Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 1972/2012 και 1973/2012 ECLI:CY:DD:2016:107 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal against Water Board's refusal to pay accountant training fees as non-reviewable monetary difference.

Geschäftsnummer Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 1972/2012 και 1973/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed Rodothéa Michail's concurrent appeals against the Water Board's refusal to pay her professional training fees. The plaintiff argued the Board violated prior court decisions by not reimbursing her costs, while the Board had already reviewed the matter and offered a partial payment of €8,672. The court ruled that the dispute over the specific amount claimed versus paid constitutes a monetary difference falling outside the scope of judicial review, directing the plaintiff to seek redress in civil court.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Ν. 158(I)/1999, Άρθρο 146 Συντάγματος: The Administrative Court lacks jurisdiction to review administrative decisions where the core issue is a monetary difference between amounts awarded in prior judgments and amounts subsequently paid, which must be resolved through civil litigation.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative review scope monetary difference claim judicial review limitation professional training fees civil court jurisdiction Ausstandsverfahren endgültiges Nichtbestehen Landesverweisung trotz Krankheitszustand

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 470

Αττεσλή Ειρήνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 4 ΑΑΔ 489

M.S. (SKYRA) VASSAS LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ, ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ κ.α., Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 772/2012 και 773/2012, 17/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:D94

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:107

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 1972/2012 και 1973/2012)

28 Απριλίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Υπόθεση Αρ. 1972/2012

ΡΟΔΟΘΕΑ ΜΙΧΑΗΛ, Αιτήτρια,

και

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΥΔΑΤΟΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Υπόθεση Αρ. 1973/2012

ΡΟΔΟΘΕΑ ΜΙΧΑΗΛ, Αιτήτρια,

και

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΥΔΑΤΟΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Δ. Μιχαήλ, για την Αιτήτρια.

Ρ. Ιάσωνος (κα), για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Με τις παρούσες προσφυγές, οι οποίες συνεκδικάζονται δυνάμει σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου, η αιτήτρια προσβάλλει ως άκυρη και παράνομη την, κατ’ ισχυρισμόν, παράλειψη και/ή άρνηση των καθ’ ων η αίτηση να επανεξετάσουν και να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις προσφυγές αρ. 1291/2012 και 1261/2008, ημερομηνίας 21.2.2012 και 24.3.2011 αντίστοιχα, καθώς επίσης και την παράλειψή τους να εξετάσουν και/ή απαντήσουν στις επιστολές της, με ημερομηνία 27.3.2012 και 24.10.2011 αντίστοιχα.

Όπως προκύπτει από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν τις υπό εξέταση προσφυγές, η αιτήτρια προσελήφθη στους καθ΄ ων η αίτηση στις 2.1.1974, ως Γραφέας Β΄, και από την 1.9.1995 υπηρετεί στη θέση του Βοηθού Προϊσταμένου Οικονομικών Υπηρεσιών στη μισθολογική κλίμακα Α12+2. Από τη θέση αυτή, σύμφωνα με τα καθήκοντα και τις ευθύνες της με βάση το σχέδιο υπηρεσίας, ετοιμάζει μεταξύ άλλων ετήσιους λογαριασμούς, προϋπολογισμούς, ισολογισμούς και οικονομικές καταστάσεις, ενώ, περαιτέρω, βοηθά στην οργάνωση, διοίκηση και αποτελεσματική λειτουργία των οικονομικών υπηρεσιών των καθ΄ ων η αίτηση.

Από το 1998, με την ενθάρρυνση των καθ΄ ων, η αιτήτρια παρακολούθησε μαθήματα του Σώματος Εγκεκριμένων Λογιστών («Association of Chartered Certified Accountants»), ώστε να διευκολυνθεί στη διεκπεραίωση των καθηκόντων της. Οι καθ’ ων η αίτηση αρχικά κατέβαλλαν τα δίδακτρα των μαθημάτων που η αιτήτρια παρακολουθούσε, ωστόσο, στη συνέχεια, σταμάτησαν να καταβάλλουν τα δίδακτρα των περαιτέρω μαθημάτων. Η αιτήτρια συμπλήρωσε με επιτυχία δυο σειρές μαθημάτων, αποκτώντας τον τίτλο του εγκεκριμένου Λογιστή («ACCA») και αυτόν του Certified Accountant Technician («CAT»), οπότε και υπέβαλε αίτημα για την περαιτέρω καταβολή διδάκτρων που πλήρωσε, καθώς και για παραχώρηση προσαύξησης. Οι καθ’ ων η αίτηση απάντησαν αρνητικά στα αιτήματα της αιτήτριας με σχετικές επιστολές τους, ημερομηνίας 7.7.2009 και 8.5.2008. Είναι δε την περιεχόμενη στις εν λόγω επιστολές απάντηση των καθ’ ων η αίτηση που προσέβαλε η αιτήτρια με τις δυο προαναφερθείσες προσφυγές της με αρ. 1291/2009 και 1261/2008, αντίστοιχα.

Θεωρώ χρήσιμο, στο σημείο αυτό, να αναφερθώ στις δυο προαναφερθείσες προσφυγές και στις σχετικές δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν, δεδομένου ότι είναι τη μη επανεξέταση και συμμόρφωση των καθ’ ων η αίτηση προς τις εν λόγω αποφάσεις που προσβάλλει η αιτήτρια με τις παρούσες προσφυγές.

Όσον αφορά την πρώτη χρονολογικά προσφυγή, ήτοι την 1261/2008, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι αυτή δεν μπορούσε να στρέφεται, εν έτει 2008, κατά της άρνησης καταβολής διδάκτρων στην αιτήτρια, αφού ήδη από το 2002 οι καθ’ ων η αίτηση είχαν αρνηθεί την καταβολή των σχετικών διδάκτρων. Συνεπώς η απάντηση των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 8.5.2008, που είχε δοθεί στην αιτήτρια, δεν ήταν εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά βεβαιωτική. Ως προς την αρνητική απάντηση των καθ’ ων για παραχώρηση προσαύξησης, το Δικαστήριο έκρινε ότι αυτή έπασχε, αφού δεν προσδιοριζόταν το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο και/ή εκείνη η νομοθετική διάταξη επί της οποίας οι καθ’ ων στηρίχθηκαν για να απορρίψουν το σχετικό αίτημα της αιτήτριας. Συνακόλουθα, το Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το ζήτημα των προσαυξήσεων.

Όσον αφορά τα γεγονότα της προσφυγής αρ. 1291/2009, οι καθ’ ων η αίτηση, στην προσβαλλόμενη απόφασή τους, η οποία κοινοποιήθηκε με επιστολή προς την αιτήτρια, ημερομηνίας 7.7.2009, ανέφεραν ότι «... με βάση τις πρόνοιες των Όρων Υπηρεσίας Υπαλλήλων Κανονισμών του 1996 και τις υφιστάμενες Συλλογικές Συμβάσεις, δεν μπορεί να εξεταστεί θέμα κάλυψης διδάκτρων ή/και παραχώρησης επιπρόσθετων προσαυξήσεων.». Το Δικαστήριο ακύρωσε την εν λόγω απόφαση, κρίνοντας ότι αυτή έπασχε ως στερούμενη επαρκούς αιτιολογίας και της δέουσας έρευνας. Συγκεκριμένα, ως προς το θέμα των συλλογικών συμβάσεων που είχαν επικαλεστεί στην απόφασή τους οι καθ’ ων η αίτηση, το Ανώτατο Δικαστήριο, κατ’ επίκληση της νομολογιακής αρχής ότι οι συλλογικές συμβάσεις δεν αποκτούν υπόσταση στο διοικητικό δίκαιο, εκτός και αν ενσωματωθούν σε κανονισμούς, έκρινε ότι «η παραπομπή των καθ΄ ων στην προσβαλλόμενη πράξη στις πρόνοιες της συλλογικής σύμβασης, χωρίς εν πάση περιπτώσει αναφορά σε συγκεκριμένους όρους αυτής, δεν νομιμοποιεί τη ληφθείσα απόφαση. Όπως καταγράφηκε στην αγόρευση των καθ΄ ων, η συλλογική σύμβαση ενσωματώθηκε στους Κανονισμούς των καθ΄ ων στις 13.5.2011, μετά δηλαδή την επίδικη προσβαλλόμενη πράξη που λήφθηκε στις 7.7.2009 και έτσι δεν μεταβάλλεται η κατάσταση προς όφελος των καθ΄ ων.».

Ως προς την έτερη βάση που χρησιμοποίησαν οι καθ’ ων η αίτηση, ήτοι τις πρόνοιες των Όρων Υπηρεσίας Υπαλλήλων Κανονισμών του 1996, το Δικαστήριο έκρινε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν ελαττωματική, αφού στο κείμενο αυτής δεν γινόταν οποιαδήποτε αναφορά σε συγκεκριμένη διάταξη των εν λόγω Κανονισμών. Συνεπώς, το Δικαστήριο κατέληξε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ήταν δεόντως αιτιολογημένη και ότι δεν περιείχε οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδεικνύει ότι προηγήθηκε αυτής η αναγκαία δέουσα έρευνα, τόσο ως προς το θέμα της μη παραχώρησης προσαύξησης προς την αιτήτρια, όσο και αυτό της μη καταβολής των διδάκτρων.

Μετά την έκδοση των δυο προαναφερθεισών δικαστικών αποφάσεων, η αιτήτρια με τις επιστολές της ημερομηνίας 24.10.2011 και 27.3.2012, αποτάθηκε στους καθ’ ων η αίτηση, αξιώνοντας, όσον αφορά την πρώτη απόφαση, την εκτέλεσή της και, όσον αφορά τη δεύτερη, τη διευθέτηση της πληρωμής «των διδάκτρων, προσαυξήσεων και άλλων σχετικών εξόδων σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 21.2.1012, τα οποία εκκρεμούν από το έτος 2009». Μάλιστα η αιτήτρια, στη δεύτερη αυτή επιστολή της, επισύναψε σχετική κατάσταση από την οποία προέκυπτε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, το συνολικό κόστος πληρωμής διδάκτρων, βιβλίων και άλλων εξόδων για την απόκτηση των προαναφερθέντων τίτλων και/ή προσόντων.

Οι καθ’ ων η αίτηση με επιστολή των δικηγόρων τους προς τον δικηγόρο της αιτήτριας, ημερομηνίας 14.5.2013, ανέφεραν ότι, για σκοπούς συμμόρφωσης με τις προαναφερθείσες δικαστικές αποφάσεις προσέφεραν στην αιτήτρια το ποσό των €8.672, ποσό που, όπως ανέφεραν, προέκυπτε από τους υπολογισμούς και τα δικαιολογητικά που προσκόμισε η ίδια. Περαιτέρω, οι καθ’ ων η αίτηση διατύπωναν τη θέση ότι η αιτήτρια, σύμφωνα με τις πρόνοιες του κανονισμού 40 των Όρων Υπηρεσίας Υπαλλήλων Κανονισμών του 1996, δεν εδικαιούτο σε οποιαδήποτε προσαύξηση, «αφού αυτή ήδη βρίσκεται στο ανώτερο σκαλοπάτι της κλίμακάς της», η δε πρόνοια του κανονισμού 40(6) των υπό αναφορά Κανονισμών, που επικαλείται η αιτήτρια, τέθηκε σε ισχύ με δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 13.5.2011 και δεν έχει αναδρομική ισχύ, συνεπώς δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση της αιτήτριας.

Παρόμοια επιστολή απεστάλη προς τον δικηγόρο της αιτήτριας και στις 23.1.2014, στην οποία οι καθ’ ων η αίτηση, επιπρόσθετα, τόνιζαν ότι, παρόλο που θα κατέβαλαν προς αυτήν το ποσό των €8.672 (μάλιστα είχαν, προς τούτο, εκδώσει και σχετική τραπεζική επιταγή), δεν υπείχαν οποιαδήποτε υποχρέωση για καταβολή οποιουδήποτε ποσού αναφορικά με δίδακτρα, βιβλία, εξετάσεις κ.λ.π. της αιτήτριας. Ως προς το ζήτημα των προσαυξήσεων, οι καθ’ ων επανέλαβαν τη θέση ότι, επειδή η αιτήτρια βρισκόταν από τον Απρίλιο του 2006 στην ανώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας Α12+2, δεν εδικαιούτο, σύμφωνα με τον προαναφερθέντα κανονισμό 40, σε οποιαδήποτε προσαύξηση.

Προηγουμένως, και δη στις 13.1.2014, όπως προκύπτει από σχετικό πρακτικό εντός του οικείου διοικητικού φακέλου, έλαβε χώρα συνεδρία των καθ’ ων η αίτηση, προκειμένου να επανεξεταστεί το θέμα της παραχώρησης προσαυξήσεως και καταβολής διδάκτρων στην αιτήτρια, κατόπιν των δυο προαναφερθεισών ακυρωτικών δικαστικών αποφάσεων. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίας, οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν ότι, σύμφωνα με τον υπό αναφορά κανονισμό 40, η αιτήτρια δεν δικαιούται οποιασδήποτε προσαύξησης, αφού «σύμφωνα με τα στοιχεία που τηρούνται στο Λογιστήριο του ΣΥΛ η κα Μιχαήλ από τον Απρίλιο του 2006 βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας Α12+2 της θέσης Βοηθού Προϊσταμένου Οικονομικών Υπηρεσιών που κατέχει. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να της παραχωρηθεί οποιαδήποτε προσαύξηση, εφόσον αυτή θα ήταν πέραν της μισθοδοτικής κλίμακας της θέσης που κατέχει». Περαιτέρω, στην ίδια συνεδρία, αποφασίστηκε η καταβολή του ποσού των €8.672 στην αιτήτρια για δίδακτρα που κατέβαλε η τελευταία.

Η αιτήτρια, μέσω του δικηγόρου της, με επιστολή προς τους καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 16.2.2015 απέρριψε τις πιο πάνω εισηγήσεις των καθ’ ων η αίτηση, ως παντελώς αντινομικές και βασιζόμενες «στο πουθενά». Προχώρησε δε στην καταχώρηση των υπό εξέταση προσφυγών.

Λόγοι ακύρωσης

Αποτελεί κεντρικό άξονα της επιχειρηματολογίας της αιτήτριας ότι οι καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να επανεξετάσουν και να συμμορφωθούν με τις δυο προαναφερθείσες ακυρωτικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην αγόρευσή της η αιτήτρια, «οι καθ’ ων η αίτηση αδράνησαν και ουσιαστικά αδιαφόρησαν να συμμορφωθούν με τις ακυρωτικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου». Συναφώς, εγείρεται και ο ισχυρισμός περί παραβίασης του δεδικασμένου, αφού οι καθ’ ων η αίτηση δεν έλαβαν υπόψη τους τις δυο προαναφερθείσες ακυρωτικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Περαιτέρω, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν καταχρηστικά, καθ’ υπέρβαση εξουσίας, ενώ δεν διενήργησαν την δέουσα έρευνα. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται η αιτήτρια ότι οι καθ’ ων η αίτηση, παράνομα και αντίθετα με τις υπό αναφορά ακυρωτικές αποφάσεις, δεν προέβησαν σε παροχή προσαύξησης και αποπληρωμή διδάκτρων προς αυτήν.

Ταυτόχρονα, η αιτήτρια προβάλλει και τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρξε πλήρης, αλλά μερική, συμμόρφωση με τις εν λόγω ακυρωτικές δικαστικές αποφάσεις, αφού οι καθ’ ων η αίτηση της προσέφεραν μέρος του ποσού που αυτή εδικαιούτο. Συναφώς, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να της καταβληθούν όλα τα συναφή έξοδα «που απορρέουν από την απόκτηση των σχετικών προσόντων» και ότι το ποσό που είχε προσφερθεί από τους καθ’ ων δεν έγινε αποδεκτό, επειδή δεν περιελάμβανε «τα έξοδα εγγραφής, βιβλία, καθώς και όλο το ποσό διδάκτρων που έπρεπε να καταβληθεί», το οποίο, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της αιτήτριας, ανήρχετο στις €11.860.88. Τέλος, σύμφωνα με την αιτήτρια, όφειλαν οι καθ’ ων η αίτηση να αιτιολογήσουν γιατί δεν καταβλήθηκε το σύνολο του πιο πάνω ποσού και προς τούτο επικαλείται τις πρόνοιες του κανονισμού 31 των Όρων Υπηρεσίας Υπαλλήλων Κανονισμών του 1996, αλλά και τα κριθέντα στις προαναφερθείσες ακυρωτικές αποφάσεις.

Από την πλευρά τους, οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι λειτούργησαν ορθά και νόμιμα, με βάση τις αρχές του Διοικητικού Δικαίου και της Χρηστής Διοίκησης, και ότι έχουν συμμορφωθεί με τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις, για να προσθέσουν πως, το γεγονός ότι η αιτήτρια δεν αποδέχεται τις, στο πλαίσιο της επανεξέτασης, αποφάσεις των καθ’ ων, δε σημαίνει ότι αυτοί δεν έχουν συμμορφωθεί με τις ακυρωτικές δικαστικές αποφάσεις εν τη εννοία του άρθρου 57 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν.158(Ι)/1999). Επισημαίνουν επιπρόσθετα ότι ουδεμία παράλειψη απάντησης σε οποιαδήποτε επιστολή υφίσταται.

Ειδικότερα, ως προς το ζήτημα της παραχώρησης προσαύξησης προς την αιτήτρια, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι «δεν υπάρχει ουσιαστικό έδαφος προς συμμόρφωση», αφού η αιτήτρια βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα της κλίμακάς της και δεν υπάρχει, με βάση τους υφιστάμενους κανονισμούς και την πρακτική των καθ΄ων, οποιοδήποτε περιθώριο προσαύξησης. Ως προς το θέμα των διδάκτρων, είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι «όφειλε η αιτήτρια να εισπράξει το ποσό που οι καθ’ ων η αίτηση της προσέφεραν άνευ βλάβης και να επιφυλάξει το δικαίωμα της να αξιώσει οποιοδήποτε επιπλέον πλεόνασμα στα πλαίσια άλλης διαδικασίας», όμως δε δικαιούται να επικαλείται μη συμμόρφωση των καθ’ ων η αίτηση, των οποίων η στάση και συμπεριφορά τους σε σχέση με τις δικαστικές αποφάσεις και τα αιτήματα της αιτήτριας σε καμία περίπτωση δε συνιστά συνεχιζόμενη παράλειψη ή/και άρνηση συμμόρφωσης. Τονίζουν, επιπρόσθετα, οι καθ’ ων ότι από τις ακυρωτικές αποφάσεις δεν προκύπτει οποιαδήποτε υποχρέωσή τους για καταβολή οποιουδήποτε ποσού προς την αιτήτρια και, τέλος, εισηγούνται ότι «η υπό αναφορά περίπτωση αφορά σε χρηματική απαίτηση η οποία θα μπορούσε να εξεταστεί δικαστικώς στα πλαίσια άλλης διαδικασίας και όχι της παρούσας.».

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία και αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.

Είναι σαφές ότι το βασικό ζήτημα που χρήζει εξέτασης, έτσι όπως αυτό τίθεται και με το αιτητικό των παρουσών προσφυγών, είναι το κατά πόσον υπήρξε επανεξέταση και συμμόρφωση των καθ’ ων η αίτηση με το δεδικασμένο στις ακυρωτικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις προσφυγές αρ. 1291/2009 και 1261/08, ή αν εξακολουθούν οι καθ’ ων η αίτηση να παραλείπουν να πράξουν τούτο. Αυτό αποτελεί και το αντικείμενο των υπό εξέταση προσφυγών. Το αιτητικό Α, και στις δυο αιτήσεις ακυρώσεως, είναι ξεκάθαρο, ούτως ώστε να μην επιδέχεται πολλαπλής ερμηνευτικής προσέγγισης. Ως προς το αιτητικό Β, σε κάθε αίτηση (σε σχέση με τον ισχυρισμό περί παράλειψης των καθ’ ων να απαντήσουν στις επιστολές της αιτήτριας), αυτό είναι άμεσα συνυφασμένο με το προαναφερθέν αιτητικό Α και, συνακόλουθα, ως εκ της φύσεώς τους, οι δυο αιτούμενες θεραπείες, θα τύχουν ενιαίας εξέτασης.

Προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον υπήρξε όντως επανεξέταση και συμμόρφωση των καθ’ ων η αίτηση με το δεδικασμένο στις προαναφερθείσες ακυρωτικές αποφάσεις, θα πρέπει πρώτα να εξεταστεί ποια ήταν η κατάληξη του Δικαστηρίου στις εν λόγω υποθέσεις και, πιο συγκεκριμένα, για ποιους λόγους το Δικαστήριο προχώρησε στην έκδοση ακυρωτικής απόφασης.

Όπως έχει ήδη λεχθεί πιο πάνω, το Ανώτατο Δικαστήριο, στην προσφυγή αρ. 1261/2008, και για τους λόγους που εκεί αναφέρονται, εξέτασε μόνο το ζήτημα της μη παραχώρησης προσαύξησης προς την αιτήτρια και έκρινε ότι αυτή η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση έπασχε, αφού δεν προσδιοριζόταν σε αυτήν το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο και/ή εκείνη η νομοθετική διάταξη επί της οποίας οι καθ’ ων στηρίχθηκαν για να απορρίψουν το σχετικό αίτημα της αιτήτριας. Συνακόλουθα, το Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το ζήτημα των προσαυξήσεων. Στην προσφυγή 1291/2009, το Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (για μη παραχώρηση προσαύξησης και καταβολή του ποσού των διδάκτρων στην αιτήτρια), επειδή διαπίστωσε έλλειψη αιτιολογίας και μη διενέργεια της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση. Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από την ακυρωτική απόφαση:

«Με την απόκτηση του προσόντος ACCA, οι καθ΄ ων όφειλαν να διερευνήσουν κατά πόσο η αιτήτρια δικαιούτο ή όχι σε προσαύξηση συμφώνως του Καν. 40. Η προσβαλλόμενη πράξη ημερ. 7.7.2009 στερείται αιτιολογίας και δεν περιέχει κανένα στοιχείο ότι προηγήθηκε αυτής η αναγκαία δέουσα έρευνα. Ουδέν αναφέρεται, ούτε εξηγείται η άρνηση.».

Και πιο κάτω, αναφορικά με το θέμα των διδάκτρων-

«Παρατηρείται βεβαίως ότι ο Καν. 31 δεν εξυπακούει την κατ΄ ανάγκην καταβολή διδάκτρων, αλλά όπως έχει εξηγηθεί, ελλείπει συγκεκριμένη αιτιολογία ή διερεύνηση των δεδομένων της αίτησης της αιτήτριας υπό το φως και της προηγηθείσας πρακτικής καταβολής των διδάκτρων για την επιτυχία της αιτήτριας σε μέρος των εξετάσεων.».

Ως προς το πρώτο ζήτημα, ήτοι αυτό της μη παραχώρησης προσαύξησης προς την αιτήτρια, οι καθ’ ων η αίτηση, με επίκληση του κανονισμού 40 των Όρων Υπηρεσίας Υπαλλήλων Κανονισμών του 1996, κατέστησαν σαφές προς την αιτήτρια ότι αυτή δεν εδικαιούτο σε οποιαδήποτε προσαύξηση. Αυτό, όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, έγινε με δυο επιστολές των καθ’ ων η αίτηση προς το δικηγόρο της αιτήτριας, με ημερομηνίες 14.5.2013 και 24.1.2014, στις οποίες διατυπώθηκε η θέση ότι η αιτήτρια, επειδή βρισκόταν ήδη από τον Απρίλιο του 2006 στην ανώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας Α12+2, δεν εδικαιούτο, σύμφωνα με τον προαναφερθέντα κανονισμό 40, σε οποιαδήποτε προσαύξηση. Μάλιστα, στην πρώτη εκ των δυο επιστολών, οι καθ΄ων η αίτηση ανέφεραν επίσης ότι πρόνοια του κανονισμού 40(6) των υπό αναφορά Κανονισμών, που επικαλείται η αιτήτρια, τέθηκε σε ισχύ με δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 13.5.2011, δεν έχει αναδρομική ισχύ και, συνεπώς, αφού δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση της αιτήτριας, δεν συντρέχει οποιαδήποτε υποχρέωση προς καταβολή σε αυτήν οποιουδήποτε ποσού.

Πέραν των δυο προαναφερθεισών επιστολών, στις 13.1.2014, έλαβε χώρα συνεδρία των καθ’ ων η αίτηση, προκειμένου να επανεξεταστεί το θέμα της παραχώρησης προσαυξήσεως και καταβολής διδάκτρων στην αιτήτρια, κατόπιν των δυο προαναφερθεισών ακυρωτικών δικαστικών αποφάσεων. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίας, οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν ότι, σύμφωνα με τον υπό αναφορά κανονισμό 40, η αιτήτρια δεν εδικαιούτο οποιασδήποτε προσαύξησης, αφού «σύμφωνα με τα στοιχεία που τηρούνται στο Λογιστήριο του ΣΥΛ η κα Μιχαήλ από τον Απρίλιο του 2006 βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας Α12+2 της θέσης Βοηθού Προϊσταμένου Οικονομικών Υπηρεσιών που κατέχει. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να της παραχωρηθεί οποιαδήποτε προσαύξηση, εφόσον αυτή θα ήταν πέραν της μισθοδοτικής κλίμακας της θέσης που κατέχει».

Είναι βέβαια σαφές το λεκτικό του υπό εξέταση κανονισμού 40, σύμφωνα με το οποίο, σε υπάλληλο που αποκτά προσόντα κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στο Συμβούλιο, παραχωρείται προσαύξηση εντός της μισθοδοτικής του κλίμακας, όπως επίσης σαφές είναι ότι, εν προκειμένω, η αιτήτρια είχε ήδη από το έτος 2006 φτάσει στην ανώτερη βαθμίδα της μισθολογικής της κλίμακας. Θα πρέπει ωστόσο να εξεταστεί κατά πόσον υπήρξε συμμόρφωση των καθ’ ων η αίτηση με τα ευρήματα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις προαναφερθείσες ακυρωτικές αποφάσεις.

Έχω την άποψη, λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, ότι στην παρούσα, και επανεξέταση υπήρξε εκ μέρους των καθ’ ων και αιτιολόγηση της απόφασής τους, με ρητή αναφορά σε συγκεκριμένη κανονιστική πρόνοια (βλ. κανονισμό 40), ως απαιτούσαν οι προαναφερθείσες ακυρωτικές αποφάσεις. Ούτε και προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδεικνύει τη μη διενέργεια δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση. Συνεπώς, ως προς το ζήτημα της μη παραχώρησης οποιασδήποτε προσαύξησης προς την αιτήτρια διαπιστώνω ότι υπήρξε συμμόρφωση των καθ’ ων η αίτηση με το δεδικασμένο και οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί της αιτήτριας δεν ευσταθούν. Συναφώς, θα πρέπει να σημειώσω στο σημείο αυτό ότι είναι εσφαλμένη η θέση των καθ’ ων η αίτηση, που καταγράφεται στην αγόρευσή τους, ότι, ως προς την παραχώρηση προσαύξησης στην αιτήτρια, δεν υπήρχε «ουσιαστικό έδαφος προς συμμόρφωση» με την ακυρωτική δικαστική απόφαση: επαναλαμβάνω ότι αυτό που διαπίστωσε το Δικαστήριο εν προκειμένω δεν ήταν ότι εσφαλμένα δε δόθηκε η εν λόγω προσαύξηση στην αιτήτρια, αλλά ότι εσφαλμένα και/ή παράνομα δεν αιτιολογήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση η συγκεκριμένη απόφαση για μη παραχώρηση της προσαύξησης αυτής.

Περαιτέρω, ως προς το έτερο ζήτημα για το οποίο το Δικαστήριο (στην προσφυγή αρ. 1291/2009) έκρινε ότι δεν υπήρξε δέουσα αιτιολογία και έρευνα, ήτοι αυτό της μη καταβολής των διδάκτρων προς την αιτήτρια, παρατηρώ ότι και στις δυο επιστολές τους, οι καθ’ ων η αίτηση ανέφεραν προς τον δικηγόρο της αιτήτριας ότι προσέφεραν σε αυτήν το ποσό των €8.672, το οποίο (ποσό) προέκυπτε από τους υπολογισμούς και τα δικαιολογητικά που προσκόμισε η ίδια η αιτήτρια. Στην δεύτερη δε εκ των δυο επιστολών τους, ανέφεραν επίσης οι καθ’ ων ότι δεν είχαν οποιαδήποτε υποχρέωση καταβολής οποιουδήποτε ποσού αναφορικά με τα έξοδα της αιτήτριας σε βιβλία, εξετάσεις, συνδρομές κ.λ.π.. Επιπρόσθετα, στην προαναφερθείσα συνεδρία των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 13.1.2014, αποφασίστηκε η καταβολή του ποσού των €8.672 στην αιτήτρια για δίδακτρα που κατέβαλε η τελευταία σε σειρές μαθημάτων για την απόκτηση προσόντων.

Είναι πρόδηλο ότι και για το ζήτημα αυτό, ήτοι της μη καταβολής διδάκτρων προς την αιτήτρια, υπήρξε επανεξέταση εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, αφού το συγκεκριμένο θέμα ηγέρθη τόσο στην προαναφερθείσα συνεδρία τους που έλαβε χώρα ακριβώς για να εξεταστούν τα ευρήματα των δικαστικών ακυρωτικών αποφάσεων, αλλά και στις επιστολές που οι καθ’ ων απέστειλαν στον δικηγόρο των αιτητών. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στις εν λόγω επιστολές, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν στην απόφαση να καταβάλουν στην αιτήτρια το ποσό των €8.672 στην αιτήτρια για δίδακτρα, αφού έλαβαν υπόψη τους υπολογισμούς και τα δικαιολογητικά που προσκόμισε η ίδια η αιτήτρια. Συνεπώς διαπιστώνεται να έχει λάβει χώρα και «ή διερεύνηση των δεδομένων της αίτησης της αιτήτριας», που εξέλιπε προηγουμένως, σύμφωνα με τα ευρήματα της ακυρωτικής απόφασης στην προσφυγή αρ. 1291/2009. Σημειώνω δε, στο σημείο αυτό, όπως άλλωστε καταγράφηκε και στην εν λόγω ακυρωτική απόφαση, ότι ο κανονισμός 31 των Όρων Υπηρεσίας Υπαλλήλων Κανονισμών του 1996 δεν εξυπακούει την καταβολή διδάκτρων και, όπως ανέφεραν οι καθ’ ων στην επιστολή τους προς την αιτήτρια, αυτοί δεν είχαν οποιαδήποτε υποχρέωση καταβολής οποιουδήποτε ποσού αναφορικά με τα έξοδα της αιτήτριας σε βιβλία, εξετάσεις, συνδρομές κ.λ.π..

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι και ως προς το ζήτημα της καταβολής διδάκτρων προς την αιτήτρια διενεργήθηκε η δέουσα έρευνα εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση και, εν πάση περιπτώσει, δεν διαπιστώνω παραβίαση του δεδικασμένου στην προσφυγή αρ. 1291/2009. Συνακόλουθα, οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί της αιτήτριας θα πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Η αιτήτρια, στην αγόρευσή της, ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να της καταβληθεί το ποσό των €11.860,88, το οποίο αντιστοιχεί στο συνολικό ποσό των διδάκτρων και σε όλα τα συναφή έξοδα της αιτήτριας «όπως το Σεβαστό Δικαστήριο διαπίστωσε». Εν πρώτοις, επισημαίνω ότι είναι ξεκάθαρο πως πουθενά στην προαναφερθείσα ακυρωτική απόφαση στην προσφυγή αρ. 1291/2009, ούτε και στην απόφαση στην προσφυγή αρ. 1261/2008, δεν αναφέρεται ότι το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η αιτήτρια εδικαιούτο στην καταβολή οποιουδήποτε ποσού. Συνεπώς, είναι λανθασμένη η σχετική αναφορά της αιτήτριας. Επιπρόσθετα, το ζήτημα του κατά πόσον στη συγκεκριμένη περίπτωση θα έπρεπε να δοθεί στην αιτήτρια το ποσό των €11.860,88 και όχι αυτό των €8.672, που αποφάσισαν να της καταβάλουν οι καθ’ ων η αίτηση, είναι ζήτημα που παρουσιάζει έντονα τα χαρακτηριστικά της χρηματικής διαφοράς και, ως τέτοιο, εκφεύγει του αναθεωρητικού ελέγχου του Δικαστηρίου τούτου και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής (βλ. Ειρήνη Αττεσλή ν. Δημοκρατίας (2003) 4 Α.Α.Δ.489 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 470), η δε διεκδίκηση του πιο πάνω ποσού θα μπορούσε να λάβει χώρα σε πολιτικό δικαστήριο και στο πλαίσιο αγωγής (βλ. M.S. (SKYRA) VASSAS LTD v. Δημοκρατίας, Συνεκδ. ECLI:CY:AD:2016:D94, Υποθ. Αρ. 772/2012 και 773/2012, ημερ. 17.2.2016).

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι ουδείς προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης ευσταθεί. Κατά συνέπεια, οι προσφυγές απορρίπτονται με €1300 έξοδα υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο