Supreme Court dismisses appeal for failure to request reasoning within statutory deadline, rejecting working-day argument.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the refusal to provide a written reasoning for the court's judgment. The appellant argued that the deadline should only count working days, but the court held that the statute explicitly allows performance on the following day if the deadline falls on a holiday or Saturday. Consequently, the court ruled that the appellant missed the deadline and that the reasons for the delay are irrelevant in this appeal stage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 123§3 k.p.k.; Art. 437§1 k.p.k.: The statutory deadline for requesting a written reasoning runs continuously; if it expires on a holiday or Saturday, the request may be made the next working day, meaning holidays do not extend the deadline.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
V KZ 55/25 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie M.J. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2025r. zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 lipca 2025r. (V Ka 277/24) o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2025r. na podstawie art. 437§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie [WB]
UZASADNIENIE
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Skazany w swym zażaleniu w istocie nie kwestionuje tego, że nie dochował terminu do złożenia wniosku o sporządzenie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 czerwca 2025r. Jak tłumaczy to, w jego ocenie do biegu terminu zawitego liczone powinny być tylko dni tzw. „pracujące”.Skazany nie ma jednak racji, z dyspozycji art. 123§3 k.p.k. wynika bowiem jednoznacznie, że „jeżeli koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę za dzień wolny od pracy lub na sobotę, czynność można wykonać następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą”.
Zapis ten jest bardzo jasny oraz jednoznaczny i nie wynika z niego, że do terminu zwitego nie wlicza się dni wolnych oraz sobót, a to, że termin taki nie może zakończyć swego biegu w dzień wolny albo sobotę.W tej sytuacji argumentacja podniesiona w zażaleniu nie mogła okazać się skuteczna. Podobnie jak wskazanie, że skazany nie wiedział o tym, jak liczyć powyższy termin, gdyż nie został o tym pouczony. Nie można wszak zapominać, że w procesie korzystał on z pomocy obrońcy.Niezależnie jednak od powyższego, skoro Sąd prawidłowo ustalił, że skazany uchybił terminowi, to argumentacja dotycząca powodów tego uchybienia nie może być przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego, a mogłaby ewentualnie być podniesiona we wniosku złożonym w trybie art. 126 k.p.k.
– o przywrócenie terminu zawitego. Przy czym w tym postępowaniu skazany musiałby wykazać, że niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. [WB][r.g.]