Criminal appeal dismissed; Supreme Court upheld suspended sentence for combined crimes despite appellate court's partial revocation.

Sygn. akt: WK 19/06

POSTANOWIENIE

Dnia 17 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Steckiewicz (przewodniczący)

SSN Antoni Kapłon (sprawozdawca)

SSN Marek Pietruszyński

Protokolant: Piotr Marczuk

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Wojciecha

Marcinkowskiego

w sprawie szer.rez. Ł. B. skazanego z art. 234 k.k. po rozpoznaniu w Izbie

Wojskowej na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006 r., kasacji, wniesionej przez

Naczelnego Prokuratora Wojskowego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w

W. z dnia 8 maja 2006 r., sygn. akt: SA …/06, zmieniającego wyrok Wojskowego

Sądu Garnizonowego w L. z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt: Sg …/05

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 15 lutego 2006r.,

szer. rez. Ł. B. został uznany za winnego trzech przestępstw pozostającym w

zbiegu realnym,

- przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.,

- przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. (oba przestępstwa popełnione wspólnie

z oskarżonym szer. rez. P. G. i cywilem A. J.),

- przestępstwa z art. 234 k.k.,

za co został skazany – odpowiednio – na kary:

- roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności,

- roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności,

- 8 miesięcy pozbawienia wolności.

W miejsce orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzono karę

łączną roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo

zawieszono na okres próby 3 lat.

Sąd pierwszej instancji wymierzył także temu oskarżonemu karę grzywny w

wysokości 20 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20

złotych.

Tym samym wyrokiem zostali skazani także: szer. rez. P. G. za popełnienie

przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 279 § 1 k.k.,

z art. 234 k.k., szer. rez. S. K. za popełnienie przestępstwa z art. 18

§ 3k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 356

§ 2 k.k., oraz cyw. A. J. za popełnienie przestępstw z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art.

279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 279

§ 1 k.k.

Apelację od tego wyroku wniósł tylko oskarżony cyw. A. J.

Wojskowy Sąd Okręgowy w W., rozpoznawszy sprawę z powodu owej apelacji,

wyrokiem z dnia 8 maja 2006r., sygn. akt: S.A. …/06:

- w uwzględnieniu apelacji uchylił zaskarżony wyrok

w sprawie

A.

J. i przekazał ją do ponownego rozpoznania;

- w oparciu o art. 435 k.p.k. uchylił prawomocny wyrok sądu pierwszej instancji

wydany wobec szer. rez. S. K. oraz w stosunku do szer. rez. P.G. i szer. rez. Ł.B. w

części dotyczącej skazania ich za przestępstwa kradzieży z włamaniem, uchylając

jednocześnie rozstrzygnięcia o karach łącznych oraz przekazując sprawę

wymienionych oskarżonych do ponownego rozpoznania łącznie ze sprawą A. J., w

pozostałym zakresie wyrok sądu pierwszej instancji utrzymując w mocy.

Kasację od tego wyroku wywiódł Naczelny Prokurator Wojskowy zarzucając:

„mające istotny wpływ na jego treść rażące naruszenie prawa procesowego – art.

435k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k. polegające na tym, że Wojskowy Sąd

Okręgowy w W. jako sąd odwoławczy po rozpoznaniu apelacji cyw. A. J.

skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 15 lutego

2006r. , za popełnienie przestępstw z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i w

zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i w zw. z art.12 k.k.

oraz z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., uchylił zaskarżony wyrok sądu

pierwszej instancji w sprawie tego oskarżonego przekazując ją do ponownego

rozpoznania ,jednocześnie w oparciu o przepis art. 435 k.p.k. uchylił ten wyrok m.

in. w stosunku do współoskarżonego szer. rez. Ł. B. w części dotyczącej skazania

go za przestępstwa kradzieży z włamaniem określone w art. 279 § 1 k.k. w zw. z

art. 12 k.k. i art. 279 § 1 k.k. oraz rozstrzygnięcia o karze łącznej w wymiarze 1 roku

i 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 3 lata,

przekazując sprawę wymienionego oskarżonego do ponownego rozpoznania

łącznie ze sprawą cyw. A. J. i co stanowiło obrazę prawa – w pozostałym zakresie

odnośnie szer. rez. Ł. B. utrzymał wyrok w mocy, co spowodowało jego

uprawomocnienie w części o skazaniu wymienionego za popełnienie przestępstwa

z art. 234 k.k. na bezwzględną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i skutkowało

złamaniem zasady zakazu reformationis in peius, określonej w art. 434 1 k.p.k.,

gdyż sąd odwoławczy stosując art. 435 k.p.k. wobec stwierdzenia, że te same

względy, które spowodowały uchylenie wyroku w sprawie cyw. A. J., przemawiają

za uchyleniem lub zmianą na rzecz współoskarżonego szer. rez. Ł. B., był

zobligowany do orzeczenia tylko i wyłącznie na jego korzyść, natomiast orzekł na

niekorzyść, utrzymując w mocy za występek z art. 234 k.k. bezwzględną karę

pozbawienia wolności, gdy kara łączna pozbawienia wolności była warunkowo

zawieszona".

W konkluzji autor kasacji wniósł o "uchylenie zaskarżonego wyroku w części

dotyczącej szer. rez. Ł. B. i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego

rozpoznania".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest zasadna.

Nie jest trafny pogląd zaprezentowany w kasacji, w oparciu o który sformułowano

zarzut kasacyjny, a mianowicie, że rozstrzygnięcie sądu odwoławczego oznacza, iż

w stosunku do oskarżonego szer. rez. Ł. B. pozostała w mocy kara 8 miesięcy

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Zauważyć

przy tym należy, że gdyby tak było w istocie, to fakt rozstrzygnięcia na niekorzyść

tego oskarżonego - w trybie art. 435 k.p.k. jawiłby się jako oczywisty. Tak jednak

nie jest. Interpretacja zaskarżonego wyroku w ten sposób, jak dał temu wyraz w

kasacji jej autor jest nieuprawniona.

W sprawie niniejszej, w części dotyczącej szer. rez. Ł. B. Sąd pierwszej instancji

uznał go za winnego trzech pozostających w zbiegu realnym przestępstw, za które

wymierzył jednostkowe kary pozbawienia wolności, a następnie karę łączną, której

wykonanie warunkowo zawiesił.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie probacyjne było możliwe dlatego, że w odniesieniu do

każdego z tych przestępstw, po analizie całokształtu okoliczności przedmiotowych i

podmiotowych zaistniałych w sprawie, sąd doszedł do wniosku, że warunkowe

skazanie jest wystarczające do osiągnięcia celów kary, a zwłaszcza do

zapobieżenia powrotowi sprawcy do przestępstwa. W takiej sytuacji dochodzi

zatem w rzeczywistości do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia także

w stosunku do poszczególnych kar jednostkowych.

Inaczej mówiąc, zawieszając wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności za

pozostające w zbiegu realnym przestępstwa, sąd tym samym zawiesza warunkowo

także wykonanie każdej z kar jednostkowych wymierzonych za owe przestępstwa,

mimo że werbalnie nie zostało to wprost powiedziane (zob. uchwała SN z dnia 21

listopada 2001r., I KZP 14/01, OSNKW 2002, z. 1-2, poz.1).

Przenosząc te rozważania na grunt realiów sprawy niniejszej,

wyrok Sądu

odwoławczego wobec osk. szer. rez. Ł. B. należy rozumieć ponad wszelką

wątpliwość w ten sposób, że została utrzymana w mocy, za przestępstwo z art. 234

k.k., kara 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania, bowiem z niczego nie wynika, jakoby to probacyjne rozstrzygnięcie

zostało uchylone.

Oczywiście można sobie wyobrazić inne, od strony redakcyjnej, ujęcie problemu,

wskazujące wprost, że warunkowe skazanie jest nadal aktualne. Jednakże w

przypadku wersji przyjętej w zaskarżonym wyroku nie może być mowy o

jakiejkolwiek obrazie zasad procedowania.

Można, niejako na marginesie, wspomnieć, że nie było konieczne użycie w części

merytorycznej

owego

wyroku

sądu

odwoławczego

określenia

"...uchylając

jednocześnie rozstrzygnięcia o karach łącznych...", bowiem - in concreto - uległy

one automatycznie rozwiązaniu (zob. wyrok SN z dnia 11 lipca 2006r., III K.K.

52/06 - niepubl.).

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia kasacji Sąd

Najwyższy orzekł jak na wstępie.