Ustawa z dnia 23 marca 1922 r. o Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie.

Tworzy się Szkołą Sztuk Pięknych w Warszawie, jako szkołę państwową.

Celem Szkoły jest kształcenie młodzieży w malarstwie, rzeźbie i sztukach pokrewnych

oraz rozwijanie jej, jako siły twórczej, z uwzględnieniem realnych potrzeb narodu

i Państwa.

Szkoła jest osobą prawną; może przyjmować za zezwoleniem Ministra Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego zapisy i darowizny i samodzielnie zarządzać uzyskanym w ten

sposób majątkiem; może również w ramach zatwierdzonego budżetu rozporządzać przyznanemi

jej przez Rząd funduszami.

Językiem wykładowym i urzędowym Szkoły jest język polski.

Uczniami zwyczajnymi Szkoły mogą być osoby, które ukończyły państwową szkolę średnią

ogólnokształcącą lub zawodową albo im równorzędną. Osoby nieodpowiadające tym warunkom,

mogą być przyjmowane na uczniów zwyczajnych za zgodą Ministra Wyznań Religijnych i

Oświecenia Publicznego; pozatem mogą one być przyjmowane w charakterze wolnych słuchaczy.

Uczniom zwyczajnym Szkoły przysługują wszystkie uprawnienia studentów szkól akademickich.

Upoważnia się Radę Ministrów do wy” dania na wniosek Ministra Wyznań Religijnych i

Oświecenia Publicznego statutu Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, normującego szczegółowo

jej ustrój oraz skład i normy uposażenia grona nauczycielskiego i innych funkcjonarjuszów.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

Ustawa niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.