Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DU_1926_414 PL

Ustawa z dnia 5 lipca 1926 r. o zmianie niektórych postanowień ustawy notarjalnej, obowiązującej w okręgach sądów apelacyjnych w Warszawie, Lublinie i Wilnie.

9 Articoli / Disposizioni · Polonia
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Indice delle disposizioni (9)

Testo normativo (9 Articoli)

Dz.U. 1926 nr 72 poz. 414 notInForce

Art. 84 Ustawy notarjalnej otrzymuje następujące brzmienie: „Przy aktach odwołania

testamentu oraz przy wszelkich aktach, jeżeli chociaż jedna ze stron nie umie lub

nie może pisać, albo jest ślepa, głucha, niema czy głuchoniema, jest konieczna obecność

2 świadków; ci sami świadkowie mogą stwierdzić i tożsamość osób, w akcie uczestniczących

(art. 73 Ustawy notarialnej). Zamiast 2 świadków do sporządzenia aktu może być przywołany

drugi notarjusz, urzędujący w okręgu, w którym akt zostaje sporządzony.”

Dz.U. 1926 nr 72 poz. 414 notInForce

Art. 148 ustawy notarjalnej otrzymuje następujące brzmienie: „Notarjuszom wolno przyjmować

na przechowanie wszelkiego rodzaju dokumenty i pisma nawet w opieczętowanych pakietach.”

Dz.U. 1926 nr 72 poz. 414 notInForce

Art. 149 ustawy notarjalnej otrzymuje następujące brzmienie: „Notarjusz wydaje stronie

poświadczenie przyjęcia dokumentów na przechowanie, przez siebie podpisane, i o przyjęciu

na przechowanie robi adnotację w repertorjum.”

Dz.U. 1926 nr 72 poz. 414 notInForce

Art. 152 ustawy notarjalnej otrzymuje następujące brzmienie: „Otrzymujący dokument

zpowrotem winien pokwitować z odbioru w repertorjum notarjalnem.”

Dz.U. 1926 nr 72 poz. 414 notInForce

Art. 34 ustawy notarjalnej otrzymuje następujące brzmienie: „Po upływie pięciolecia

od zakończenia księgi aktowej notarjusz winien takową wraz z repertorjum i wszystkiemi

załącznikami złożyć do miejscowego archiwum notarjalnego, z własnoręcznem literami

poświadczeniem na końcu księgi oilości mieszczących się w niej aktów, a w repertorjum

o ilości pozycyj.”

Dz.U. 1926 nr 72 poz. 414 notInForce

Art. 231 ustawy notarjalnej otrzymuje następujące brzmienie: „Po upływie każdego roku

notarjusz obowiązany jest połączyć w porządku chronologicznym wszystkie sporządzone

przez siebie akty z odnoszącymi się do każdego z nich załącznikami w jeden lub kilka

zeszytów w zależności od ilości i objętości aktów; każdy z tych zeszytów notarjsz

parafuje, przesznurowuje i pieczętuje, a po upływie lat pięciu składa wraz z repertorjum

do archiwum hipotecznego. Na końcu zeszytu notarjusz własnoręcznie wypisuje literami

ilość zawartych w nim aktów, a w repertorjum - ilość pozycyj.”

Ti chiedi come si applica questa disposizione alla tua fattispecie?

Analizza questa norma insieme alla giurisprudenza, ai commentari e alle disposizioni correlate in Legislator AI.

Apri in Legislator →