Criminal appeal dismissed as obviously groundless; Supreme Court rejects appeal regarding evidence evaluation and factual findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claim that lower courts failed to properly evaluate evidence. The defense argued that the lack of direct proof regarding the defendant's actions violated procedural rights, but the court found sufficient circumstantial evidence from witnesses and expert opinions. Consequently, the court determined that the lower courts correctly assessed the facts and that no gross violation of law occurred.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2, Art. 457 § 3, Art. 7 k.p.k.; The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless if the lower courts have adequately evaluated the evidence and no gross violation of law is evident, even in the absence of direct proof.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KK 168/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie J. J. skazanego z art. 155 i art. 160 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 17 lipca 2014 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 grudnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 31 lipca 2013 r. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W sprawie tej J. J. został uznany przez Sąd Rejonowy w Ś. winnym zarzucanego mu przestępstwa, popełnionego w M. w okresie od 20 do 21 sierpnia 2011 r., a kwalifikowanego z art. 155 i 160 § 1 k.k. i skazany za nie na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania oraz orzeczeniem nawiązki na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W apelacji od tego wyroku, złożonej przez obrońcę oskarżonego, zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę przepisów art. 7 i 410 k.p.k.
Po jej rozpoznaniu, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji wywiedzionej od tego ostatniego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego poprzez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 i art. 7 k.p.k. przez nierozważenie zarzutów apelacji dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych, skutkujących przyjęciem, że J. J. dokonał podłączenia przewodu elektrycznego w ogrodzeniu, w sytuacji, gdy zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy, nie dostarcza na tę okoliczność żadnych dowodów bezpośrednich i nie pozwala na wykluczenie innej wersji zdarzeń.
Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej wystąpił o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna, i to w oczywistym stopniu, stąd jej rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Jej autor w istocie swej polemizuje w swych wywodach z argumentacjami Sądu Okręgowego, i to w sytuacji, gdy nie jest bynajmniej prawdą, aby Sąd nie odniósł się do jakiegokolwiek zarzutu, mimo podniesienia w kasacji obrazy art. 433 § 2 k.p.k., a jedynie w kwestii w kwestii niewłaściwego jakoby odniesienia się do nich, i to tylko w aspekcie art. 7 k.p.k.
Chce on zatem tym samym poddać właściwie kontroli Sądu Najwyższego kwestię oceny dowodów, dokonaną przez Sądy w tej sprawie. Fakt, że nie było w tym postępowaniu dowodu o charakterze bezpośrednim, nie oznacza jednak, że tym samym, w świetle zgromadzonego materiału tej sprawcy, nie było podstaw do przypisania oskarżonemu zarzuconego mu czynu i skazania go za popełnione przestępstwo. Wskazywały na to zarówno dowody osobowe, jak i z opinii biegłego, a argumentacja zaprezentowana przez Sąd Okręgowy, z przywoływaniem poszczególnych dowodów i własnymi wywodami, a nie tylko bynajmniej z odwoływaniem się do pisemnych rozważań Sądu meriti, świadczy, że w sposób zgodny z wymogami art. 457 § 3 k.p.k. dokonał on kontroli odwoławczej w aspektach podnoszonych w apelacji obrońcy.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, w sprawie tej nie ujawniły się przy tym żadne okoliczności, które mogłyby wskazywać, że przyjęty przez Sądy przebieg zdarzenia jest tylko jedną z możliwych tu jego wersji. Wysuwane zaś twierdzenia, że także jakakolwiek osoba trzecia, a nie tylko skazany, mogła dokonać podłączenia przewodu elektrycznego do ogrodzenia, które to podłączenie doprowadziło do narażenia, o jakim mowa w art. 160 § 1 k.k. i skutku przewidzianego w art. 155 k.k., są jedynie spekulacjami autora kasacji i nie mają w żadnym aspekcie potwierdzenia w materiałach tej sprawy.
Nie można tym samym mówić w ogóle o zaistnieniu w tym postępowaniu jakiegokolwiek uchybienia po stronie Sądu odwoławczego, nie mówiąc już o zaistnieniu, wymaganej przy kasacji, rażącej obrazy prawa. Kasacja ta jest więc bezzasadna w stopniu oczywistym. Oddalając ją z tego powodu Sąd Najwyższy, stosownie do art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k., obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, i to w ponad 15 lat od powrotu do polskiego procesu karnego instytucji kasacji, Sąd Najwyższy zdecydował też o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia tego postanowienia.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.