Ustawa z dnia 18 grudnia 1919 r. o przyznaniu stopni i praw oficerskich weteranom z roku 1831, 1848 i 1863.

Weteranom z roku 1831, 1848 i 1863, z wyjątkiem karanych sądownie za przestępstwa,

uchybiające godności stanu oficerskiego, przyznaje się honorowy stopień podporucznika

Wojsk Polskich.

Weteranom, którzy wylegitymują się z przyznania im wyższych stopni oficerskich podczas

służby w szeregach powstańczych, potwierdzony będzie odpowiedni stopień wojskowy wyższy.

Weterani z lat 1831, 1848 i 1863, przyjmując na siebie obowiązek zachowania godności

stanu oficerskiego, korzystają ze wszystkich praw i przywilejów oficerów armji czynnej,

z wyjątkiem stałego uposażenia służbowego.

Zamiast poborów służbowych, ustanowionych dla oficerów armji czynnej, weterani z roku

1831, 1848 i 1863 otrzymują stałą pensję dożywotnią, określoną ustawą z dnia 2 sierpnia

1919 r., rozszerzoną nowelą do ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie ustawy niniejszej poleca się Ministrowi Spraw Wojskowych.