Ustawa z dnia 9 maja 1919 r. w przedmiocie wymiany znaków obiegowych, znajdujących się na ziemiach polskich.

Natychmiast po dostarczeniu z drukarni dostatecznej ilości biletów Banku Polskiego,

opiewających na złote, jako przyszłą jednostką pieniężną polską, marki polskie i niemieckie,

korony austrjacko - węgierskie i ruble rosyjskie carskie mają być zamieniane na złote

i na Rentę Polską 4%-ową w stosunku, który zostanie określony w oddzielnej ustawie

jednocześnie z ustaleniem kursów wymiennych.

Posiadacz pierwszej pożyczki państwowej (asygnaty 1918 r.), nabytej przed 1 lipca

1919 r., przy wymianie posiadanej jeszcze gotowizny, w rozmiarach nie przewyższających

sumy przedstawionych jednocześnie asygnat w takiej samej walucie, otrzyma w złotych

więcej, niż ten, który przedstawia pieniądze do wymiany bez jednoczesnego przedstawienia

asygnat.

Określenie maksymalnej sumy znaków pieniężnych, które będą wymieniane w całości, oraz

oznaczenie Kursów wymiennych, zarówno dla gotowizny jak i dla zobowiązań, nastąpi

drogą oddzielnej ustawy, która zostanie wydana przed rozpoczęciem wymiany. Ustalenie

czasu i porządku, w jakim ma się odbywać wymiana, oraz prawo całkowitego lub częściowego

wyłączenia z wymiany pieniędzy przywiezionych z zagranicy wbrew ustawie z dn. 11 marca

1919 r., pozostawia się Ministrowi Skarbu, który na mocy niniejszej ustawy może aż

do chwili zakończenia czynności wymiennych zawieszać działalność banków, domów bankowych,

kantorów wymiany i giełd, a także wydawać rozporządzenia czasowe, dotyczące przyjmowania

i zwrotu wkładów bankowych.

Upoważnia się Ministra Skarbu do przygotowania świadectw 4% Renty Polskiej w wysokości

potrzebnej do wymiany na podstawie niniejszej ustawy, w odcinkach według jego uznania,

z kuponami półrocznemi, z których najbliższy ma być płatny 1 lipca 1920 r.

Kupony od 4% Renty Polskiej, wydanej na podstawie niniejszej ustawy, wolne będą od

opodatkowania. Rencie Polskiej przyznane zostają wszelkie prawa papierów pupilarnych.

Ustawa z dnia 26 marca 1919 r. (o ostemplowaniu papierowych znaków pieniężnych) w

przedmiocie częściowej wymiany papierowych znaków pieniężnych na asygnaty pożyczki

państwowej traci, równocześnie z uchwaleniem niniejszej ustawy, moc obowiązującą,

zaś w przedmiocie obowiązkowego stemplowania papierowych znaków obiegowych ulega zawieszeniu.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.