Supreme Court dismisses appeal for invalidating a ruling due to a party's personal filing without legal counsel. The court holds that the mandatory attorney requirement renders such filings inadmissible and non-curable. Consequently, the appeal is rejected as obviously groundless. The court emphasizes that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts. The court ruled that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts. The court held that the mandatory attorney requirement renders such filings inadmissible and non-curable. Consequently, the appeal is rejected as obviously groundless. The court emphasized that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts. The court ruled that the mandatory attorney requirement renders such filings inadmissible and non-curable. Consequently, the appeal is rejected as obviously groundless. The court emphasized that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts.

Sygn. akt V CZ 29/20 POSTANOWIENIE Dnia 6 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Monika Koba‎SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa J. R.‎przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu "P." Sp. z o.o. z siedzibą w D. o uchylenie i stwierdzenie nieważności uchwały Walnego Zgromadzenia Wspólników,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 sierpnia 2020 r.,‎zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt V AGz (...), oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (...) postanowieniem z dnia 28 lutego 2019 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2019 r., sygn. akt V AGz (...), wniesioną przez J. R., z uwagi sporządzenie i podpisanie jej - z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. - osobiście przez skarżącą.W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 4246 § 3 w związku z art. 871 § 1 k.p.c. oraz art. 45 Konstytucji RP.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych; dotyczy ono również czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w powołanym przepisie przymus adwokacko - radcowski odnosi się do każdego postępowania przed Sądem Najwyższym i wyłącza zdolność strony do podejmowania czynności procesowych osobiście. Oznacza to, że czynności samej strony lub pełnomocnika niebędącego adwokatem lub radcą prawnym są bezskuteczne.

Przymusu adwokacko - radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ma na celu zapewnienie złożenia środka odwoławczego, który odpowiada ustawowym wymaganiom i jest wynikiem dochowania staranności, jakiej można wymagać od profesjonalisty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt V CZ 15/19, nie publ.). Środek odwoławczy wniesiony z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalny a uchybienie leżące u podstaw tej oceny ma charakter nieusuwalny. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dotknięta takim brakiem podlega zatem odrzuceniu bez wzywania skarżącej do jego uzupełnienia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt V CZ 16/18; z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt V CZ 87/08, z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II CZ 53/14, z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt III CZ 7/16, z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt sygn. akt V CZ 15/19 - nie publ.).

Należy podkreślić, że stwierdzony brak skargi, polegający na złożeniu jej przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej, nie mógł zostać usunięty przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości postanowienia o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesionej przez podmiot pozbawiony zdolności postulacyjnej. Uzupełnienie, czy też "poparcie" przez profesjonalnego pełnomocnika środka odwoławczego, wniesionego przez stronę osobiście, nie spełnia ustawowego wymagania zachowania przymusu, o którym mowa w art. 871 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II CZ 84/13, nie publ., z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II CZ 2/08, nie publ., z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II PZ 11/10, nie publ., z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt V CZ 15/19 - nie publ.).

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. jako oczywiście bezzasadne. jw