Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V KK 190/12 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; passive acceptance of bank cards deemed aiding theft under Polish Criminal Code.

Numero d'incarto V KK 190/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claim that the lower courts erred in reasoning regarding the defendant's actions. The defendant was convicted of aiding and abetting theft by passively allowing another person to take his bank and ID cards, which the court held constituted consent to their criminal use. The court ruled that passive acceptance, combined with awareness of the intended theft, legally equates to active delivery of the cards for the purpose of the crime.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 284 § 1 k.k.; Art. 279 § 1 k.k.; Art. 7 k.p.k.: Passive acceptance of another person's possession of bank cards, when done with knowledge of their intended use for theft, constitutes aiding and abetting the crime of theft.

Parole chiave

Generato dall'IA
aiding and abetting passive acceptance theft by deception criminal liability bank card possession criminal procedure intent knowledge

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 284 § 1 k.k.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu ułatwienia M.
Art. 279 § 1 k.k.
S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.
Art. 7 k.p.k.
art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że przez przekazanie rzeczy innej osobie można również rozumieć samo zobaczenie tej rzeczy przez inną osobę i wzięcie jej ze sobą”.
art. 535 § 3 k.p.k
akt V KK 190/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r.
art. 284 § 3 k.k
K.,‎skazanego z art. 284 § 3 k.k.
art. 275 § 1 k.k
art. 7 k.p.k
art. 284 § 1 k.k
Sąd Najwyższy zważył co następuje.Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu ułatwienia M.
art. 279 § 1 k.k
S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V KK 190/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r. sprawy P. K.,‎skazanego z art. 284 § 3 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i in.‎z powodu kasacji obrońcy skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 27 stycznia 2012 r‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 20 września 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. K. UZASADNIENIEKasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.Jedynym zarzutem kasacyjnym jest naruszenie „zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że przez przekazanie rzeczy innej osobie można również rozumieć samo zobaczenie tej rzeczy przez inną osobę i wzięcie jej ze sobą”. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu ułatwienia M.

S. zaboru pieniędzy z rachunku bankowego. Zauważyć należy, że zarzut ten był przedmiotem kontroli odwoławczej, a sąd II instancji odniósł się do niego w sposób rzetelny, wyczerpujący i – co najważniejsze – przekonujący. W ocenie Sądu Najwyższego zachowanie skazanego, który był aktualnym posiadaczem karty bankomatowej i karty IKM, polegające na braku sprzeciwu wobec ich zaboru przez M. S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Dla oceny tej nie ma znaczenia fakt, że skazany nie przekazał „czynnie” kart bankomatowych (np. przez ich wręczenie), ale istotna jest wyrażająca się w biernej postawie wola, co do udostępnienia ich M.

S. oraz przy jednoczesnej świadomości, a tym samym i zgodzie, co do sposobu przestępnego ich wykorzystania. Wszystkie te okoliczności uprawniają do aprobaty stanowiska sądów obu instancji, że przekazaniu kart bankomatowych M. S. stanowiło pomocnictwo cum dolo eventuali.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.