Ustawa z dnia 10 grudnia 1920 r. o dostarczaniu środków przewozowych do budowy i utrzymania dróg publicznych i mostów.

Wprowadza się na okres lat 5 obowiązek dostarczania środków przewozowych, potrzebnych

do budowy i utrzymania dróg publicznych i mostów według niżej podanych przepisów.

W wypadkach, gdy właściwe organy administracji drogowej nie mogą w drodze dobrowolnej

umowy uzyskać niezbędnej ilości środków przewozowych do budowy i utrzymania dróg publicznych

i mostów, lub gdy posiadacze środków przewozowych żądają za ich wynajęcie zapłaty

nadmiernej w stosunku do rzeczywistych kosztów utrzymania środków przewozowych, właściwy

starosta zarządzi, na wniosek wymienionych organów po wysłuchaniu opinji sejmiku (rady

powiatowej), w miastach zaś, wydzielonych z powiatów, po wysłuchaniu opinji rady miejskiej,

przymusowe dostarczenie środków przewozowych za wynagrodzeniem.

Obowiązek dostarczania środków przewozowych nakładać należy na posiadaczy tych środków

kolejno, równomiernie i z uwzględnieniem stosunków gospodarczych i zawodowych, w szczególności

zaś ilości środków przewozowych oraz powierzchni uprawnych gruntów.

Środków przewozowych nie można żądać od ludności, zamieszkałej w odległości większej

niż 15 klm. od miejsca robót, o ile wyjątkowe względy nie nakażą przekroczenia tej

odległości.

Obowiązek dostarczania środków przewozowych wykonywa się wyłącznie w naturze.

Obowiązkowi temu podlegają wszyscy posiadacze środków przewozowych z wyjątkiem wskazanych

w art. 5.

Od świadczeń powyższych zwolnione są następujące osoby i instytucje

1)

osoby, którym według prawa międzynarodowego przysługuje prawo eksterytorjalności,

co do środków przewozowych, przeznaczonych do ich urzędowego użytku;

2)

zakłady i urzędy państwowe i samorządowe, utrzymujące środki przewozowe na podstawie

etatów organizacyjnych;

3)

posiadacze środków przewozowych, służących do przewożenia poczty, co do tych środków

przewozowych;

4)

instytucje użyteczności publicznej, jak zakłady dezynfekcyjne, szpitale, pogotowia

lekarskie ratunkowe oraz straże ochotnicze, co do środków przewozowych niezbędnych

dla ich działalności;

5)

stadniny, stacje ogierów i źrebięciarnie państwowe;

6)

posiadacze licencjonowanych ogierów i klaczy, używanych tylko w celach hodowlanych,

klaczy wysoko źrebnych i klaczy ze źrebiętami ssącemi w okresie dwóch miesięcy, co

do tych ogierów i klaczy;

7)

posiadacze koni, stale pracujących w kopalniach pod powierzchnią ziemi.

Zarządzenie o przymusowem dostarczaniu środków przewozowych wydaje właściwy starosta

(w myśl art. 2) w formie obwieszczeń publicznych w gminach, których mieszkańców pociąga

się do świadczenia drogowego.

Zarządzenie to może ustanowić obowiązek dostarczania środków przewozowych na ściśle

ograniczony okres czasu lub w celu dokonania pewnych robót. Obowiązek ten może dotyczyć

rolników tylko w porze wolnej od robót polnych.

Zarządzenie starosty o przymusowem dostarczaniu środków przewozowych wykonywują właściwe

władze gminne lub miejskie.

Władze te sporządzają w terminie, określonym przez starostę, alfabetyczny wykaz posiadaczy

środków przewozowych z podaniem ilości tych środków, które mogą podlegać dostarczeniu

we właściwej gminie i podają go do publicznej wiadomości.

Wykaz ten jest podstawą do powoływania przez władze gminne wiejskie lub miejskie poszczególnych

posiadaczy środków przewozowych do dostarczania ich według zasad, podanych w art.

3.

Zażalenia przeciw nieprawidłowościom przy sporządzaniu wykazu lub powoływaniu do świadczeń

można wnosić do właściwego starosty za pośrednictwem zwierzchności gminnej, względnie

magistratu, w ciągu dni ośmiu od dnia ogłoszenia wykazu.

Zażalenia nie wstrzymują obowiązku dostarczania środków przewozowych.

Wysokość dostarczania środków przewozowych oznacza Wydział Powiatowy, względnie magistrat.

Wynagrodzenie powinno być ustalone według następujących zasad

a)

dzienne wynagrodzenie nie może być mniejsze, niż rzeczywisty koszt dziennego utrzymania

środków przewozowych i woźnicy;

b)

wynagrodzenie od wymiaru za określone roboty (t. zw. wynagrodzenie akordowe) oblicza

się według jednostki przebytej drogi i jednostki wagi przewiezionego ciężaru.

Wynagrodzenie wypłacają właściwe organy administracji drogowej za pośrednictwem urzędów

gminnych lub magistratów niezwłocznie po dokonaniu świadczeń.

Osoby, winne uchylenia się od obowiązku dostarczania środków przewozowych z mocy ustawy

niniejszej w drodze administracyjnej, podlegają karze grzywny do 15 tysięcy marek

lub aresztu do 2 tygodni, wymierzanych w trybie administracyjnym. Niezależnie od tego

władze gminne zarządzą dostarczenie środków przewozowowych na koszt winnych.

Kary i koszty te ściąga się trybem, ustanowionym dla ściągania podatków państwowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia na obszarze b.b. zaborów rosyjskiego

i austrjackiego.

Minister b. Dzielnicy Pruskiej może w porozumieniu z Ministrem Robót Publicznych rozciągnąć

moc obowiązującą niniejszej ustawy na b. zabór pruski.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych, a względnie i Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.