Ustawa z dnia 28 października 1919 r. w sprawie zmiany ustawy o rzeczowych świadczeniach wojennych z dnia 11 kwietnia 1919 r.

Artykuł 6 ustawy o rzeczowych świadczeniach wojennych ma opiewać następująco: Zażądanie

świadczeń wojennych następuje w drodze nakazów rekwizycyjnych, wydanych przez właściwe

urzędy administracyjne na podstawie zapotrzebowań, wystawionych przez władze wojskowe

w myśl art. 7. Gdzie władze rządowe administracyjne jeszcze nie są zorganizowane -

zażądanie świadczeń nastąpić może na zasadzie nakazów rekwizycyjnych władz wojskowych,

za pośrednictwem urzędu gminnego. W razie nagłej a gwałtownej potrzeby przysługuje

władzom wojskowym, każdorazowo do tego upoważnionym przez Ministra Spraw Wojskowych,

prawo bezpośredniego wydawania nakazów rekwizycyjnych sklepom, składom, fabrykom oraz

osobom lub instytucjom, gromadzącym przedmioty podlegające rekwizycji w celach handlowych.

W tym wypadku władze wojskowe urzeczywistniają owe nakazy we własnym zakresie działania

w myśl ustaw obowiązujących i zawiadamiają o tem władze admnistracyjne.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 28 października 1919 r.