Court dismisses VAT registration appeal, ruling business transfer requires immediate registration under VAT Law.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the taxpayers' appeal against a VAT authority decision to retroactively register them and impose a fine for late VAT registration. The authority determined that a business previously operating under a different name was transferred to the taxpayers in 2007, triggering a mandatory registration obligation under the VAT Law. The court upheld the decision, rejecting the taxpayers' argument that the transfer was merely for ownership purposes and not for active trading, thereby confirming the requirement for immediate registration upon transfer.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 38(1) and Part I, Section 1, Paragraph 1(2)(a)(b) of the Value Added Tax Law; The court held that when a taxable person's business is transferred as a going concern, the transferee must register for VAT at the time of transfer regardless of the transferee's prior trading history or the specific purpose of the transfer.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Δεν έχει εντοπιστεί νομοθεσία ή απόφαση ή δικονομικός θεσμός στον οποίο να κάνει αναφορά η απόφαση αυτή
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:64
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ.906/2012
22 Μαρτίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
OLYMPIA DESIGNS (PROPERTIES) LTD
Αιτητών
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ
Καθ’ ου η Αίτηση
Για Αιτητές: κ. Σ. Νικολάου.
Για Καθ’ ου η Αίτηση: κα Ε. Παπαγεωργίου για Γενικό Εισαγγελέα.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, οι Αιτητές προσβάλλουν την απόφαση του Καθ’ ου η Αίτηση ημερομηνίας 29.3.2012 με την οποία τροποποίησαν την εγγραφή των Αιτητών στον Φ.Π.Α. και επέβαλαν χρηματική επιβάρυνση ύψους €1.190 στους Αιτητές λόγω καθυστέρησης των Αιτητών να γνωστοποιήσουν την υποχρέωση εγγραφής τους.
Οι Αιτητές εγγράφηκαν στο μητρώο Φ.Π.Α. στις 2.10.2008 χωρίς έκτοτε να υποβάλουν καμία φορολογική δήλωση. Λόγω μη συμμόρφωσης των Αιτητών με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις, ο Καθ’ ου η Αίτηση προχώρησε σε διερεύνηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων των Αιτητών. Κατά τη διερεύνηση διαπιστώθηκε ότι οι Αιτητές είχαν εγγραφεί ως εταιρεία στις 27.12.2005. Από το 1993, όμως, η επιχείρηση ήταν ενεργή υπό την εμπορική επωνυμία Olympia A. Designs η οποία εγγράφηκε στο μητρώο Φ.Π.Α. την 1.9.1993. Ακολούθως η εν λόγω εμπορική επωνυμία διαγράφηκε από τον Έφορο Εταιρειών το 1999 για να επανεγγραφεί το 2007 ως εμπορική επωνυμία των Αιτητών.
Σύμφωνα με την έκθεση του Καθ’ ου η Αίτηση επικρατούσε αταξία στα λογιστικά και φορολογικά θέματα των Αιτητών ενώ διαφάνηκε ότι οι λογιστικές καταχωρήσεις γίνονταν στο όνομα των Αιτητών αλλά όλα τα τιμολόγια πωλήσεων εκδίδονταν από την εμπορική επωνυμία.
Λόγω του ότι η εμπορική επωνυμία ήδη ασκούσε εμπορικές δραστηριότητες όταν εγγράφηκε ως εμπορική επωνυμία ανήκουσα στους Αιτητές το 2007, ο Καθ’ ου η Αίτηση αποφάσισε ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 38 του του περί Φ.Π.Α. Νόμου και της παραγράφου 1(2) του Μέρους Ι του Πρώτου Παραρτήματος του Νόμου η επιχείρηση μεταβιβάστηκε ως δρώσα οικονομική επιχείρηση στους Αιτητές και συνεπώς θα έπρεπε να είχε εγγραφεί από τις 2.8.2007 και όχι στις 2.10.2008. Λόγω της καθυστερημένης γνωστοποίησης υποχρέωσης εγγραφής από πλευράς των Αιτητών, τους επιβλήθηκε χρηματική επιβάρυνση ύψους €1.190 σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου.
Η επιχειρηματολογία των Αιτητών περιστρέφεται ουσιαστικά γύρω από δυο ισχυρισμούς: πλάνη περί τα πράγματα και υπέρβαση των ορίων της διακριτικής εξουσίας από τον Καθ’ ου η Αίτηση. Ισχυρίζονται οι Αιτητές ότι από πουθενά δεν προκύπτει λογιστική σύνδεση μεταξύ των Αιτητών και της εμπορικής επωνυμίας και συνεπώς τα ευρήματα του Καθ’ ου η Αίτηση είναι εσφαλμένα.
Όπως ορθά επισημαίνει η συνήγορος του Καθ’ ου η Αίτηση στη γραπτή της αγόρευση, το Δικαστήριο κατά την άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας δεν καταλήγει σε ευρήματα επί γεγονότων αλλά περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας μίας πράξης και κατά πόσο αυτή ήταν εύλογα επιτρεπτή.
Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν πρόκειται να εξετάσει ισχυρισμούς που προβάλλουν οι Αιτητές στη γραπτή τους αγόρευση και αφορούν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης αλλά τη νομιμότητα της πράξης του Καθ’ ου η Αίτηση.
Η ουσία της διαφοράς μεταξύ των Αιτητών και του Καθ’ ου η Αίτηση συνοψίζεται στο κατά πόσο η επανεγγραφή της εμπορικής επωνυμίας το 2007 ως ανήκουσα στους Αιτητές ισοδυναμεί για σκοπούς Φ.Π.Α. με μεταφορά των εργασιών της εμπορικής επωνυμίας στους Αιτητές άρα δημιουργία υποχρέωσης των Αιτητών να είναι εγγεγραμμένοι και συνεπώς να καταβάλλουν Φ.Π.Α. από το 2007. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι οι Αιτητές δεν αρνούνται ότι η εμπορική επωνυμία ασκούσε καθ’ όλο τον σχετικό με την υπόθεση χρόνο εμπορικές δραστηριότητες όπως επίσης δεν αρνούνται ότι η εμπορική επωνυμία ήταν, και εξακολουθεί να είναι ως αναφέρουν, εγγεγραμμένη στο μητρώο Φ.Π.Α.
Ως νομική βάση της απόφασής του, ο Καθ’ ου η Αίτηση επικαλείται την παράγραφο 1(2)(α)(β) του Μέρους Ι του Πρώτου Παραρτήματος του περί Φ.Π.Α. Νόμου. Η παράγραφος αυτή προνοεί:
«(2) Όταν επιχείρηση που ασκείται από υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο μεταβιβάζεται σε άλλο ως δρώσα οικονομική μονάδα και ο εκδοχέας δεν είναι εγγεγραμμένος δυνάμει του παρόντος Νόμου κατά τον χρόνο της μεταβίβασης, τότε, τηρουμένων των διατάξεων των υποπαραγράφων (3) μέχρι (5) πιο κάτω, ο εκδοχέας καθίσταται υπόχρεος να εγγραφεί δυνάμει του παρόντος Μέρους κατά τον χρόνο της μεταβίβασης αν –
(α) η αξία των φορολογητέων συναλλαγών του κατά την περίοδο ενός έτους που τελειώνει κατά τον χρόνο της μεταβίβασης έχει υπερβεί τις £9.000, ή
(β) υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι η αξία των φορολογητέων συναλλαγών του κατά την περίοδο των τριάντα ημερών που αρχίζει από το χρόνο της μεταβίβασης θα υπερβεί τις £9.000.»
Επίσης, το άρθρο 38(1) του Νόμου προνοεί:
«(1) Όταν επιχείρηση που ασκείται από υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο μεταβιβάζεται σε άλλο πρόσωπο ως δρώσα οικονομική μονάδα, τότε-
(α) Για το σκοπό καθορισμού κατά πόσο ο εκδοχεύς είναι υπόχρεος να εγγραφεί δυνάμει του παρόντος Νόμου θεωρείται ότι έχει ασκήσει την επιχείρηση τόσο πριν όσο και μετά τη μεταβίβαση και συναλλαγές από το μεταβιβάζοντα τυγχάνουν ανάλογου χειρισμού και
(β) οποιαδήποτε αρχεία που σχετίζονται με την επιχείρηση τα οποία δυνάμει της παραγράφου 5 του Δέκατου Παραρτήματος, απαιτείται να διατηρούνται για οποιαδήποτε περίοδο μετά τη μεταβίβαση, διατηρούνται από τον εκδοχέα αντί από το μεταβιβάζοντα, εκτός αν ο Έφορος, ύστερα από αίτηση του μεταβιβάζοντος, δώσει διαφορετικές εντολές.»
Ο Νόμος δεν δίδει κάποια ειδική ερμηνεία για τους όρους «δρώσα οικονομική μονάδα» και «μεταβιβάζεται» συνεπώς σε αυτές αποδίδεται η συνήθης έννοια των λέξεων. Δρώσα οικονομική μονάδα είναι προφανώς μία επιχείρηση η οποία είναι ενεργή και μεταβιβάζεται έχει την έννοια της μεταφοράς κυριότητας σε νέο ιδιοκτήτη.
Δεν προβάλλεται κανένα επιχείρημα από πλευράς των Αιτητών που να αμφισβητεί είτε ότι η εμπορική επωνυμία ήταν ενεργή είτε ότι η κυριότητα της εμπορικής επωνυμίας μεταφέρθηκε στους Αιτητές. Αναφέρουν μόνο ότι η εμπορική επωνυμία όταν επανεγγράφηκε το 2007 ως ιδιοκτησία των Αιτητών έγινε μόνο για αυτό τον σκοπό και όχι για να συναλλάσσονται οι Αιτητές με αυτή την επωνυμία.
Κρίνω ότι η εισήγηση αυτή των Αιτητών για περιορισμό της εγγραφής της επωνυμίας στους Αιτητές μόνο ως ιδιοκτησία δεν διαφοροποιεί με οποιοδήποτε τρόπο τις απαιτήσεις του περί Φ.Π.Α. Νόμου. Οι διατάξεις του είναι ξεκάθαρες και απαιτούν όπως ο εκδοχέας, δηλαδή οι Αιτητές, εγγραφούν στο μητρώο Φ.Π.Α. κατά τον χρόνο της μεταβίβασης.
Για τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.300 υπέρ του Καθ’ ου η Αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Ε. Μιχαήλ,
Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο