999/2015 — 999/2015 — Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 999 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 999/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Βασίλειο Πέππα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. Σ. του Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στέφανο Στανέλλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ι. Μ., 2. Ε. συζ. Ι. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γρηγόριο Γερασίμου, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-11-2012 ανακοπή και με τους 4-4-2013 πρόσθετους λόγους αυτής της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πρεβέζης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 246/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 25/2014 του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 4-3-2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Πέππας, ανέγνωσε την από 29-12-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του αρθρ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου είτε ερμηνεύτηκε εσφαλμένα, δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ' αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, είτε εφαρμόσθηκε, ενώ αυτές δεν συνέτρεχαν (Ολ ΑΠ 4/2005). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 662 Α εδ. α' ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με άρθρο 15 παρ. 2 ν. 4055/2012: "Κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 662 Β έως Η μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης μισθίου ακινήτου, αν η μίσθωση αποδεικνύεται εγγράφως, στην περίπτωση καθυστέρησης του μισθώματος από δυστροπία, εφόσον έγγραφη όχληση έχει επιδοθεί με δικαστικό επιμελητή δεκαπέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από την κατάθεση της αίτησης". Από την παραπάνω διάταξη σε συνδυασμό με αυτή του άρθρου 597 ΑΚ που παρέχει το δικαίωμα στον εκμισθωτή να καταγγείλει τη μίσθωση, αν ο μισθωτής βρίσκεται σε υπερημερία και με εκείνη του άρθρου 66 ΕισΝ ΚΠολΔ, που επιτρέπει στον εκμισθωτή και αν δεν κατήγγειλε τη μίσθωση κατ' άρθρο 597 ΑΚ να ζητήσει την απόδοση του μισθίου, αν ο μισθωτής καθυστερεί από δυστροπία το μίσθωμα, προκύπτει, ότι ο εκμισθωτής μπορεί να ζητήσει με την απλούστερη διαδικασία των άρθρων 662 Β-662 Η ΚΠολΔ την έκδοση διαταγής προς απόδοση της χρήσης του μισθίου και αν προηγουμένως κατήγγειλε τη μίσθωση για υπερημερία του οφειλέτη, εν όψει του ότι η δυστροπία τεκμαίρεται από την υπαίτια καθυστέρηση καταβολής του μισθώματος, εφόσον ο μισθωτής είναι υπερήμερος περί την καταβολή του μισθώματος (ΑΠ 1312/2000). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 340 και 345 παρ.1 ΑΚ προκύπτει, ότι ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής γίνεται υπερήμερος, αν προηγήθηκε εκ μέρους του δανειστή δικαστική ή εξώδικη όχληση, η οποία αποτελεί μονομερή και ανακοινωτέα σε άλλον δήλωση βουλήσεως, έχει δε ισχύ και παράγει τα αποτελέσματα της, μόνο εφόσον γίνει όπως την εννοεί και απαιτεί ο νόμος. Ειδικότερα, η όχληση πρέπει κατά το περιεχόμενο της να είναι ακριβής, ορισμένη, σαφής και καθαρή, πρέπει δηλαδή να προκύπτουν από αυτή, κατά τρόπο αναμφίβολο, το είδος, το ποσό και τα άλλα προσδιοριστικά στοιχεία της απαίτησης, επιπλέον δε να είναι απαλλαγμένη από αίρεση ή άλλο όρο και να απαιτεί ακριβώς από τον οφειλέτη την εκπλήρωση της οφειλόμενης παροχής του.

Στην ένδικη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Δυνάμει του από 30-12-2003 ιδιωτικού συμφωνητικού οι καθών η ανακοπή και ήδη εφεσίβλητοι (ήδη αναιρεσίβλητος) εκμίσθωσαν στην ανακόπτουσα και ήδη εκκαλούσα (ήδη αναιρεσείουσα) ένα κατάστημα εμβαδού 57 τμ, που βρίσκεται επί της διασταυρώσεως των οδών ..., στην Πάργα, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως σνακ - μπαρ - καφέ - μπαρ - οβελιστήριο - κρεπερί - ουζερί. Η μίσθωση συμφωνήθηκε να έχει διάρκεια τριών ετών με χρόνο έναρξης την 1-1-2004 και λήγουσα στις 31-12-2006. Το μηνιαίο μίσθωμα καθορίστηκε στο ποσό των 1.900 ευρώ, το οποίο κατόπιν αναπροσαρμογών ανήλθε στο ποσό των 2.300 ευρώ και ήταν καταβλητέο την πρώτη ημέρα κάθε μήνα Κατόπιν αίτησης των εκμισθωτών εκδόθηκε από τον Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας η ανακοπτόμενη με αριθμό 363/2012 διαταγή απόδοσης της χρήσης του μισθίου λόγω της μη καταβολής από δυστροπία εκ μέρους της μισθώτριας των μισθωμάτων των μηνών Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2012 ύψους 4.600 ευρώ, με την οποία διατάχθηκε η απόδοση της χρήσης αυτού. Κατά της παραπάνω διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου η καθής αυτή, άσκησε την υπό κρίση ανακοπή. Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο της ανακοπής η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης μισθίου ακινήτου δεδομένου ότι το επιδοθέν στην ανακόπτουσα από 8-10-2012 έγγραφο δεν συνιστούσε σαφή και ορισμένη έγγραφη όχληση, αλλά καταγγελία της μισθώσεως. Ότι η έλλειψη της παραπάνω όχλησης για τα συγκεκριμένα μισθώματα των μηνών Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2012 για τα οποία ζητήθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή απόδοσης χρήσεως μισθίου καθιστά αυτή ακυρωτέα. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος, όπως ορθά δέχθηκε και η εκκαλουμένη απορριπτόμενου του πρώτου λόγου της έφεσης. Και τούτο γιατί από το περιεχόμενο της επικαλούμενης στην προσβαλλόμενη διαταγή απόδοσης μισθίου από 9-10-2012 εξώδικης δήλωσης, η οποία επιδόθηκε στην ανακόπτουσα στις 16-10-2012... συνάγεται χωρίς αμφιβολία ότι αυτή αποτελούσε όχληση, δεδομένου ότι περιεχόταν σ' αυτή πρόσκληση του δανειστή (καθών η ανακοπή) προς τον οφειλέτη (την ανακόπτουσα) να εκπληρώσει την παροχή, που οφείλει...Αυτή η δήλωση (ανακοίνωση) βούλησης των καθών η ανακοπή, την οποία απηύθυναν προς την ανακόπτουσα οι καθών η ανακοπή (οιονεί δικαιοπραξία) κρίνεται κατά το περιεχόμενο της ακριβής, ορισμένη και σαφής, δεδομένου ότι αναφέρονται σ' αυτή τα βασικά στοιχεία που προσδιορίζουν την παροχή. Ειδικότερα αναφέρεται η έννομη σχέση της σύμβασης μίσθωσης, η οποία συνέδεε τους διαδίκους και από την οποία απέρρεε η υποχρέωση της ανακόπτουσας για την καταβολή του μηνιαίου μισθώματος, το ποσό του μισθώματος αυτού, τους μήνες των οφειλομένων κατά τους ισχυρισμούς των καθών η ανακοπή μισθωμάτων, την μη εμπρόθεσμη καταβολή των μισθωμάτων με αποτέλεσμα να μην καταλείπεται στην ανακόπτουσα καμία εύλογη αμφιβολία σχετικά με την υποχρέωση της να προβεί στην εκπλήρωση της παροχής της. Όπως επίσης από το περιεχόμενο της ως άνω δήλωσης συνάγεται οι καθών μαζί με την όχληση προέβησαν και σε καταγγελία της σύμβασης μισθώσεως για τα οφειλόμενα μισθώματα (αρθρ. 597 ΑΚ.). Εν τούτοις όμως η άσκηση της ως άνω όχλησης οπωσδήποτε ισχύει... Για τους ίδιους αμέσως προαναφερθέντες λόγους πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμοι και οι υποβληθέντες με ιδιαίτερο δικόγραφο της εκκαλούσης προς το παρόν δικαστήριο πρώτος και δεύτερος πρόσθετοι λόγοι της έφεσης με τους οποίους παραπονείται και πάλι για την μη επίδοση όχλησης αλλά καταγγελίας της μισθώσεως...".

Με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναιρέσεως αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη η πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για ευθεία παραβίαση της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως τον άρθρον 662 Α ΚΠολΔ, με εσφαλμένη εφαρμογή, καθόσον δεν συνέτρεχε ουσιαστική προϋπόθεση για την έκδοση της επίμαχης διαταγής απόδοσης και συγκεκριμένα εκείνη της προηγούμενης έγγραφης όχλησης, ειδικότερα δε διότι η επιδοθείσα σ' αυτήν δήλωση των αναιρεσιβλήτων ήταν καταγγελία της σύμβασης και όχι όχληση για την καταβολή των οφειλόμενων μισθωμάτων. Όμως, εφόσον το Εφετείο στο αποδεικτικό του πόρισμα διέλαβε την παραδοχή ότι η επιδοθείσα στην αναιρεσείουσα, από 9/10/2012, εξώδικη δήλωση των αναιρεσιβλήτων αποτελούσε και όχληση, δεδομένου ότι περιείχε πρόσκληση τους προς την αναιρεσείουσα να εκπληρώσει την οφειλόμενη παροχή (μισθώματα), δεν παραβίασε ευθέως την ανωτέρω ουσιαστική διάταξη. Τούτο, διότι τα γενόμενα δεκτά περιστατικά στοιχειοθετούσαν την κατά τα άρθρα 340 ΑΚ και 622 Α ΚΠολΔ απαραίτητη προϋπόθεση της προηγούμενης έγγραφης όχλησης για καταβολή των καθυστερούμενων μισθωμάτων και η οποία (όχληση) διακρίνεται κατά περιεχόμενο από την (κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης) εμπεριεχόμενη στην ίδια εξώδικη δήλωση καταγγελία της μίσθωσης, αφετηριάζει δε αυτοτελή και διαφορετικά έννομα αποτελέσματα από εκείνα της καταγγελίας. Εντεύθεν, ήταν επιτρεπτή η έκδοση της προσβαλλόμενη διαταγής αποδόσεως μισθίου.

Κατόπιν τούτων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος, για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναιρέσεως, παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4 Μαρτίου 2014 αίτηση της Σ. Σ., για αναίρεση της 25/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος, για την άσκηση της αίτησης αναιρέσεως, παραβόλου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Ιουλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ