Ustawa z dnia 7 kwietnia 1922 r. o przedłużeniu terminów dla zachowania i przywrócenia praw własności przemysłowej, dotkniętych przez wojnę światową.

Terminy, określone w art. 1, 2 i 3 Porozumienia z Państwami, należącemi do Konwencji

Międzynarodowej, o ochronie własności przemysłowej, podpisanego w Bernie dnia 30 czerwca

1920 r. w przedmiocie zachowania i przywrócenia praw własności przemysłowej, dotkniętych

przez wojnę światową, przedłuża się na rzecz posiadaczy praw, przyznanych przez pomienioną

Konwencję, lub na rzecz ich następców prawnych na okres trzech miesięcy od dat, które

oznaczy drogą rozporządzenia Minister Przemysłu i Handlu; przedłużenie to przyznaje

powyższe dobrodziejstwa obywatelom lub poddanym obcym bez względu na to, czy im przysługują

prawa, wypływające z powyższego Porozumienia, lub nie, jednakże na termin nie dłuższy

niż ten, na który dobrodziejstwa te są lub będą przyznane przez dany kraj obywatelom

Rzeczypospolitej Polskiej.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.