Administrative Council rejected degree recognition; Court annuls decision for procedural irregularity and lack of justification.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Council rejected Mr. Salatas's request to recognize his Master's degree as equivalent to a Master's level, instead granting only certificate status. The Council applied criteria requiring a Greek certification body's document, a requirement not found in the governing regulations or established practice. The Court annulled the decision because the Council altered its standard procedure without specific justification and violated statutory criteria set out in Law 68(I)/1996.
Legislator-Regeste
KI-generiertLaw 68(I)/1996, Articles 13(3), 15(1)(2), 10(1); The Administrative Council cannot alter established practice or apply non-statutory criteria without providing specific justification, as such actions violate the principle of legal certainty and render the decision unlawful.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Επιστημονικό Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου ν. Μαρίνου Κάσινου (2010) 3 ΑΑΔ 54
Mιχαηλίδης Xρίστος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 4 ΑΑΔ 432
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 68(I)/1996 - Ο περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Νόμος του 1996
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:94
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1398/2012)
20 Απριλίου, 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Κυριάκος Σαλάτας
Αιτητής,
-και-
Κυπριακού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών
Καθ’ ου η Αίτηση
Χ. Μιχαηλίδου (κα), για Μ. ΗΛΙΑΔΗΣ & ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ ΔΕΠΕ, δικηγόροι για τον Αιτητή
Ζ. Κυριακίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για το Καθ’ ου η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Ο αιτητής με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση του καθ’ ου η αίτηση, με την οποία, στον βαθμό που αφορούσε το αίτημα του αιτητή με αριθμό Πρωτοκόλλου 1120/11 (και) για αναγνώριση και ισοτιμίας του «Διπλώματος» του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, το οποίο του απονεμήθηκε (τον Οκτώβριο του 1991) από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ως τίτλου ισότιμου με Μεταπτυχιακό Δίπλωμα επιπέδου Master, απορρίφθηκε και το εν λόγω Δίπλωμα αναγνωρίστηκε μόνο και ως τίτλος ισότιμος προς Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα οποία δεν αμφισβητούνται, έχουν ως ακολούθως:
Ο καθ’ ου η αίτηση κατά την 48η συνεδρία του το έτος 2003 είχε αποφασίσει, αφού μελέτησε, ως αναφέρεται στα σχετικά πρακτικά της εν λόγω συνεδρίας, τους περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Κανονισμούς Κ.Δ.Π. 594/2003, όπως τίτλοι πενταετούς διάρκειας προγράμματος σπουδών που απονέμονται από αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης, τα οποία λειτουργούν σε χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε σε χώρες με τις οποίες η Κυπριακή Δημοκρατία συνδέεται με διμερή συμφωνία αμοιβαίας αναγνώρισης τίτλων σπουδών, μπορούν να αναγνωριστούν ως τίτλοι ισότιμοι ή ισότιμοι και αντίστοιχοι προς πτυχία σε συγκεκριμένη ειδικότητα και ταυτόχρονα ως Μεταπτυχιακά Διπλώματα επιπέδου Master.
Κατά την 54η συνεδρία του το έτος 2004, ο καθ’ ου η αίτηση έθεσε και τις ακόλουθες προϋποθέσεις ως προς την αναγνώριση των συγκεκριμένων προαναφερόμενων τίτλων σπουδών και ως μεταπτυχιακών διπλωμάτων επιπέδου Master:
- Ο τίτλος σπουδών να ικανοποιεί τα κριτήρια που απαιτούνται για την αναγνώριση ισοτιμίας και αντιστοιχίας του ως πρώτου καταληκτικού τίτλου επιπέδου Πτυχίου. Το αίτημα για την αναγνώριση του και ως Μεταπτυχιακό Δίπλωμα επιπέδου Master θα μελετάται, εφ’ όσον ικανοποιείται η προαναφερθείσα προϋπόθεση.
- Το πρόγραμμα σπουδών να περιλαμβάνει τουλάχιστον ενός ακαδημαϊκού έτους πλήρους φοίτησης μαθήματα ή/και Διπλωματική Εργασία μεταπτυχιακού επιπέδου.
- Σε περίπτωση διπλωματικής εργασίας, αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται από πιστοποιητικό, το οποίο να βεβαιώνει ότι έχει εξεταστεί και εγκριθεί από την αρμόδια Επιτροπή.
- Ο κάτοχος του τίτλου να έχει αποκτήσει επαρκή εξειδίκευση σε ένα τομέα του πεδίου φοίτησης.
Κατά την 94η συνεδρία του το έτος 2009 ο καθ’ ου η αίτηση, επανεξετάζοντας το θέμα της διπλής αναγνώρισης συνδυασμένων προγραμμάτων σπουδών (πενταετούς διάρκειας) και αφού έλαβε υπόψη, αφενός, τα νέα δεδομένα που προέκυψαν με την αποφοίτηση κατά το εν λόγω έτος των πρώτων φοιτητών-κατόχων τίτλων πενταετούς διάρκειας προγράμματος σπουδών στα δημόσια πανεπιστήμια της Κύπρου και το γεγονός, ότι στους φοιτητές αυτούς θα απονέμετο «Δίπλωμα» το οποίο είναι ισότιμο προς πιστοποιητικό μεταπτυχιακών σπουδών (που δεν είναι επιπέδου Master) και, αφετέρου, τις πρόνοιες του Νόμου που διέπει τη λειτουργία του καθ’ ου η αίτηση, αποφάσισε τα ακόλουθα:
- Ο καθ’ ου η αίτηση θα δεχόταν αιτήσεις για διπλή αναγνώριση συνδυασμένων προγραμμάτων σπουδών (πενταετούς διάρκειας) μέχρι τις 31.8.2009 και θα τις εξέταζε με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν μέχρι την ημερομηνία της 94ης συνεδρίας.
- Μετά τις 31.8.2009 το καθ’ ου η αίτηση θα δέχεται και θα εξετάζει τέτοιες αιτήσεις εφ’ όσον οι υποψήφιοι προσκομίσουν πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα όπου φοίτησαν, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών τους αναγνωρίζεται ως τίτλος μεταπτυχιακού επιπέδου Master (Νοείται, ότι οι υποψήφιοι μπορούν σε αντίθετη περίπτωση να υποβάλουν αίτηση για τυχόν απονομή Πιστοποιητικού Μεταπτυχιακών Σπουδών).
Κατά την 97η συνεδρία του, και πάλιν εντός του έτους 2009, το καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε να παρατείνει την προαναφερόμενη καταληκτική ημερομηνία, από 31.8.2009 σε 31.12.2009. Μετά τις 31.12.2009 το καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε ότι θα δέχεται και θα εξετάζει αιτήσεις με βάση τα νέα κριτήρια, ως αυτά προαναφέρθηκαν ανωτέρω.
Εν τέλει, το καθ’ ου η αίτηση, κατά την 121η συνεδρία του το έτος 2012 επανεξέτασε το θέμα της διπλής αναγνώρισης συνδυασμένων προγραμμάτων σπουδών (πενταετούς διάρκειας) και αποφάσισε τα ακόλουθα, όσον αφορά τους τίτλους σπουδών πενταετούς διάρκειας από Ελληνικά Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης:
-Αφού σύγκρινε τις σπουδές που πραγματοποιούνται στα Ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα για την απόκτηση τίτλου σπουδών πενταετούς διάρκειας με αντίστοιχες σπουδές στην Κύπρο και στην Ευρώπη, το καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε, ότι οι εν λόγω τίτλοι δεν μπορούν να τύχουν αναγνώρισης και ως τίτλοι ισότιμοι προς Μεταπτυχιακά διπλώματα επιπέδου Master, εφόσον δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιοι από τη χώρα που τους απονέμει.
- Το καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε ότι οι τίτλοι σπουδών πενταετούς διάρκειας που απονέμονται από Ελληνικά Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης θα αναγνωρίζονται ως τίτλοι ισότιμοι και αντίστοιχοι προς Πτυχία πανεπιστημιακού επιπέδου σε συγκεκριμένη ειδικότητα και ταυτόχρονα και ως Πιστοποιητικά Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Ο αιτητής, εν τω μεταξύ, είχε υποβάλει στις 23.8.2011 αίτηση (η οποία έλαβε αριθμό Πρωτοκόλλου 1120/11) στο καθ’ ου η αίτηση για αναγνώριση του τίτλου σπουδών «Δίπλωμα», ο οποίος του απονεμήθηκε από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης της Ελλάδας, ως τίτλου ισότιμου και αντίστοιχου προς πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου στον κλάδο/ειδίκευση Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και ταυτόχρονα για αναγνώριση του ως τίτλου ισότιμου προς μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master.
Η ως άνω αίτηση του αιτητή εξετάστηκε κατά την προαναφερόμενη 121η συνεδρία του καθ’ ου η αίτηση και το καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε:
-να αναγνωρίσει τον τίτλο σπουδών «Δίπλωμα» ο οποίος απονεμήθηκε στον αιτητή από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης της Ελλάδας, ως τίτλο ισότιμο και αντίστοιχο προς πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου στον κλάδο/ειδίκευση Ηλεκτρολόγων/Μηχανικών και, περαιτέρω,
- να μην εγκρίνει το αίτημα του αιτητή για αναγνώριση του πιο πάνω τίτλου σπουδών ως τίτλου ισότιμου προς μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master, διότι ο αιτητής δεν είχε προσκομίσει πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώριση της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα που απένειμε τον τίτλο σπουδών, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών του αναγνωρίζεται ως τίτλος μεταπτυχιακού επιπέδου Master.
Ως, περαιτέρω, αναφέρει στο κείμενο της απόφασης του στα πρακτικά της 121ης συνεδρίας του το καθ’ ου η αίτηση, όσον αφορά τις αιτήσεις για διπλή αναγνώριση συνδυασμένων προγραμμάτων (πενταετούς διάρκειας) το καθ’ ου η αίτηση είχε αποφασίσει ότι μετά τις 31.12.2009 θα δέχεται και θα εξετάζει τέτοιες αιτήσεις εφόσον οι υποψήφιοι προσκομίσουν πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα όπου φοίτησαν, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών τους αναγνωρίζεται ως τίτλος μεταπτυχιακού επιπέδου Master. Σε αντίθετη περίπτωση, το καθ’ ου η αίτηση θα εξετάζει το ενδεχόμενο απονομής Πιστοποιητικού Μεταπτυχιακών Σπουδών. Ως εκ τούτου, το καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε να αναγνωρίσει το πτυχίο «Δίπλωμα» του αιτητή και ως τίτλο ισότιμο προς Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Η πιο πάνω απόφαση του καθ’ ου η αίτηση, ως προς το σκέλος της που αφορά την μη αναγνώριση του τίτλου σπουδών του αιτητή και ως μεταπτυχιακού επιπέδου Master, αποτελεί, ω προαναφέρθηκε, το αντικείμενο προσβολής στην παρούσα προσφυγή.
Ο αιτητής, σε μια αρχική γενική τοποθέτηση στην γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης τότε συνηγόρου του, επισημαίνει, ότι ο αιτητής με την αίτηση του ζήτησε, όπως αναγνωριστεί ο προσκομισθείς από αυτόν στο καθ’ ου η αίτηση τίτλος του αφενός ως τίτλος ισότιμος και αντίστοιχος με πτυχίο Πανεπιστημίου αλλά και ως ισότιμος με μεταπτυχιακό τίτλο επιπέδου Μaster. Συνεπώς, ως επισημαίνει, είναι άξιον απορίας πως το καθ’ ου η αίτηση κατέληξε να αποφαίνεται για το πτυχίο του αιτητή ότι αναγνωρίζεται και ως ισότιμο προς Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών, χωρίς να του έχει ζητηθεί ποτέ κάτι τέτοιο από τον αιτητή. Περαιτέρω, η πλευρά του αιτητή διατείνεται, ότι το καθ’ ου η αίτηση δεν είχε την ευχέρεια να ζητήσει περαιτέρω επιβεβαιώσεις από τον αιτητή για την ισοδυναμία του πτυχίου του με μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Μaster.Το πιστοποιητικό το οποίο προσκόμισε από το Πανεπιστήμιο απ’ όπου φοίτησε ήταν αρκετό.
Η πλευρά του αιτητή προβάλλει ως πρώτο λόγο ακύρωσης καταληκτικά, μέσα από μία εκτενή ανάλυση του ιστορικού των σχετικών αποφάσεων του καθ’ ου η αίτηση (βλ. ανωτέρω στην παρούσα) πλάνη περί τον νόμο και τα πράγματα, καθώς και κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση, διότι το καθ’ ου η αίτηση με τις αποφάσεις του γενικής φύσεως το έτος 2009, όσον αφορά διπλώματα ως και αυτό του αιτητή (βλ. ανωτέρω), θέσπισε κριτήρια αναγνώρισης, χωρίς αυτά να εντάσσονται στα πλαίσια νέου Κανονισμού (προς αντικατάσταση ή τροποποίηση της ΚΔΠ 594/03 (εκεί Κανονισμό 3 (4) και 4 (1) (στ)), κατά παράβαση του περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Νόμου του 1996, Ν. 68 (Ι)/96, ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης (βλ. εκεί άρθρα 4 (1) (γ), 13 (3), 15 (1) και (2), καθώς και άρθρο 10 (1)).
Περαιτέρω, κατά τον αιτητή, το καθ’ ου η αίτηση δεν έπρεπε να προβεί σε περαιτέρω έρευνα για το γεγονός ότι το πτυχίο του αιτητή εκδόθηκε ως Μaster από αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα, πιστοποίηση του οποίου προσκόμισε κατά την υποβολή της αίτησης του. Η αίτηση του αιτητή για αναγνώριση του πτυχίου του και ως Μaster υποβλήθηκε το έτος 2011, όταν δεν υπήρχε θεσπισμένος κανονισμός που να επιβάλλει την εξασφάλιση πιστοποιητικού από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της Ελλάδας. Συνεπώς, τέτοια απαίτηση συνιστά ειδικό αυθαίρετο κριτήριο αξιολόγησης, το οποίο δεν περιβλήθηκε με κανονιστική ισχύ, αλλά με αποφάσεις του καθ’ ου η αίτηση εκτός των κανονιστικών διατάξεων και της εφαρμοζόμενης, μέχρι την λήψης τέτοιων αποφάσεων, πρακτικής.
Συνεχίζοντας, η πλευρά του αιτητή προβάλλει, λόγω των πιο πάνω και μη ύπαρξη νόμιμης αιτιολογίας, λόγω της αυθαίρετης, ως την χαρακτηρίζει, και χωρίς νόμιμη αιτιολογία αλλαγής κριτηρίων και πρακτικής, καθώς και παραβίασης των αρχών του διοικητικού δικαίου, της καλής πίστης, χρηστής διοίκησης και δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου προς την διοίκηση, ενόψει, ως υποστηρίζει, του ότι πάγια τακτική του καθ’ ου η αίτηση μετά την έκδοση της ΚΔΠ 594/2003 ήταν να αναγνωρίζονται τα πτυχία πενταετούς διάρκειας ως πτυχία πανεπιστημιακού επιπέδου και πρόσθετα ως Μaster, ως κάτι τέτοιο έγινε σε εκατοντάδες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.
Εν κατακλείδι, η πλευρά του αιτητή καταφέρεται εναντίον της μη παραπομπής από το καθ’ ου η αίτηση της αίτησης του αιτητή στην Επιτροπή Κρίσεως, κατά παράβαση, ως υποστηρίζει, των Κανονισμών 6 (1) και (5), 7 και 8 της ΚΔΠ 594/2003.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για το καθ’ ου η αίτηση, από την άλλη πλευρά υπεραμύνεται της νομιμότητας της υπό κρίση απόφασης του καθ’ ου η αίτηση προτάσσοντας, καταρχήν, το δικαίωμα του καθ’ ου η αίτηση ενίοτε να λαμβάνει γενικές αποφάσεις που να αφορούν κριτήρια αναγνώρισης τίτλων σπουδών, ενώ ψέγει το ότι ο αιτητής, ενώ καταφέρεται εναντίον των αποφάσεων γενικής φύσεως του καθ’ ου η αίτηση το έτος 2009 δεν πράττει το ίδιο για την (επί του ίδιου θέματος) γενική απόφαση του καθ’ ου η αίτηση το έτος 2004, η οποία ούτε αυτή δεν εντάχθηκε σε κανονισμό, ερμηνεύοντας η πλευρά του αιτητή, ως διατείνεται το καθ’ ου η αίτηση, νόμους και κανονισμούς «κατά το δοκούν».
Υποστηρίζει, περαιτέρω, η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση, ότι δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός, ότι το καθ’ ου η αίτηση αναγνώριζε (αυτόματα) από το έτος 2003 τα εν λόγω πτυχία ταυτόχρονα και ως μεταπτυχιακά επιπέδου Μaster, αλλά μελετούσε ξεχωριστά την κάθε περίπτωση, ενώ υπερασπίζεται την αρμοδιότητα του καθ’ ου η αίτηση να προβαίνει σε περαιτέρω έρευνα για το κατά πόσο πτυχία πληρούν τις προϋποθέσεις για αναγνώριση τους και ως μεταπτυχιακού επιπέδου Μaster, ανεξαρτήτως πως τα ονομάζει κάθε Πανεπιστήμιο.
Εν τέλει, το καθ’ ου η αίτηση απορρίπτει και τους ισχυρισμούς περί μη νόμιμης αιτιολογίας, παραβίασης της καλής πίστης και της χρηστής διοίκησης, καθώς και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου προς την διοίκηση, ενώ επισημαίνει σε σχέση με την επίκληση από την πλευρά του αιτητή των Κανονισμών 6 (1) και (5), 7 και 8 της ΚΔΠ 594/2003, αλλά και του Νόμου 68 (Ι)/96, ότι μεσολάβησε τροποποίηση του άρθρου 7 (Ι) και του άρθρου 13(1) του προαναφερθέντος Νόμου με τον Νόμο 107(Ι)/2011, το οποίο άρθρο αποδίδει διακριτική ευχέρεια στο καθ’ ου η αίτηση να παραπέμπει σε Επιτροπή Κρίσεως Τίτλων Σπουδών μόνο τις περιπτώσεις για τις ποίες αυτό κρίνει κάτι τέτοιο αναγκαίο.
Έχοντας, ανωτέρω, συνοψίσει εν συντομία, τις θέσεις των διαδίκων, θεωρώ ορθό να επισημάνω, ότι από την ημέρα καταχώρισης της παρούσας προσφυγής, έχουν εκδοθεί δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τις οποίες ορθώς μου υπέδειξε η πλευρά του αιτητή, αναφορικά με διπλώματα παρόμοιας φύσεως και ίσης (πενταετούς) διάρκειας με το εδώ υπό κρίση πτυχίο από το ίδιο Πανεπιστήμιο (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης) και οι οποίες επιλήφθηκαν ίδια νομικά θέματα και ισχυρισμούς, ως αυτά που τίθενται προς εξέταση και στην παρούσα προσφυγή.
Κρίνω ορθό να παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο της πιο πρόσφατης εξ’ αυτών των αποφάσεων και, συγκεκριμένα την απόφαση ημερομηνίας 13.1.2015 στην Προσφυγή Αρ. 752/2011 ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΥΛΟΥ και ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΙΤΛΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ, με δικές μου υπογραμμίσεις, στην οποία μνημονεύεται και υιοθετείται και η προηγηθείσα απόφαση ημερομηνίας 17/6/2014 στην Προσφυγή Αρ. 753/2011 ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕΣΣΙΟΣ και ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΙΤΛΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ:
«ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Δ.: Ο αιτητής ζητά την ακύρωση της απόφασης του καθ' ου η αίτηση «ΚΥΣΑΤΣ», η οποία κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 5.4.2011, σύμφωνα με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για αναγνώριση της ισοτιμίας του διπλώματός του στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Υπολογιστών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, ως τίτλου ισότιμου και με Μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master.
Ο αιτητής στις 6.9.2010 υπέβαλε στο ΚΥΣΑΤΣ αίτηση για αναγνώριση της ισοτιμίας του διπλώματός του στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Υπολογιστών από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ως τίτλου ισότιμου και με Μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master.
Ο καθ΄ ου η αίτησης («Συμβούλιο») κατά την 48η συνεδρία του (4 - 6.9.2003), στη βάση των περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών (Τροποποιητικών) Κανονισμών του 2003 (ΚΔΠ 594/2003), αποφάσισε όπως, τίτλοι σπουδών πενταετούς διάρκειας που απονέμονται από αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα Ανώτατης εκπαίδευσης, τα οποία λειτουργούν σε χώρες μέλη της ΕΕ, είτε σε χώρες με τις οποίες η Κυπριακή Δημοκρατία συνδέεται με διμερή συμφωνία αμοιβαίας αναγνώρισης τίτλων σπουδών, μπορούν να αναγνωριστούν ως τίτλοι ισότιμοι και αντίστοιχοι προς πτυχία σε συγκεκριμένη ειδικότητα και ταυτόχρονα ως μεταπτυχιακά διπλώματα επιπέδου Master.
Κατά την 54η συνεδρία του (9 - 11.5.2004) το Συμβούλιο έθεσε τις ακόλουθες προϋποθέσεις ως προς την αναγνώριση των συγκεκριμένων τίτλων σπουδών και ως μεταπτυχιακών διπλωμάτων επιπέδου Master:
«- Ο τίτλος σπουδών να ικανοποιεί τα κριτήρια που απαιτούνται για την αναγνώριση ισοτιμίας και αντιστοιχίας του ως πρώτου καταληκτικού τίτλου επιπέδου πτυχίου. Το αίτημα για την αναγνώριση του και ως Μεταπτυχιακού διπλώματος επιπέδου Master θα μελετάται εφόσον ικανοποιηθεί η προαναφερθείσα προϋπόθεση.
- Το πρόγραμμα σπουδών να περιλαμβάνει, τουλάχιστον ενός ακαδημαϊκού έτους πλήρους φοίτησης, μαθήματα ή/και Διπλωματική Εργασία μεταπτυχιακού επιπέδου.
- Σε περίπτωση διπλωματικής εργασίας, αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται από πιστοποιητικό, το οποίο να βεβαιώνει ότι έχει εξεταστεί και εγκριθεί από την αρμόδια Επιτροπή.
- Ο κάτοχος του τίτλου να έχει αποκτήσει επαρκή εξειδίκευση σε ένα τομέα του πεδίου φοίτησης.»
Στα πλαίσια της 94ης συνεδρίας (28.4.2009) το Συμβούλιο επανεξέτασε το θέμα της διπλής αναγνώρισης συνδυασμένων προγραμμάτων σπουδών (πενταετούς διάρκειας), όπως η περίπτωση του αιτητή, και αφού έλαβε υπόψη τα νέα δεδομένα που προέκυψαν με την αποφοίτηση των πρώτων φοιτητών από τα δημόσια πανεπιστήμια της Κύπρου και το γεγονός ότι στους φοιτητές αυτούς θα απενέμεντο «Δίπλωμα» το οποίος είναι ισότιμο προς Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών (που δεν είναι επιπέδου Master) και τις πρόνοιες του Νόμου που διέπει τη λειτουργία του ΚΥΣΑΤΣ, αποφάσισε τα ακόλουθα:
(α) Ότι θα δεχόταν αιτήσεις μέχρι τις 31.8.2009 και θα τις εξέταζε με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν την τότε περίοδο.
(β) Μετά τις 31.8.2009 θα δεχόταν και θα εξέταζε τέτοιες αιτήσεις εφόσον οι υποψήφιοι προσκομίσουν πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που λειτουργεί το ίδρυμα όπου φοιτούσαν, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών τους αναγνωρίζεται ως τίτλος ισότιμος μεταπτυχιακού επιπέδου Master. Oι υποψήφιοι σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσαν να υποβάλουν αίτηση για τυχόν απονομή Πιστοποιητικού Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Στη συνέχεια το Συμβούλιο κατά την 97η συνεδρία του (21.9.2009) αποφάσισε να παρατείνει την καταληκτική ημερομηνία από τις 31.8.2009 στις 31.12.2009 και πως μετά την ημερομηνία αυτή θα εξέταζε αιτήσεις στη βάση των νέων κριτηρίων (πιο πάνω).
Η αίτηση του αιτητή εξετάστηκε σε συνεδρία του Συμβουλίου στις 15.2.2011. Αποφασίστηκε να μην εγκριθεί το αίτημά του για αναγνώριση του τίτλου σπουδών ως ισότιμου προς Μεταπτυχιακό δίπλωμα επιπέδου Master, γιατί δεν είχε προσκομίσει πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της χώρας που του απένειμε τον τίτλο σπουδών, το οποίο να πιστοποιεί ότι ο τίτλος σπουδών του αναγνωρίζεται ως τίτλος επιπέδου Master. Η σχετική απόφαση κοινοποιήθηκε στον αιτητή με την επιστολή του Συμβουλίου ημερομηνίας 5.4.2011.
Κατά την ίδια συνεδρία του το Συμβούλιο αποφάσισε και απέστειλε το εν λόγω ζήτημα στην αρμόδια Επιτροπή Κρίσεως για μελέτη και υποβολή εισηγήσεων προς το Συμβούλιο. Η αίτησή του μαζί με την έκθεση Αξιολόγησης της Επιτροπής Κρίσεως εξετάστηκαν τελικά στις 21.11.2011 και αναγνωρίστηκε ως τίτλος ισότιμος προς Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Ο αιτητής προς ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης προβάλλει κατ' αρχάς ως λόγο ακύρωσης την πραγματική και νομική πλάνη και κατάχρηση εξουσίας από το Συμβούλιο. Προς τούτο επικαλείται τα άρθρα 13(3) και 15(1) και (2) του περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Νόμου Ν.68(Ι)/96(«ο Νόμος»), καθώς και των Κανονισμών, προβάλλοντας ουσιαστικά ότι το Συμβούλιο, χωρίς ειδική αιτιολογία, μετέβαλε τα ισχύοντα μέχρι τότε κριτήρια αναγνώρισης, χωρίς να υπάρξει τροποποίηση είτε του εφαρμοζόμενου Νόμου είτε των σχετικών Κανονισμών. Περαιτέρω, αποτελεί θέση του αιτητή ότι σύμφωνα με τον Καν. 4(1)(στ), εφόσον το πτυχίο του αιτητή εκδόθηκε ως master από αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα (Καν. 3(1)) και ο αιτητής είχε προσκομίσει σχετική πιστοποίηση από τη Παλυτεχνική σχολή του Πανεπιστημίου Θράκης (συνημμένο 3 στην αίτηση), πληρούνται οι προϋποθέσεις αναγνώρισης χωρίς περαιτέρω έρευνα.
Με το δεύτερο λόγο ακύρωσης ο αιτητής προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει και την αρχή της χρηστής διοίκησης, αφού από το 2003 απονέμονται με τον ίδιο τρόπο πιστοποιητικά αναγνώρισης σε αποφοιτήσαντες από Πανεπιστήμια πενταετούς διάρκειας, μεταξύ των οποίων και από το Πανεπιστήμιο απ΄όπου απεφοίτησε ο αιτητής με ακριβώς το ίδιο πτυχίο, ενώ με την επίδικη απόφαση εκδηλώθηκε ασυνεπής στάση της διοίκησης, χωρίς την απαραίτητη νόμιμη αιτιολογία.
Ο αιτητής προβάλλει επίσης ως λόγο ακύρωσης ότι πάσχει όλη η διαδικασία αξιολόγησης του πτυχίου του, κατά παράβαση των Καν. 6(1),(5),7 και 8 ως προς το ζήτημα της σύγκλησης της τριμελούς Επιτροπής Κρίσεως η οποία θα υπέβαλλε εισήγηση για το πτυχίο του Αιτητή στο Συμβούλιο. Προς τούτο προβάλλει ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε τεκμηριωμένη εισήγηση, ούτε πρακτικό συνεδρίασης τέτοιας Επιτροπής, η οποία ως συλλογικό όργανο, θα έπρεπε να συνεδριάζει σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την λειτουργία του ως τέτοιου. Ενώ περαιτέρω αποτελεί θέση του αιτητή ότι το ζήτημα που παραπέμφθηκε στην Επιτροπή μετά την λήψη της επίδικης απόφασης, αφορούσε την ισοτιμία προς ''Πιστοποιητικό μεταπτυχιακών σπουδών'', αίτημα το οποίο δεν υπέβαλε ποτέ ο ίδιος ο αιτητής.
Από την άλλη, η συνήγορος του καθ΄ ου η αίτηση εισηγείται ότι το Συμβούλιο είχε διακριτική ευχέρεια με βάση τον Καν. 3(4) να παρέχει τέτοιου είδους αναγνώριση και να μεταβάλει την σχετική προς τούτο πολιτική του, εφόσον ήθελε κρίνει ότι αυτή ήταν λανθασμένη. Περαιτέρω η συνήγορος εισηγήθηκε ότι, εφόσον ο αιτητής δεν προσκόμισε πιστοποιητικό από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της Ελλάδος, ορθά το Συμβούλιο δεν εξέτασε την αίτησή του και επίσης ήταν προς όφελος του αιτητή η παραπομπή της αίτησης του για εξέταση στην Επιτροπή Κρίσεως για να εξεταστεί ο τίτλος σπουδών ως ισότιμος με Πιστοποιητικό Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Ο αιτητής υπέβαλε την αίτησή του το 2010, όταν με βάση τη σχετική νομοθεσία, δεν προβλεπόταν ως προϋπόθεση για την επίδικη αναγνώριση, η προσκόμιση πιστοποιητικού από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της Ελλάδας. Η απόφαση των καθ' ων η αίτηση ημερ. 28.4.09 με την οποία εισήχθηκε το εν λόγω κριτήριο και βάσει του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, έγινε χωρίς να προβλέπεται από τους επίδικους Κανονισμούς, αλλά και χωρίς να προηγηθεί σχετική τροποποίησή τους.
Το Συμβούλιο βέβαια έχει την εξουσία να μεταβάλει την πολιτική που εφαρμόζει στα πλαίσια των Κανονισμών για το συγκεκριμένο θέμα, εφόσον αιτιολογείται ειδικά η αλλαγή της στάσης του και εφόσον αυτό γίνεται στα πλαίσια της χρηστής διοίκησης. Στην προκείμενη περίπτωση το Συμβούλιο εισήξε κριτήριο αξιολόγησης το οποίο δεν προνοείτο από τους Κανονισμούς, χωρίς να δοθεί αιτιολογία με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος.
Με βάση τις αρχές της χρηστής διοίκησης, το Συμβούλιο όφειλε να μην μεταβάλει την πάγια πρακτική την οποία εφάρμοζε σε παρόμοιες περιπτώσεις, ώστε να αποφεύγεται αντιφατική συμπεριφορά η οποία παραβιάζει την αρχή της καλής πίστης, της αναλογικότητας, της αμεροληψίας της διοίκησης και της ισότητας (βλ. Δαγτόγλου, Γενικό Διοικητικό Δίκαιο, Τρίτη έκδοση, παρα. 384). Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από τις παραγ. 388 και 389:
«Συγγενής με την αρχή της καλής πίστεως είναι η αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του ιδιώτη. Η διοίκηση παραβαίνει την αρχή της καλής πίστεως προπάντων όταν ενεργεί κατά τρόπο αντίθετο προς την δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του ιδιώτη. Η εμπιστοσύνη του ιδιώτη στην καλή πίστη, ειλικρίνεια και συνέπεια της διοικήσεως είναι αναγκαία για την λειτουργία κάθε δημοκρατικής πολιτείας. Σε ένα κοινωνικό κράτος, όπου το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής και σημαντικό ποσοστό της κοινωνικής ζωής ρυθμίζεται, εξαρτάται ή, εν πάση περιπτώσει, θίγεται από την παροχική και ρυθμιστική κυρίως διοίκηση, ένα minimum εμπιστοσύνης του ιδιώτη είναι sine qua non. . Η επιδίωξη του δημόσιου συμφέροντος στους διαρκώς μεταβαλλόμενους και διεθνώς επηρεαζόμενους όρους της οικονομικής κυρίως ζωής επιβάλλει την ευελιξία, προσαρμοστικότητα και δυνατότητα της διοικήσεως να μεταβάλει πορεία, όπου το κρίνει αναγκαίο.
Αλλά και οι αλλαγές αυτές δεν πρέπει να αποτελούν εκδήλωση ασυνέπειας ή αυθαιρεσίας. Η διοίκηση διέπεται βασικά από την αρχή της συνεπούς συμπεριφοράς. Η ασυνεπής, αντιφατική συμπεριφορά της διοικήσεως (venire contra factum proprium) προσβάλλει την δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του ιδιώτη απέναντι της και μπορεί να συνεπάγεται την παρανομία της διοικητικής πράξεως.»
(βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας (2000) 4 ΑΑΔ 432, ΕΤΕΚ ν. Μάριου Κάσινου (2010) 3 ΑΑΔ 54).
Στην παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι το Συμβούλιο για να μεταβάλει την πάγια πρακτική θα έπρεπε να δώσει ειδική αιτιολογία. Περαιτέρω η διαδικασία και τα κριτήρια που εφαρμόστηκαν κατά την εξέταση της αίτησης του αιτητή ήταν εκτός των προνοιών των Κανονισμών και της πάγιας πρακτικής. Αντί άλλης ανάλυσης, υιοθετώ τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση 753/2011 Χρίστος Μέσσιος ν. Κυπριακού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών, ημερομηνίας 17.6.2014, η οποία αφορά παρόμοια γεγονότα και με την οποία συμφωνώ:
«Θεωρώ ότι το Συμβούλιο είχε υποχρέωση να εξηγήσει στην προσβαλλόμενη απόφαση γιατί τίτλος σπουδών ή παρόμοιοι τίτλοι σπουδών από ελληνικά πανεπιστήμια που είχαν τύχει της αιτούμενης ακαδημαϊκής αναγνώρισης προηγουμένως, εξετάζοντας μια σειρά ουσιαστικών κριτηρίων, τώρα δεν θα αναγνωρίζεται παρά μόνο μετά την προσκόμιση σχετικού πιστοποιητικού αναγνώρισης από τον αρμόδιο φορέα της χώρας απόκτησης τους. Αυτή η έλλειψη επαρκούς αιτιολόγησης της αλλαγής στάσης της, εδραζόμενης αποκλειστικά σε ένα τυπικό κριτήριο, εξωγενές των θεσμοθετημένων κριτηρίων, συνιστά κατά την άποψη μου αντιφατική συμπεριφορά και συνεπώς κλονισμό της επιβαλλόμενης συνέπειας του δικαίου και της εμπιστοσύνης που πρέπει ο διοικούμενος να έχει έναντι της Διοίκησης.
Πέραν όμως των πιο πάνω ο Νόμος 68(Ι)/96, άρθρα 13(3), 15(1)(2), 10(1) σε συνδυασμό με τον Κανονισμό, Κ.Δ.Π. 593/03 σαφώς καθόρισαν τα κριτήρια εξέτασης των αιτήσεων. Οι καθ' ων η αίτηση από μόνοι τους τροποποίησαν τα κριτήρια αυτά για εξέταση και λήψη απόφασης χωρίς ένταξη τους στους σχετικούς κανονισμούς ως άνω. Συνεπώς η διαδικασία και κριτήρια που εφαρμόστηκαν κατά την εξέταση της αίτησης του αιτητή ήταν εκτός των όσων προέβλεπαν οι σχετικοί Κανονισμοί και εκτός ασφαλώς της μέχρι τότε πάγιας πρακτικής.»
Υπό το φως των πιιο πάνω καταλήγω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε παράνομα.
Η προσφυγή επιτυγχάνει με €1.300 έξοδα, πλέον ΦΠΑ υπέρ του αιτητή. Η προσβαλλόμενη πράξη ακυρώνεται.
Κ. Σταματίου,
Δ.
»
Το σκεπτικό και η κατάληξη των αποφάσεων στις προσφυγές Λουκάς Παύλου (supra) και Χρίστος Μέσσιος (supra) με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και τα υιοθετώ πλήρως και για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, στην οποία, ως προανέφερα, προβάλλονται όμοιοι νομικοί ισχυρισμοί επί παρόμοιων γεγονότων ως στις προαναφερθείσες αποφάσεις.
Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται λόγω του ότι, σωρευτικά και/ ή διαζευκτικά:
-Το καθ’ ου η αίτηση εισήγαγε κριτήριο αξιολόγησης (απαίτηση προσκόμισης πιστοποιητικού από το αντίστοιχο σώμα αναγνώρισης της Ελλάδας) το οποίο δεν προνοείτο από τους σχετικούς Κανονισμούς, χωρίς να δοθεί προς τούτο αιτιολογία (ή νόμιμη αιτιολογία) με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος.
- Το καθ’ ου η αίτηση για να μεταβάλει την πάγια πρακτική του θα έπρεπε να δώσει ειδική αιτιολογία, η οποία δεν δόθηκε.
-Η διαδικασία και τα κριτήρια που εφαρμόστηκαν κατά την εξέταση της αίτησης του αιτητή ήταν εκτός των προνοιών των άρθρων 13(3), 15(1)(2), 10(1) του Νόμου 68(Ι)/96 και των προαναφερθέντων σχετικών Κανονισμών της Κ.Δ.Π. 593/03, καθώς και της πάγιας πρακτικής του καθ’ ου η αίτηση.
Επιδικάζονται έξοδα ύψους 1500 Ευρώ πλέον ΦΠΑ υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο