Ustawa z dnia 8 sierpnia 1923 r. w przedmiocie upoważnienia zarządów gmin do czasowego zajmowania lokali szkolnych w gminie na cele powszechnego nauczania.

Zarządy gmin mogą za zezwoleniem właściwego kuratora zajmować na czas nie dłuższy

niż 2 lata na cele powszechnego nauczania lokale wszelkich istniejących na terytorjum

gminy szkół społecznych i prywatnych w godzinach popołudniowych lub wieczornych, o

ile te lokale o tej porze nie są używane do udzielania nauki.

Kurator właściwego okręgu, zezwalając na zajęcie, oznaczy jakie ubikacje, od jakiego

terminu, w jakich godzinach i na jak długo ulegają zajęciu na rzecz szkół powszechnych

oraz określi warunki, jakie mają być zachowane ze względów zdrowotnych i pedagogicznych.

Kurator rozstrzyga również ostatecznie wszelkie spory co do sposobu i zakresu używania

ubikacji oraz inwentarza szkolnego przez szkołę powszechną, korzystającą z zajęcia

na jej rzecz lokalu Innej szkoły.

Za zajęte ubikacje oraz za używanie utensyljów szkolnych gmina płaci czynsz na zasadzie

wzajemnego porozumienia się z zarządem zajętej szkoły. O ile porozumienie to nie nastąpi,

wysokość czynszu określi urząd rozjemczy do spraw najmu, w miejscowościach zaś, gdzie

urzędu rozjemczego niema - właściwy sąd.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.