Supreme Court quashes acquittal for joint intent in a brawl, remanding for new trial on specific charges.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the acquittal of two defendants regarding charges of inciting a brawl and participating in a group, remanding the case for a new trial. The prosecution argued that a single criminal intent drove all actions, requiring them to be treated as one crime under Article 11 of the Criminal Code. The court agreed that the previous acquittal was legally flawed because the prior conviction for group participation could not absorb the new charges due to the formal nature of the offense. Consequently, the lower court's decisions were overturned to allow the prosecution to pursue the specific charges based on the established joint intent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 11 § 1 k.k.; Art. 258 k.k.: A single criminal intent unifying actions constitutes one crime, and a formal offense like inciting a brawl cannot be absorbed by a prior group participation conviction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KK 204/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Przemysław KalinowskiSSN Andrzej TomczykProtokolant Elżbieta Wawer przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej w Ł. delegowanej do Prokuratury Krajowej Bożeny Góreckiej,w sprawie A. S. i R. W. oskarżonych o czyn z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 2 września 2021 r.,kasacji, wniesionej w stosunku do oskarżonych przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w W.od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt IV Ka [...],utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 31 stycznia 2020 r., sygn. akt V K [...], uchyla wyroki Sądów obu instancji i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z 31 stycznia 2020 r., uniewinnił A. S. i R. W. od popełnienia zarzucanego im czynu z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w W. – po rozpoznaniu apelacji prokuratora – w dniu 18 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego na niekorzyść oskarżonych złożył Zastępca Prokuratora Okręgowego w W., podnosząc cztery zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa: materialnego (art. 158 § 1 k.k. i art. 18 § 1 i 2 k.k.) oraz procesowego (art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.).
W konsekwencji zażądał wydania wyroku o charakterze kasatoryjnym.Stanowisko skarżącego zyskało wsparcie obecnego na rozprawie kasacyjnej prokuratora Prokuratury Krajowej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja zasługiwała na uwzględnienie.Pozostając w kręgu sformułowanych przez skarżącego zarzutów (art. 536 k.p.k.) i uznając je za co do zasady trafne, celowe stało się wyeksponowanie dwóch zagadnień, które przesądziły o potrzebie wzruszenia wyroków Sądów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Po pierwsze – w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego trudno zaprzeczyć, że u podstaw aktywności obu oskarżonych w krytycznym czasie – polegającej na zaplanowaniu zaatakowania określonych osób, na poszukiwaniu ich i instruowaniu swoich zwolenników, którzy już ścierali się z przeciwnikami, o sposobie działania oraz na usiłowaniu dotarcia na miejsce zdarzenia jeszcze w czasie jego trwania – leżał jeden impuls woli.
Skoro zatem oskarżonym towarzyszył jeden zamiar w postaci chęci urzeczywistnienia konkretnego stanu rzeczy (wszczęcia i wzięcia udziału w bójce, która rozegrała się 17 sierpnia 2012 r. w W. przy ul. Ś.), to tym samym cały zespół ich zachowań w tej mierze, mieszczących się w ramach tego samego zdarzenia faktycznego, należało postrzegać jako ten sam czyn stanowiący jedno przestępstwo (art. 11 § 1 k.k.).Po drugie – przestępstwo z art. 258 k.k. (zarówno w typie podstawowym, jak i kwalifikowanym) ma charakter formalny, co oznacza, że nie jest jego skutkiem popełnione przez członka zorganizowanej grupy jakieś inne przestępstwo, dla którego dokonania owa grupa została zawiązana; będzie ono czynem odrębnym od udziału w grupie i siłą rzeczy nie będzie stanowiło czynu współukaranego.
Takie przestępstwo popełnione w ramach zorganizowanej grupy winno być kwalifikowane według przepisu, którego znamiona wyczerpuje. W konsekwencji, przechodząc do rozpoznawanej sprawy, niewątpliwie czyn, od którego popełnienia oskarżeni zostali uniewinnieni, nie mógł zostać pochłonięty przez przypisane im wcześniej prawomocnie przestępstwo określone w art. 258 § 3 k.k. Nie wchodziła tu zatem w rachubę negatywna przesłanka procesowa w postaci res iudicata.Dlatego Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko wydać postulowane przez oskarżyciela publicznego rozstrzygnięcie (art. 537 § 2 k.p.k.).Na etapie kasacyjnego procedowania nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jaka powinna być ostatecznie prawnokarna ocena zachowań oskarżonych.
Zależeć ona będzie od poczynionych w toku ponownego postępowania ustaleń faktycznych, zwłaszcza odnoszących się do strony podmiotowej. Wchodzić tu w grę mogą różne rozwiązania: sprawstwo poleceniowe przewidziane w art. 18 § 1 in fine k.k. (niezbędne byłoby w takim wypadku ustalenie sprawowania przez oskarżonych realnej władzy nad pozostałymi członkami grupy); podżeganie zdefiniowane w art. 18 § 2 k.k. (ta forma zjawiskowa przestępstwa może mieć miejsce w razie ustalenia, że oskarżeni nakłaniali członków grupy do wzięcia udziału w bójce); usiłowanie, o którym mowa w art. 13 § 1 k.k. (ta forma stadialna przestępstwa może zaistnieć w wypadku ustalenia, że oskarżeni bezpośrednio zmierzali do wzięcia udziału w bójce).Z całą tą problematyką będzie musiał w pierwszym rzędzie zmierzyć się Sąd Rejonowy w W., którego rozstrzygnięcie poddane zostanie ewentualnej kontroli instancyjnej.