της αίτησής του για σύνταξη γήρατος.
Οι λόγοι ακύρωσης που αναπτύχθηκαν, αφορούν στην απόφαση της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας που είχε εκδοθεί στο παρελθόν (18/2/1996), με την οποία είχε απορριφθεί τότε αίτημά του για εγγραφή στους πίνακες διοριστέων καθηγητών Εμπορικών/Οικονομικών, λόγω μη κατοχής τίτλου πανεπιστημίου στην ειδικότητα που προορίζετο να διδάξει.
Η απόφαση αυτή προσβλήθηκε τότε από τον αιτητή με προσφυγή, η οποία απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο (Χρυσήλιος Ιωάννου Νικολάου ν. Δημοκρατίας (1997) 4 Α.Α.Δ. 1740). Ο αιτητής παραπονείται ότι η μη αναγνώριση των προσόντων του δεν του επέτρεψε να εργαστεί νομιμα ώστε να του καταβάλλονταν κοινωνικές ασφαλίσεις, κατά τρόπο που να πληροί στο 63ο έτος της ηλικίας του τις ασφαλιστικές προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος.
Ο αιτητής κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει ως «παράνομη» την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην πιο πάνω προσφυγή του, που ήδη εκδικάστηκε και στην οποία η απορριπτική απόφαση εξεδόθη το 1997. Κάτι τέτοιο βέβαια, είναι αδύνατον, διότι το Διοικητικό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.
Είναι πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Ελέγχει στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του τη νομιμότητα εκτελεστών διοικητικών πράξεων, που προσβάλλονται με προσφυγή εντός 75 ημερών από την επέλευση της γνώσης τους. Κατά την εκδίκαση μιας τέτοιας προσφυγής, δεν ασκεί παρεμπίπτοντα έλεγχο νομιμότητας διοικητικών αποφάσεων, που προσβάλλονται αυτοτελώς και που εκδόθηκαν είτε στο μακρινό είτε στο πρόσφατο παρελθόν.
Πόσο μάλλον δεν ελέγχει εκ νέου τη νομιμότητα διοικητικών αποφάσεων, των οποίων η νομιμότητα αμφισβητήθηκε με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο και η προσφυγή απορρίφθηκε, χωρίς να ακολουθήσει έφεση κατά της ορθότητας της απόφασης, ώστε αυτή να έχει πλέον ήδη από το 1997, τελεσιδικήσει.
Κανένας ισχυρισμός ακυρότητας δεν αναπτύχθηκε από τον αιτητή σε σχέση με τυχόν παρανομία στον υπολογισμό των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του, με βάση τις ασφαλιστικές προϋποθέσεις του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου (Ν. 59(Ι)/2010). Ακόμα και αν η προσφυγή δεν κρινόταν εκπρόθεσμη, θα την απέρριπτα για τους λόγους που έχω εξηγήσει.
Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση, τα οποία περιορίζω, λόγω της οικονομικής κατάστασης του αιτητή, σε €200.
Μ. Καλλιγέρου, Π.
/ΚΑΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο