Ustawa Sejmowa z dnia 28 lutego 1919 r. w przedmiocie zaopatrzenia ludności w drzewo budulcowe i opałowe.

Celem umożliwienia ludności zaopatrzenia w drzewo budulcowe i opałowe upoważnia się

rząd do wydawania drzewa

a)

dla odbudowy zniszczonych przez działania wojenne domów mieszkalnych i zabudowań gospodarczych

drobnych rolników oraz drobnych posiadaczy miejskich na rachunek Skarbu Państwa -

do wysokości stwierdzonej szkody wojennej;

b)

dla innych celów po cenach ustanowionych przez rząd.

Na uzyskanie potrzebnego zapasu drzewa rząd ma prawo przeznaczyć drzewo z lasów państwowych,

jak również dokonywać zajęcia drzewa w lasach prywatnych na pniu oraz gotowego materjału

ściętego, jak również tartego po cenach ustanowionych przez rząd.

W razie zaniechania ruchu zakładów przeróbki drzewa przez ich właścicieli rząd może

je objąć w zarząd Państwa.

Wydatki Skarbu Państwa poniesione z tytułu wydawania drzewa winny być rejestrowane

w celu potrącenia ich poszkodowanemu z ewentualnie przypadających mu odszkodowań wojennych.

Ustawa niniejsza przestaje obowiązywać, skoro zostanie wydana ogólna ustawa o odbudowanie

kraju.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu

z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Ministrem Skarbu.