Ustawa z dnia 18 lipca 1922 r. w przedmiocie nadania mocy prawnej kontraktom pozbycia nieruchomości, zawieranym w czasie od 11 listopada 1918 r. do końca kwietnia 1922 r. w okręgu sądu powiatowego w Czersku na Pomorzu, z pominięciem przepisów o przewłaszczeniu.

Dokonane już sądowe uwierzytelnienie podpisów stron na kontraktach pozbycia nieruchomości,

zawieranych prywatnie w czasie od 11 listopada 1918 r. do dnia 30 kwietnia 1922 r.

włącznie, w okręgu sądu powiatowego w Czersku u prywatnego pisarza Gaczkowskiego,

ma ten sam skutek prawny, co przepisane §§ 313, 873 i 925 niemieckiej ustawy cywilnej

z dnia 18 sierpnia 1896 r. (Dz. Ust. Rzeszy niem. z 1896 roku str. 195) sądowe udokumentowanie

i przewłaszczenie (powzdanie).

Wszelkie spory, wszczęte przez byłych właścicieli przeciw nabywcom, zmierzające do

unieważnienia tych kontraktów, mają być na wniosek stron albo z urzędu umorzone, o

ile przyczyną unieważnienia jest jedynie brak formalności, w §§ 313, 873 i 925 niemieckiej

ustawy cywilnej przepisanych,

Wydane w związku z temi sporami zarządzenia tymczasowe mają być z urzędu albo na wniosek

stron cofnięte, zaś nabywcy, usunięci z posiadania, na powrót w posiadanie nabytych

temi kontraktami nieruchomości wprowadzeni.

Z uprawnień, nadanych nabywcom mocą tej ustawy, mogą oni skorzystać jedynie w przeciągu

sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia tej ustawy.

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa obowiązuje z dniem jej ogłoszenia.