Supreme Court dismisses appeal on costs when plaintiff loses entire case and fails to prove statutory exceptions.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding the award of litigation costs, upholding the lower court's decision to order the plaintiff to pay the defendant's expenses. The plaintiff argued that Article 102 of the Code of Civil Procedure should apply due to the nature of the mining damage case and their financial situation, but provided no concrete evidence. The court ruled that since the plaintiff lost the entire case, the general rule of Article 98 applies, and exceptions require proof that was not presented.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 98 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.; Art. 398 § 13 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. – Costs are awarded to the losing party under the general rule unless the prevailing party proves specific statutory exceptions, and appeals must be dismissed if they lack substantial grounds for public interest.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 51/11
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa K. P.
przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.
o naprawienie szkody,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 lipca 2011 r.,
zażalenia powódki na orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt. 1 i 3 wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 lutego 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok
Sądu Okręgowego i oddalił powództwo, zasądzając od powódki na rzecz strony
pozwanej koszty procesu w kwocie 3 600 zł za pierwszą instancję oraz w kwocie
5 144 zł za instancję apelacyjną.
Powódka w zażaleniu zakwestionowała orzeczenie o kosztach, zarzucając
naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie. Zdaniem skarżącej, brak jest
jakichkolwiek podstaw do obciążenia jej kosztami procesu z uwagi na charakter
sprawy, a także ze względu na stan majątkowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powódka przegrała w całości proces, dlatego była zobowiązana zwrócić
przeciwnikowi na jego żądanie poniesione koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.).
Niesłuszny jest zatem zarzut skarżącej, iż nie było jakichkolwiek podstaw do
obciążenia jej kosztami postępowania. Nie można Sądowi czynić zarzutu, że
zastosował podstawową ustawową regułę orzekania o kosztach, uzależnioną od
wyniku sprawy. Od zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. istnieją wyjątki, jednakże
zastosowanie przez Sąd Apelacyjny tego przepisu oznacza, że nie dostrzegł
potrzeby odstępstwa od ogólnych reguł. Jeżeli powódka uważała, że istnieje
uzasadniona potrzeba zastosowania wobec niej art. 102 k.p.c., powinna
przedstawić dowody na uzasadnienie swego stanowiska. Tymczasem podstawowy
argument powołany w zażaleniu wyraża tylko przeświadczenie, że w sprawach
dotyczących szkód górniczych powodowie nie powinni ponosić jakichkolwiek
kosztów. W zażaleniu istnieje również wzmianka mająca wskazywać na
nienajlepszą sytuację majątkową powódki, ale bez przedstawienia konkretnych
dowodów. Dowody takie powinny być przedstawione w postępowaniu przed sądami
powszechnymi, ponieważ Sąd Najwyższy nie prowadzi postępowania dowodowego
(art. 39813 § 2 k.p.c.).
Ustrojowa pozycja Sądu Najwyższego oznacza, że działa on przede
wszystkim w interesie publicznym, a w sprawach jednostkowych – tylko przy
rażącym naruszeniu prawa. Przy takim ujęciu, zażalenie powódki nie może być
skuteczne i podlega oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).