Supreme Court dismisses appeal against death sentence due to defendant's death and invalid factual challenges.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation proceedings initiated by the defense against the death penalty verdict. The defendant, Z. S., had been convicted of multiple crimes under the Criminal Code, resulting in a combined sentence of two years imprisonment and a fine. The court ruled that while the defendant's death in January 2024 technically halted the appeal process, the specific arguments raised were legally invalid as they sought to re-evaluate factual findings, which is prohibited in cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.; Art. 529 k.p.k.: The death of the convicted person terminates criminal proceedings; however, if cassation is filed in the defendant's favor, the proceedings must be dismissed rather than rejected, as rejection would not constitute a favorable ruling under Art. 529 k.p.k.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
V KK 139/24 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie Z. S. skazanego z art. 294 § 1 k.k. i in., w dniu 8 sierpnia 2024 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w przedmiocie umorzenia postępowania kasacyjnego zainicjowanego kasacją wniesioną przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 listopada 2022 r. sygn. akt II AKa 279/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 30 maja 2022 r. sygn. akt XVIII K 199/21 p o s t a n o w i ł:
1. postępowanie kasacyjne umorzyć;
2. kosztami tego postępowania obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 29 listopada 2022 r. sygn. akt II AKa 279/22 po rozpoznaniu apelacji obrońcy utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w Łodzi z 30 maja 2022 r. sygn. akt XVIII K 199/21, którym to oskarżony Z. S. został uznany winnym następujących przestępstw (pkt 1 wyroku): a.z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., za które Sąd, na podstawie art. 294 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 180 stawek dziennych po 20 złotych każda;b.z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w brzmieniu przepisów rozdziału VI Kodeksu karnego obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r., za które Sąd, na podstawie art. 294 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 180 stawek dziennych po 20 złotych każda;c.z art. 286 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 30 stawek dziennych po 20 złotych każda;d.z art. 286 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 50 stawek dziennych po 20 złotych każda;e.z art. 286 §1 k.k. i na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 złotych każda;f.z art. 286 §1 k.k. i na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 złotych każda;g.z art. 286 §1 k.k. i na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 złotych każda;h.z art. 300 § 2 k.k. i na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 złotych każda.Ponadto, Sąd I instancji, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar pozbawienia wolności i grzywny orzeczonych w pkt 1 lit. a-h wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 20 złotych każda (pkt 2 wyroku).
Od tego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego kasację wywiódł obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazę: - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (pkt 1 kasacji),- art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. (pkt 2 - 5 kasacji).W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Postępowanie kasacyjne należało umorzyć.Śmierć oskarżonego, stanowiąca ujemną przesłankę procesową określoną w art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., skutkuje umorzeniem postępowania karnego.
W przypadku postępowania kasacyjnego, co do zasady przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy do zgonu skazanego doszło już po wniesieniu kasacji, ale jeszcze przed jej rozpoznaniem. Niemniej zgodnie z art. 529 k.p.k. wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatracie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca postępowanie. Oznacza to, iż o ile śmierć skazanego stanowi negatywną przesłankę postępowania kasacyjnego zainicjowanego kasacją wniesioną na niekorzyść, to w razie wniesienia kasacji na korzyść nie ma przeszkód do jej rozpoznania, jednakże wyłącznie zgodnie z jej kierunkiem.
W razie śmierci skazanego możliwe jest zatem uwzględnienie wniesionej na jego korzyść kasacji, natomiast nie jest możliwe jej oddalenie, gdyż takie rozpoznanie nie jest rozpoznaniem na korzyść, o którym mowa w art. 529 k.p.k. W sytuacji, kiedy kasacja jest niezasadna, zaś w trakcie postępowania kasacyjnego skazany zmarł, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem, uwzględniającym regulację z art. 529 k.p.k., jest umorzenie postępowania kasacyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż jak wynika z akt sprawy Z. S. zmarł 29 stycznia 2024 r. (k. 51-52 akt SN), a wszystkie podniesione w kasacji zarzuty należy uznać za chybione.
Skarżący bowiem formułując zarzuty w pkt 1 do 5 kasacji kwestionuje prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych, czego w kasacji czynić nie wolno (art. 523 § 1 k.p.k.). Nadto, powtarzając zarzuty apelacyjne, w rzeczywistości wbrew dyspozycji art. 519 k.p.k., kieruje je pod adresem sądu I instancji, zmierzając do ponownego dokonywania oceny wiarygodności poszczególnych relacji uzyskanych w toku procesu, wartościowania wiarygodności źródeł dowodowych oraz analizowania treści dokonanych ustaleń faktycznych, co prowadziłaby wprost do przekształcenia postępowania kasacyjnego w ponowne postępowanie apelacyjne (postanowienie Sądu Najwyższego z 31 maja 2016 r. sygn. akt III KK 65/16).
Konstatacji tej nie zmienia nadanie im pozornie charakteru kasacyjnego poprzez przywołanie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., zwłaszcza w sytuacji rozpoznania przez sąd odwoławczy wszystkich zarzutów apelacyjnych i właściwego uzasadnienia swojego stanowiska, sprowadzającego się do zaakceptowania oceny dowodów, ustaleń faktycznych i oceny prawnej dokonanych przez sąd a quo. Zarzuty te nie mogły zatem przynieść oczekiwanego przez skarżącego procesowego rezultatu, także z perspektywy sygnalizowanego naruszenia art. 440 k.p.k.
W świetle powyższych rozważań dotyczących relacji śmierci skazanego na etapie postępowania kasacyjnego do skuteczności wniesionej na jego korzyść kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt I sentencji.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.[J.J.][ms]