Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπ?θεση Αρ. 45/2013 ECLI:CY:DD:2016:82 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal against diplomatic transfer during disciplinary suspension citing public interest.

Geschäftsnummer Υπ?θεση Αρ. 45/2013
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal challenging her transfer from the Embassy in Muscat to the Ministry of Foreign Affairs. The court found that the transfer was justified by the existence of a disciplinary problem and the need to serve the public interest during her suspension. Consequently, the court ruled that the transfer was not a punitive measure and the applicant's right to a hearing was not violated.

Legislator-Regeste

KI-generiert

N. 1/1990; N. 25(I)/2006: A transfer of a public servant during a period of suspension for disciplinary inquiry is valid if justified by the public interest and service needs, without requiring specific punitive intent.

Schlagwörter

KI-generiert
public servant transfer disciplinary suspension public interest defense administrative review diplomatic post right to hearing Ministry of Foreign Affairs dienstliche Versetzung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
N. 1/1990
N. 25(I)/2006

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
NICOS PIERIDES ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1969) 3 CLR 274
NICOS PIERIDES ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1969) 3 CLR 274
ISAIAS ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 490
ISAIAS ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 490
Δημοκρατία ν. Πιπερίδη κ.ά. (1995) 3 ΑΑΔ 21
Δημοκρατία ν. Πιπερίδη κ.ά. (1995) 3 ΑΑΔ 21
Λοϊζίδης Σταύρος ν. Υπουργού Εξωτερικών (1995) 3 ΑΑΔ 233
Πέτσα ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 1723
Πέτσα ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 1723
ECLI:CY:DD:2016:82
Administrative Court dismisses appeal against diplomatic transfer during disciplinary suspension citing public interest.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

NICOS PIERIDES ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1969) 3 CLR 274

ISAIAS ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 490

Δημοκρατία ν. Πιπερίδη κ.ά. (1995) 3 ΑΑΔ 21

Λοϊζίδης Σταύρος ν. Yπουργού Eξωτερικών. (1995) 3 ΑΑΔ 233

Πέτσα ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 1723

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990

Ν. 25(I)/2006 - Ο περί της Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας Νόμος του 2006

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:82

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπóθεση Αρ. 45/2013)

7 Απριλίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΜΙΧΑΛΗ ΖΑΧΑΡΙΟΓΛΟΥ

Αιτητής,

ν.

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Καθ’ ων η αίτηση.

κ. Χριστάκης Θ. Χριστάκη, για τον αιτητή.

κ. Κυριάκος Σταυρινός, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τους Καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Ο αιτητής, με την προσφυγή του ζητά την πιο κάτω θεραπεία.

«Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, η οποία κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή του Αν. Γενικού Διευθυντή του Υπ. Εξωτερικών ημερ. 29/11/2012, με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν τη μετάθεση του αιτητή από την Πρεσβεία της Δημοκρατίας στο Μουσκάτ στο Υπουργείο Εξωτερικών (Κέντρο) είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος».

Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:

Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 27.5.2010, ο αιτητής τοποθετήθηκε ως αρχηγός Διπλωματικής Αποστολής στην Πρεσβεία της Δημοκρατίας στο Μουσκάτ του Ομάν και διέμενε στην πρεσβευτική κατοικία της Δημοκρατίας. Στις 15.10.2012, ο αιτητής πληροφορήθηκε ότι η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας αποφάσισε να τον θέσει σε διαθεσιμότητα για διεξαγωγή πειθαρχικής έρευνας εναντίον του για περίοδο τριών μηνών, για πιθανή διάπραξη πειθαρχικών αδικημάτων. Παραστάσεις που υποβλήθηκαν από τον αιτητή εναντίον της πιο πάνω απόφασης, απορρίφθηκαν με απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας ημερομηνίας 18.10.2012. Σημειώνεται για σκοπούς πληρότητας των γεγονότων, ότι προσφυγή που ο αιτητής κατεχώρησε εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας να τον θέσει σε διαθεσιμότητα, απερρίφθη με απόφαση του έντιμου δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Στ. Ναθαναήλ (Μιχάλης Ζαχαρίογλου v. ΕΔΥ, υπόθεση αρ. 44/2013 ημερομηνίας 14.10.2010).

Στις 22.10.2012 το Υπουργείο Εξωτερικών υπέβαλε ερώτημα στον Γενικό Εισαγγελέα, κατά πόσο ο αιτητής δικαιούται να παραμείνει στην πρεσβευτική κατοικία στο Ομάν κατά την διάρκεια της διαθεσιμότητας του και στις 29.10.2012, ο Γενικός Εισαγγελέας απάντησε ότι κατά την γνώμη του, ο αιτητής δεν εδικαιούτο να διαμένει στην πρεσβευτική κατοικία, ενόσω βρισκόταν σε διαθεσιμότητα.

Ακολούθησε στις 12.11.2012, Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών προς το Υπουργικό Συμβούλιο για προσωρινή μετάθεση του αιτητή στο Κέντρο (Κύπρο) και στις 28.11.2012, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την μετάθεση του αιτητή. Στις 29.11.2012, ο αιτητής πληροφορήθηκε με επιστολή του Αν. Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών, ότι μετατίθεται προσωρινά από την Πρεσβεία της Δημοκρατίας στο Μουσκάτ, στο Κέντρο.

Εν τω μεταξύ ο αιτητής στις 15.10.2012, ημερομηνία κατά την οποία του κοινοποιήθηκε η επιστολή της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, αναχώρησε από την Πρεσβεία.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, ισχυρίζεται ότι αναρμόδια το Υπουργείο Εξωτερικών συμμετείχε στη διαδικασία λήψης της απόφασης για μετάθεση του αιτητή, αφού πουθενά στον σχετικό Νόμο και Κανονισμούς δεν προβλέπεται η εκ μέρους του συμμετοχή. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών είναι αναιτιολόγητη, προϊόν ελλιπούς δέουσας έρευνας και πλάνης και ότι στηρίχθηκε σε εξωγενές κριτήριο.

Ειδικότερα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή υποστηρίζει ότι απουσιάζει από την Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών πλήρως η απαιτούμενη από τη νομολογία εξειδίκευση, με αποτέλεσμα την παντελή έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης. Η δε μεταγενέστερη αιτιολογία που προβάλλεται από τους καθ’ ων η αίτηση, ότι η μετάθεση του αιτητή ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τη αναστολή του δικαιώματος του να διαμένει στην πρεσβευτική κατοικία, γεγονός που θα συνεπαγόταν για τον ίδιο, σε περίπτωση παραμονής του εκεί, σημαντικής πρόσθετης επιβάρυνσης, περιέχει αντιφατική, αόριστη και πλημμελή αιτιολογία και δεν αποτελεί εξυπηρέτηση δημόσιου συμφέροντος, αλλά ιδιωτικού. Το ίδιο αναιτιολόγητη είναι και η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Τέλος ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή ισχυρίζεται ότι παρεβιάσθη το δικαίωμα ακρόασης και οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, αφού υπάρχει στην εξεταζόμενη περίπτωση, σημαντικό στοιχείο αμφιβολίας αναφορικά με την ουσιαστική φύση και τον πρωταρχικό σκοπό της μετάθεσης, έτσι ώστε να θεωρηθεί ως πειθαρχική μετάθεση και άρα θα έπρεπε να δοθεί στον αιτητή το δικαίωμα να ακουστεί.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, στην γραπτή του αγόρευση εγείρει προδικαστική ένσταση για έλλειψη εννόμου συμφέροντος του αιτητή να προσβάλει την επίδικη μετάθεση, αφού στις 15.10.2012, ημερομηνία κατά την οποία ο αιτητής τέθηκε σε διαθεσιμότητα, αναχώρησε από την Πρεσβεία της Κύπρου στο Μουσκάτ, γεγονός που δεικνύει ότι αποδέχθηκε την μετάθεση του.

Επί της ουσίας των ισχυρισμών του αιτητή, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι, ναι μεν από τον σχετικό Νόμο δεν προνοείται η υποβολή Πρότασης του Υπουργείου Εξωτερικών προς το Υπουργικό Συμβούλιο για μετάθεση, είναι όμως επιτρεπτό από τη νομολογία, η συγκρότηση συμβουλευτικού οργάνου και η αποδοχή της γνώμης του οργάνου αυτού.

Εξάλλου, όπως αναφέρει ο συνήγορος των καθ΄ ων η αίτηση, εναπόκειται στο Υπουργικό Συμβούλιο να μην λάβει υπόψη την Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών. Υποστηρίζει επίσης ότι η Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών περιέχει αιτιολογία η οποία συμπεραίνεται και από τα στοιχεία του φακέλου. Σε σχέση με την τελική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, υποστηρίζει ότι ο σχετικός Νόμος δεν επιβάλλει στο Υπουργικό Συμβούλιο, να αιτιολογεί τις μεταθέσεις των αρχηγών Διπλωματικών Αποστολών, και έτσι η αιτιολογία δεν απαιτείται να βρίσκεται στο σώμα της απόφασης, αλλά μπορεί να συμπληρώνεται και από τα στοιχεία των φακέλων.

Τέλος σε σχέση με το δικαίωμα ακρόασης, ο συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, ισχυρίζεται ότι ο σχετικός Νόμος δεν επιβάλλει την προηγούμενη ακρόαση, όπως αυτό απαιτείται γενικά στις μεταθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων. Συνεπώς οι γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου, έχουν στην παρούσα περίπτωση συμπληρωματικό χαρακτήρα.

Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:

Με αφορμή την προδικαστική ένσταση που ηγέρθη από τον συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, περί ελλείψεως εννόμου συμφέροντος του αιτητή να προσβάλει την επίδικη μετάθεση, επειδή “αυτομετατέθηκε”, όπως αναφέρει, πριν την επίσημη μετάθεση του που έγινε στις 28.11.2012, κρίνω ότι αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Ο αιτητής στις 15.10.2012, ημερομηνία κατά την οποία του κοινοποιήθηκε η επιστολή της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας ότι τίθεται σε διαθεσιμότητα από 15.10.2012 για περίοδο τριών μηνών, πληροφόρησε με επιστολή του ημερομηνίας 15.10.2012, τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών, ότι αναχωρεί αμέσως από την Πρεσβεία στο Μουσκάτ. Με το δεδομένο ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 85(3) του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου του 1991 (Ν.1/90), οι εξουσίες, τα προνόμια και τα ωφελήματα υπαλλήλων που τίθενται σε διαθεσιμότητα, αναστέλλονται κατά τη διάρκεια της περιόδου της διαθεσιμότητας, ο αιτητής δεν θα μπορούσε πλέον να ασκήσει τα καθήκοντα του ως Πρέσβης στο Μουσκάτ, γι’ αυτό και αναχώρησε την ίδια ημέρα που πληροφορήθηκε την απόφαση της ΕΔΥ ότι τέθηκε σε διαθεσιμότητα.

Συνεπώς δεν επρόκειτο για αποδοχή από τον αιτητή της μετάθεσης του, αλλά αναχώρηση του από την Πρεσβεία, λόγω αναστολής εκτέλεσης των καθηκόντων του ως Πρέσβης στο Μουσκάτ και κατ’ επέκταση, κρίνεται αβάσιμη η προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση περί ελλείψεως εννόμου συμφέροντος.

Εξετάζοντας τους λόγους που προβάλλει ο συνήγορος του αιτητή, θα ξεκινήσω με τον λόγο περί αναρμοδιότητος εμπλοκής του Υπουργείου Εξωτερικών στη διαδικασία λήψης της απόφασης για μετάθεση του αιτητή, ως αρχηγού Διπλωματικής Αποστολής.

Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 5(1) του περί της Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας Νόμου του 2006, (Ν.25(Ι)/2006):

“5(1) Η τοποθέτηση μέλους της Εξωτερικής Υπηρεσίας ως αρχηγού Διπλωματικής Αποστολής και η ανάθεση καθηκόντων σ’ αυτό, καθώς και η μετάθεση του, διενεργείται από το Υπουργικό Συμβούλιο”.

Όπως προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, τόσον η μετάθεση/τοποθέτηση του αιτητή στις 27.5.2010 από το Κέντρο στην Πρεσβεία στο Μουσκάτ (ερυθρό 181), όσο και η μετάθεση/τοποθέτηση του από την Πρεσβεία στο Μουσκάτ, στο Κέντρο (ερυθρό 127), έγινε από το Υπουργικό Συμβούλιο, με Προτάσεις του Υπουργείου Εξωτερικών. Στην μεν πρώτη περίπτωση με τις Προτάσεις με αρ. 451/2010 και 518/2010, στην δε δεύτερη περίπτωση με την Πρόταση αρ. 1314/2012. Οι πιο πάνω Προτάσεις αναγράφονται στα αποσπάσματα των πρακτικών των συνεδριών του Υπουργικού Συμβουλίου, όπως διαφαίνεται από τα ερυθρά 181 και 127 αντίστοιχα.

Συνεπώς πρόκειται για διαδικασία και πρακτική η οποία ακολουθείται διαχρονικά, διαδικασία την οποία ο αιτητής κατά την τοποθέτηση/μετάθεση του από το Κέντρο, στο Μουσκάτ στις 27.5.2010, είχε επιδοκιμάσει και διαδικασία η οποία βρίσκει έρεισμα τόσον στο άρθρο 3, του σχετικού Νόμου (Ν.25(Ι)/2006), όσο και στον Κανονισμό 3, των περί Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας (Ειδικοί Όροι Υπηρεσίας) Κανονισμών του 2006 (ΚΔΠ 109/2006), όπως αυτοί τροποποιήθηκαν και σύμφωνα με τις πρόνοιες των οποίων,

Άρθρο 3 του Ν.25(Ι)/2006:

«3(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Συντάγματος, του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου και οποιουδήποτε άλλου νόμου, για το χειρισμό των εξωτερικών υποθέσεων της Δημοκρατίας, παραμένει ιδιαίτερος κλάδος της δημόσιας υπηρεσίας, καλόυμενος «Εξωτερική Υπηρεσία» της Δημοκρατίας, ο οποίος είχε συσταθεί δυνάμει του περί Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας Νόμου.

……………………………………………………………………………………..

(4) Τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος Νόμου και των δυνάμει τούτου εκδιδομένων Κανονισμών, οποιαδήποτε άλλα θέματα, αναφορικά με το διορισμό και τους όρους υπηρεσίας των δημόσιων υπαλλήλων της Εξωτερικής Υπηρεσίας, διέπονται από τις διατάξεις του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου».

Στον Κανονισμό 3 των σχετικών Κανονισμών (ανωτέρω) προνοείται:

«3. Για κάθε θέμα, για το οποίο δε γίνεται ρητή πρόνοια στους παρόντες Κανονισμούς, εφαρμόζονται οι Κανονισμοί που εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 87 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου και οι δυνάμει της επιφύλαξης του εδαφίου (1) του εν λόγω άρθρου ισχύοντες Κανονισμοί ή διοικητικές πράξεις και οι Γενικές Διατάξεις και διοικητικές οδηγίες οι οποίες περιέχονται σε εγκυκλίους ή αλλού, καθώς και η υφιστάμενη πρακτική αναφορικά με τη δημόσια υπηρεσία και τους δημόσιους υπαλλήλους, όπως όλα αυτά εκάστοτε θα τροποποιούνται ή αντικαθίστανται».

Στο άρθρο δε 48(2) του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 (Ν.1/90), προνοείται ότι:

«Οι μεταθέσεις των υπαλλήλων διενεργούνται από την Επιτροπή ύστερα από πρόταση της αρμόδιας αρχής δεόντως αιτιολογημένη».

Συνεπώς στην εξεταζόμενη υπόθεση, καθόλα νόμιμα η απόφαση για μετάθεση του αιτητή ελήφθη από το Υπουργικό Συμβούλιο ύστερα από Πρόταση της αρμόδιας αρχής, Υπουργείο Εξωτερικών, αφού στην βάση των πιο πάνω εκτεθέντων, εκεί όπου δεν ρυθμίζονται τα θέματα από τον σχετικό Νόμο, εφαρμόζεται η Νομοθεσία της Δημόσιας Υπηρεσίας.

Κατ’ ακολουθία θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο η Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών είναι δεόντως αιτιολογημένη. Η Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών, (Πρόταση με αρ. 1314/2012), φέρει ημερομηνία 12.11.2012, (ερυθρό 257) και αναφέρει τα εξής:

«2. Με βάση το δημόσιο συμφέρον και τις ανάγκες της Υπηρεσίας, η Υπουργός Εξωτερικών εισηγείται την προσωρινή μετάθεση του κ. Μιχάλη Ζαχαρίογλου, Πληρεξούσιου Υπουργού από, την Πρεσβεία της Δημοκρατίας στο Μουσκάτ, στο Κέντρο».

Όπως είναι νομολογημένο, οι μεταθέσεις τεκμαίρεται ότι διενεργούνται για εξυπηρέτηση των αναγκών της υπηρεσίας. Ο αιτητής φέρει το βάρος ανατροπής αυτού του τεκμηρίου (Βλ. Pierides v. Republic (1969) 3 C.L.R. 274, Isaias v. Republic (1985) 3 C.L.R. 490, Δέσπω Πέτσα v. ΚΔ (1997) 4 ΑΑΔ 1723.

Όπως λέχθηκε στην απόφαση Βεληγκέκα v. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Δ.Δ. 567, 575, οι μεταθέσεις αποτελούν ζήτημα που εμπίπτει εντός της αποκλειστικής αρμοδιότητας της διοίκησης και λειτουργεί τεκμήριο ότι διενεργούνται προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Εξέταση των αναγκών της υπηρεσίας πάνω σε ευρεία βάση, θα αποστερούσε από την διοίκηση την ευελιξία η οποία είναι αναγκαία για να ανταποκρίνεται προς τις εναλλασσόμενες ανάγκες της υπηρεσίας.

Έχει επίσης νομολογηθεί ότι, το κατά πόσο μια διοικητική πράξη είναι αιτιολογημένη ή όχι, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά της και ο λόγος ακυρώσεως που σχετίζεται με την έλλειψη αιτιολογίας της Πρότασης της αρμόδιας αρχής, πρέπει να εξεταστεί σε συνάρτηση με τις αρχές που διέπουν τον δικαστικό έλεγχο των μεταθέσεων και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της Πρότασης (Βλ. Δέσπω Πέτσα (ανωτέρω).

Στην Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών στην εξεταζόμενη υπόθεση, όπως έχει καταγραφεί ανωτέρω, γίνεται επίκληση του δημοσίου συμφέροντος και των αναγκών της Υπηρεσίας. Συνεπώς υπάρχει στο σώμα της απόφασης αιτιολογία και αυτή άπτεται του δημοσίου συμφέροντος και των υπηρεσιακών αναγκών. Όπως δε αναφέρεται στο σύγγραμμα του Κυριακόπουλου, “Δίκαιο των Πολιτικών Υπαλλήλων” 1954, σελ. 298:

«Εκτός της δυσμενούς μεταθέσεως …. πάσα άλλη μετάθεσις αποτελεί απλούν διοικητικόν μέτρον, το οποίο τεκμαίρεται, ότι λαμβάνεται προ το συμφέρον και τας ανάγκας της υπηρεσίας. Δια τούτο, κατά της σχετικής αποφάσεως του υπηρεσιακού συμβουλίου δεν χωρεί προσφυγή της ουσίας ενώπιον του Συμβουλίου της Επικράτειας….. Η κρίσις της διοικήσεως επί των λόγων οίτινες υπαγορεύουσι την μετάθεσιν δεν υπόκειται εις τον έλεγχον του ακυρωτικού δικαστού εκτός αν συντρέχει κακή χρήσις της διακριτικής εξουσίας ή πλάνη περί τα πράγματα».

Αλλά και από τα στοιχεία του φακέλου, που συμπληρώνουν την αιτιολογία παρέχεται έρεισμα έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Επρόκειτο για περίπτωση στην οποία η ύπαρξη του προβλήματος που ανέκυψε, άφηνε περιθώρια για την άσκηση κρίσεως από την αρμόδια αρχή σχετικά με την μετάθεση του αιτητή. Όπως έχει νομολογηθεί, στην υπόθεση Σταύρος Λοϊζίδης v. Υπουργού Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ 233:

«Η αναφορά μας στο υπάρχον υλικό ως επιτρεπτό έρεισμα για την εκδήλωση της επίδικης πράξης, μας οδηγεί στην εξέταση της άποψης του εφεσείοντα ότι η μετάθεση του αποτελούσε τιμωρητικό μέτρο που λήφθηκε χωρίς δέουσα έρευνα. Κατά τη γνώμη μας, τίποτε δεν υπάρχει που να οδηγεί προς την κατεύθυνση μόνο της εξαγωγής συμπεράσματος είτε ότι η μετάθεση προοριζόταν να πλήξει τον εφεσείοντα ή ότι εν πάση περιπτώσει αυτή θα έπρεπε εξ αντικειμένου να θεωρηθεί ότι ενείχε τέτοιο αποτέλεσμα. Θα μπορούσε ίσως εύλογα να υποστηριχθεί, όπως εν προκειμένω υποστήριξε η Δημοκρατία, ότι από μόνη της η ύπαρξη του προβλήματος που ανέκυψε, άφηνε περιθώρια για την άσκηση κρίσης από την αρμόδια αρχή σχετικά με τη μετάθεση του εφεσείοντα. Προσθέτουμε συναφώς ότι δεδομένης της απουσίας σχετικής πρόνοιας, δυνάμει της οποίας να απαιτείτο εξειδίκευση της αιτιολογίας στο σώμα της πράξης, καθίσταται δυνατή η αναζήτηση αιτιολογίας από στοιχεία που ήδη βρίσκονταν στο σχετικό φάκελο: βλ. την απόφαση στις υποθέσεις Παύλου Πιπερίδη και Άλλων v. Δημοκρατίας (1995) 3. Α.Α.Δ. 21 όπως και τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959 σελ. 185-190».

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, μετά την απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας ημερομηνίας 15.10.2012, να θέσει τον αιτητή σε διαθεσιμότητα για διεξαγωγή πειθαρχικής έρευνας εναντίον του για πιθανή διάπραξη πειθαρχικών αδικημάτων και μετά την γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 29.10.2012, ο αιτητής δεν εδικαιούτο να διαμένει στην πρεσβευτική κατοικία, ενόσω βρισκόταν σε διαθεσιμότητα.

Συνεπώς και στην εξεταζόμενη περίπτωση, όπως ακριβώς επεσυνέβη και στην υπόθεση Σταύρου Λοϊζίδη v. Υπουργείου Εξωτερικών (ανωτέρω), από μόνη της η ύπαρξη του προβλήματος που ανέκυψε και των συνθηκών που περιέβαλλαν την συγκεκριμένη περίπτωση, δικαιολογούσαν την μετάθεση του αιτητή, αφού αυτή αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και των υπηρεσιακών αναγκών.

Σε συνάφεια με τα πιο πάνω, εξίσου απορριπτέος είναι και ο ισχυρισμός του αιτητή ότι παρεβιάσθη το δικαίωμα ακρόασης. Όπως συνάγεται, δεν επρόκειτο για δυσμενή μετάθεση ή για πειθαρχικής φύσεως μέτρο, αλλά για μέτρο το οποίο εξυπηρετούσε το δημόσιο συμφέρον και τις υπηρεσιακές ανάγκες.

Όλα τα ανωτέρω απαντούν και στον ισχυρισμό του αιτητή που αφορά την τελική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, η αιτιολογία της οποίας συμπληρώνεται, τόσον από την Πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών, όσο και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.

Ενόψει όλων των πιο πάνω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1200 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο