Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V CZ 33/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for judge recusal based on subjective bias without objective facts.

Numero d'incarto V CZ 33/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the recusal of three judges from the case. The appellant argued that the judges showed hidden bias against his mother, but failed to provide objective facts supporting this claim. The court ruled that recusal requires objective circumstances rather than subjective impressions, noting the appellant appeared personally in court without a lawyer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 49 k.p.c.; art. 394 § 3 k.p.c.; Recusal of a judge requires objective circumstances and cannot be based solely on the party's subjective impression of bias.

Parole chiave

Generato dall'IA
judge recusal subjective bias objective circumstances impartiality requirement appeal dismissal civil procedure conflict of interest

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 49 k.p.c.
wyłączenia sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c. Co więcej, dotychczasowy
art. 394 § 3 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c.
art. 398 § 14 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
art. 49 k.p.c
wyłączenia sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 1997 r., III AO 3/96
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 1997 r., III AO 3/96, OSNP 1997,
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 grudnia 1969 r., I CZ 124/69

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CZ 33/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko A.K .

o alimenty,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 7 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 7 października 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił wniosek

powoda o wyłączenie trzech sędziów tego Sądu rozpoznających sprawę. Wydając

zaskarżone orzeczenie Sąd Okręgowy nie stwierdził, by sędziowie ci okazali

„nieskrywaną niechęć" wobec matki powoda B. K., reprezentującej go w

postępowaniu. W zażaleniu na postanowienie z 7 października 2010 r. powód

wniósł o jego zmianę i orzeczenie o wyłączeniu sędziów, ewentualnie o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. W zaskarżonym postanowieniu Sąd Okręgowy

trafnie wskazał, że przyczyny uzasadniające wyłączenie sędziego muszą mieć

charakter obiektywny i znajdować oparcie w okolicznościach sprawy (por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 1997 r., III AO 3/96, OSNP 1997,

nr 16, poz. 305). Na powodzie ciążył przy tym obowiązek powołania konkretnych

faktów wskazujących na brak bezstronności sędziów, których dotyczył wniosek

o wyłączenie, nie zaś jedynie wyrażenie subiektywnego przekonania co do

nierównorzędnego traktowania stron (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z 4 grudnia 1969 r., I CZ 124/69, niepubl.).

Okoliczności takie nie zostały przytoczone także w zażaleniu. Powód

powtórzył w nim bowiem twierdzenie o stronniczym zachowaniu sędziów, o których

wyłączenie wnosi i stwierdził, że przekonanie, którym uzasadnia się wniosek ma

zawsze charakter subiektywny, a istotne jest, żeby okoliczności wywołujące to

przekonanie w „odbiorze społecznym” usprawiedliwiały wątpliwości co do

bezstronności sądu, naruszając dobro wymiaru sprawiedliwości. W świetle tej

argumentacji brak jest podstaw do przyjęcia, by spełnione zostały przesłanki

wyłączenia sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c. Co więcej, dotychczasowy

przebieg postępowania przed Sądem drugiej instancji przekonuje, że okazanie

przez sędziów rozpoznających sprawę niechęci wobec pełnomocnika powoda

byłoby trudne z przyczyn faktycznych: na jedynej rozprawie przed Sądem

Okręgowym (28 września 2010 r.) powód występował bowiem osobiście, bez

udziału pełnomocnika.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c. orzeczono jak na wstępie.