Ustawa z dnia 24 lutego 1922 r. w przedmiocie dalszych dodatków drożyźnianych do rent ubezpieczeniowych inwalidów, z powodu starości i dla rodzin po ubezpieczonych, zapewnionych ordynacją ubezpieczeniową Rzeszy Niemieckiej z dnia 19 lipca 1911 r.

Dodatek drożyźniany do renty inwalidów, renty z powodu starości, renty wdów, wdowców

i sierot po ubezpieczonych, ustalonych w art. 1 ustawy z dnia 17 marca 1921 r. (Dz.

U. R. P. №31, poz. 180) w wysokości dziesięciokrotnej renty ustawowej, podwyższa się

na cały czas trwania wyjątkowych wojną wywołanych warunków ekonomicznych do wysokości

trzydziestodziewięciokrotnej renty ustawowej, o ile pobierający rentę nie są cudzoziemcami,

przebywającymi za granicą.

Udział Państwa w pokryciu świadczeń, określony w §1285 ordynacji ubezpieczeniowej

Rzeszy Niemieckiej z dnia 19 lipca 1911 r. (Dz. U. Rz. Niem. str. 509), pomnaża się

piętnastokrotnie na czas płacenia dodatków drożyźnianych, ustanowionych w art. 1 niniejszej

ustawy.

Składka tygodniowa wynosić będzie od dnia 27 lutego 1922 r. na czas płacenia dodatków

drożyźnianych, ustanowionych w art. 1 niniejszej ustawy

w klasie zarobkowej I

- 10 mk.

„ „ II

- 15 „

„ „ III

- 20 „

„ „ IV

- 25 „

„ „ V

- 30 „

Od dnia 27 lutego 1922 r. pracodawcy i pracownicy winni do wnoszenia składek tygodniowych

używać wyłącznie znaczków, opiewających na kwoty, wyszczególnione w art. 3 niniejszej

ustawy.

Znaczki dotychczas ważne, które zasadniczo z dniem 26 lutego 1922 r. tracą wartość,

mogą być użyte po dniu 26 lutego 1922 r. tylko do wniesienia składek za czas do dnia

26 lutego 1922 r. włącznie i to najdalej w przeciągu następnych 6 miesięcy.

Wyszłe z obiegu znaczki Ubezpieczalni Krajowej można aż do 31 sierpnia 1922 r. wymienić

na znaczki nowe równej wartości ogólnej w miejscach sprzedaży znaczków.

Rada Ministrów winna w miarę pogorszenia lub polepszenia się warunków ekonomicznych

podwyższyć lub zniżyć, względnie znieść dodatek drożyźniany, przewidziany w art. 1,

podwyższyć lub zredukować udział Państwa w pokryciu świadczeń, przewidzianych w art.

2, oraz podwyższyć lub zniżyć składkę, przewidzianą w art. 3 niniejszej ustawy.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Z dniem tym tracą swą moc obowiązującą przepisy ustawy z dnia 17 marca 1921 r. (Dz.

U. R. P. № 31, poz. 180), o ile są w sprzeczności z niniejszą ustawą.

Prawa, wynikające dla pobierających rentę z art. 1 niniejszej ustawy, obowiązują od

1 marca 1922 r.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.