Supreme Court dismisses appeal due to failure to prove court fee payment with valid evidence.

Sygn. akt V CZ 29/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Ś.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 grudnia 2010 r.,

1)

2)

oddala zażalenie;

zasądza od powódki A. B. na rzecz Skarbu Państwa –

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 (trzy

tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 21 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powódki od wyroku Sądu Okręgowego z 23 września 2010 r. bowiem apelująca nie

uiściła opłaty podstawowej w kwocie 30 zł, stosownie do art. 14 ust. 2 w zw. z art.

100 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U.

z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 2 ustawy z 14 grudnia 2006 r. o

zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr

21, poz. 123). Podstawą rozstrzygnięcia był art. 130 2 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 1

ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego

oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571).

W zażaleniu na postanowienie z 21 grudnia 2010 r. powódka wniosła o jego

uchylenie i wskazała, że do apelacji została załączona opłata podstawowa

w znakach opłaty sądowej na kwotę 30 zł. Na dowód prawdziwości tego

twierdzenia powódka przedstawiła dowód zakupu znaków opłaty sądowej na tę

kwotę z 25 października 2010 r. (k. 784).

W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie

kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Miarodajnym dowodem uiszczenia przez

powódkę opłaty podstawowej od apelacji są akta sprawy. Brak w nich jednak

jakiegokolwiek dokumentu, który by wskazywał na prawidłowe opłacenie środka

zaskarżenia, a w szczególności znaków opłaty sądowej, na których załączenie

wskazuje skarżąca. O znakach tych nie ma mowy w wykazie załączników do

apelacji sporządzonym przez samą skarżącą (k. 750), a w samej apelacji powódka

zastrzegła, że została w całości zwolniona od kosztów, w związku z czym jej

apelacja nie podlega w ogóle opłacie (k. 746). Co więcej, jak trafnie wskazuje

pozwany, zgodnie z § 6 ust. 1, § 7 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 27, poz. 199 ze zm.) znaki opłaty

sądowej powinny zostać naklejone na pierwszej lub ostatniej stronie pisma

i skasowane przez sędziego lub pracownika upoważnionego do przyjmowania

pism i wydawania dokumentów.

Wobec

braku

dowodu

uiszczenia

opłaty

w

aktach

sprawy

oraz

szczegółowego określenia przez ustawodawcę trybu jej uiszczania, za dostateczny

dowód prawidłowego opłacenia apelacji nie można uznać potwierdzenia zakupu

znaków opłaty sądowej na tę kwotę, dokonanego przed dniem złożenia apelacji.

Z tych samych powodów za bezpodstawną uznać należy sugestię powódki co do

ewentualnej

możliwości

omyłkowego

przesłania

znaków

opłaty

sądowej

pozwanemu wraz z odpisem apelacji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c. orzeczono jak na wstępie, o kosztach postępowania rozstrzygając na

podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z § 13 ust. 2 pkt 2

w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1348, ze zm.) w zw. z art. 99 k.p.c.