Ustawa z dnia 6 lipca 1923 r. w przedmiocie honorowego dożywotniego uposażenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustępujący ze swego stanowiska Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej otrzymuje uposażenie

dożywotnie w wysokości pełnego uposażenia, przywiązanego do 1 stopnia służbowego,

płatne od dnia 1 miesiąca, następującego po ustąpieniu. Wdowa i sieroty po Prezydencie

Rzeczypospolitej Polskiej pobierają na wypadek jego śmierci zaopatrzenie wdowie, względnie

sieroce, obliczone w stosunku do honorowego uposażenia dożywotniego wedle zasad ustawy

emerytalnej funkcjonarjuszów państwowych z dnia 28 lipca 1921 roku (Dz. U. R. P. №

70, poz. 466).

Wszystkie inne postanowienia tej ustawy emerytalnej funkcjonarjuszów państwowych,

z wyjątkiem ograniczenia czasu przebywania za granicami Państwa, mają zastosowanie

do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jakoteż pozostałych po nim wdowy i sierot.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, który po złożeniu swej godności wstępuje do służby

państwowej lub instytucji państwowej, pobiera wedle swego wyboru przez czas swej służby

bądź honorowe uposażenie dożywotnie (art. 1), bądź uposażenie, przywiązane do odnośnego

stanowiska służbowego. Uposażenia tego b. Prezydent Rzeczypospolitej nie traci wskutek

wyboru do Sejmu lub Senatu. O ile jednak z urzędu swojego w służbie państwowej lub

instytucji państwowej ustąpi, służy mu prawo od dnia 1 miesiąca, następującego po

ustąpieniu, do dalszego poboru uposażenia, w art. 1 określonego.

Prawa, w artykułach 1 i 2 określone, przysługują w całości naczelnikowi Państwa, powołanemu

na to stanowisko uchwałą Sejmu Ustawodawczego z 20 lutego 1919 r.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Prezesowi Rady Ministrów i Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.