Ustawa z dnia 14 lipca 1920 r. w przedmiocie uzupełnienia i częściowej zmiany ustawy z dnia 18 marca 1920 r. o wydzierżawieniu niezagospodarowanych użytków rolnych.

Nadane ustawą z dnia 18 marca 1920 r. (Dz. Ust. z 1920 r. № 28 poz. 165) Ministrowi

Rolnictwa i Dóbr Państwowych prawo do przymusowego wydzierżawiania gruntów, zdatnych

pod uprawę rolną, a leżących odłogiem, przysługiwać mu będzie w r. 1920 dodatkowo

w okresie od 15 września do 31 grudnia, o ile grunty te do dnia 15 września nie zostaną

wydzierżawione w drodze dobrowolnej przez właścicieli, posiadaczy lub osoby, mające

je pod swoim zarządem, opieką lub w dzierżawie.

Decyzje organów, powoływanych przez Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych w myśl ustawy

z dnia 18 marca 1920 r. do orzekania w pierwszej instancji o przymusowem wydzierżawianiu

gruntów, powinny zapadać w latach następnych, poczynając od roku 1921, nie później

niż przed 1 kwietnia każdego roku.

Przeciw decyzjom, zapadłym w I instancji, służy interesowanym, w przeciągu dni 8 od

dnia doręczenia decyzji prawo odwołania się do drugiej instancji, od której niema

dalszego odwołania.

Po upływie powyższego terminu decyzje nie zaskarżone ulegają niezwłocznemu wykonaniu.

Decyzje zaskarżone ulegają wykonaniu niezwłocznie po zatwierdzającem je orzeczeniu

organów, powołanych do orzekania w drugiej instancji o przymusowem wydzierżawianiu.

Decyzje o przymusowem wydzierżawianiu gruntów, zapadłe w roku 1920 przed 1 lipca ulegają

wykonaniu i po tym terminie, przy zachowaniu postanowień art. 3 ustawy niniejszej.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.