Ustawa z dnia 4 kwietnia 1922 r. w przedmiocie zmiany ustawy z dnia 10 maja 1919 r. o ustaleniu i oszacowaniu świadczeń i strat wojennych.

Artykuł 8 ustawy z dnia 10 maja 1919 r. o ustaleniu i oszacowaniu świadczeń i strat

wojennych (Dz. P. P. P. № 41, poz. 298) otrzymuje brzmienie następujące

„

W miejscowościach, gdzie Komisje Szacunkowe miejscowe nie były utworzone, lub też

gdzie zostały zamknięte przed ukończeniem rejestracji strat wojennych, materjały szacunkowe,

zebrane przez instytucje społeczne jako też organy i osoby, urzędownie uprawnione

do ustalenia strat wojennych, przekazane zostaną do Komisji Szacunkowych Głównych

dla ostatecznego ustalenia i oszacowania tych strat

”

.

Punkt a) art. 18 ustawy, wyszczególnionej w art. 1, otrzymuje następujące brzmienie

„

sprawdzenie i zatwierdzenie w myśl art. 8 przekazanych jej materjałów, dotyczących

ustalenia i oszacowania poniesionych przez poszkodowanego strat wojennych, względnie

ostateczne ustalenie i oszacowanie tych strat

”

.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Głównego Urzędu Likwidacyjnego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.