Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V CZ 24/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on appeal period calculation and failure to raise procedural defect in second instance.

Numero d'incarto V CZ 24/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's rejection of a retrial request. The appellant argued that their lawyer was not notified of a hearing date, depriving them of defense rights, but the court found the appeal filed after the statutory deadline. The court determined that the appeal period runs from the day the party learned of the judgment, not the end of proceedings, and that the specific procedural defect was not raised during the prior appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 406 § 1 k.p.c.; Art. 401 pkt 2 k.p.c.: The period for filing a retrial request based on inability to act runs from the day the party learns of the judgment; failure to raise a procedural defect in prior proceedings precludes its use as a basis for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request appeal period procedural defect inability to act lawyer notification second instance appeal statutory deadline

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 406 § 1 k.p.c.
art. 406 § 1 k.p.c., który stanowi w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że jeżeli
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
postępowania na podstawie art. 524 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c.
Art. 378 § 1 k.p.c.
W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 378 § 1 k.p.c., art.
Art. 149 k.p.c.
378 § 1 k.p.c., art. 149 k.p.c., art.
Art. 94 § 1 k.p.c.
k.p.c., art. 94 § 1 k.p.c., art.
Art. 94 § 2 k.p.c.
k.p.c., art. 94 § 2 k.p.c., art.
Art. 214 k.p.c.
i art. 214 k.p.c., które miały wpływ na wynik
Art. 398 § 14 k.p.c.
istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 233 § 1 k.p.c. zw. z art. 398 5
Art. 394 § 3 k.p.c.
Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 524 § 1 k.p.c
postępowania na podstawie art. 524 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CZ 24/09

POSTANOWIENIE

Dnia 16 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi C.P.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w J. z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt [...]

w sprawie z wniosku M.P.

przy uczestnictwie C.P.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 czerwca 2009 r.,

zażalenia C.P.

na postanowienie Sądu Okręgowego w J.

z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w J. prawomocnym postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r.

oddalił apelację uczestnika postępowania C.P. od postanowienia wstępnego Sądu

Rejonowego w Z., w sprawie o podział majątku, którym ustalono, że udziały stron

postępowania w majątku wspólnym są równe.

Od powyższego postanowienia uczestnik wniósł skargę o wznowienie

postępowania na podstawie art. 524 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c.

W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 378 § 1 k.p.c., art. 149

k.p.c., art. 94 § 1 k.p.c., art. 94 §2 k.p.c. i art. 214 k.p.c., które miały wpływ na wynik

sprawy,

poprzez

spowodowanej

nieuwzględnienie

niezawiadomieniem

z

urzędu

pełnomocnika

nieważności

uczestnika

postępowania

o

terminie

posiedzenia wyznaczonego przez Sąd Rejonowy na dzień 29 lutego 2008 r. i przez

to pozbawienie uczestnika możności obrony praw.

Sąd Okręgowy w J. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009 r. odrzucił

skargę. W ocenie Sądu Okręgowego skarga podlegała odrzuceniu, gdyż wniesiona

została po upływie przepisanego terminu.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że uczestnik dniu 24 lutego

2009 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania, zaskarżając nią prawomocne

postanowienie Sądu drugiej instancji z dnia 27 maja 2008 r., z powołaniem jako

podstawy wznowienia, pozbawienie możności działania wskutek naruszenia

przepisów postępowania przed Sądem pierwszej instancji na rozprawie w dniu

29 lutego 2008 r. Biorąc pod uwagę, że należycie umocowany pełnomocnik

uczestnika był obecny na rozprawie apelacyjnej, po zamknięciu której wydano

zaskarżone orzeczenie, a sam C.P. o treści rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego

dowiedział się w dniu 28 maja 2008 r., Sąd Okręgowy uznał, że skarga o

wznowienie została wniesiona po upływie terminu, którego koniec przypadał na

dzień 28 sierpnia 2008 r.

Sąd Okręgowy zauważył także, że działający w imieniu uczestnika

zawodowy pełnomocnik zaskarżył wyłącznie orzeczenie Sądu drugiej instancji

zarzucając mu z powołaniem się na podstawę określoną w art. 401 pkt 2 k.p.c.,

naruszenie przepisów postępowania: art. 378 § 1 k.p.c., art. 149 k.p.c., art. 94 § 1

k.p.c., art. 94 § 2 k.p.c., art. 214 k.p.c., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez

nieuwzględnienie

niezawiadomieniem

z

urzędu

nieważności

pełnomocnika

postępowania

uczestnika

o

terminie

spowodowanej

posiedzenia

wyznaczonego przez Sąd Rejonowy. Zarzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. przez

Sąd Odwoławczy nie wyczerpuje jednak podstawy wznowienia, o jakiej mowa

w art. 401 pkt 2 k.p.c. W postępowaniu przed Sądem Okręgowym nie wystąpiły

także inne ze wskazanych przez uczestnika uchybień procesowych, które mogłyby

mieć wpływ na możność działania strony w jego trakcie. Uczestnik postępowania

został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej i brał w niej

udział. Powołana podstawa nie uzasadniała więc zaskarżenia orzeczenia Sądu

drugiej instancji. Nie można bowiem skierować skargi przeciwko prawomocnemu

orzeczeniu tylko dlatego, że w ocenie strony jest ono wadliwe, jeżeli nie zachodzą

ustawowe podstawy wznowienia.

Na postanowienie Sądu Okręgowego w przedmiocie odrzucenia skargi

o wznowienie postępowania uczestnik złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające

istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 233 § 1 k.p.c. zw. z art. 398 5

§ 1 k.p.c., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i przyjęcie,

że:

1. termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania upłynął w dniu

28 sierpnia 2008 r. nie zaś w dniu 3 grudnia 2008 r. mimo, że uczestnik

postępowania złożył skargę kasacyjną od przedmiotowego orzeczenia i przez

to nie mógł złożyć równocześnie skargi o wznowienie postępowania, gdyż

spotkałby się z zarzutem zawisłości sporu opisanym w art. 192 k.p.c., art. 199

§ 1 ust. 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 379 pkt 3 k.p.c.;

2. art. 378 § 1 k.p.c. nie wyczerpuje podstawy wznowienia o jakiej mowa

w art. 401 pkt 2 k.p.c. mimo, że pozbawienie możności działania przez stronę

opisane w art. 401 pkt 2 k.p.c. wyczerpuje w całości znamiona art. 378 § 1

k.p.c., gdyż nieważność postępowania występuje również wówczas, jeżeli

strona została pozbawiona możności obrony swoich praw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez

dowolną ocenę dowodów uznać należy za chybiony, gdyż okoliczności faktyczne

istotne dla rozstrzygnięcia były bezsporne. Przedmiot sporu stanowiła kwestia czy

trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie należy liczyć od dnia,

w którym o zaskarżonym wyroku dowiedział się uczestnik czy też od dnia w którym

zakończyło się postępowanie kasacyjne oraz kwestia czy zdarzenie na które

powołuje się uczestnik postępowania – niezawiadomienie jego pełnomocnika

o terminie rozprawy przed Sądem Rejonowym w dniu 28 lutego 2008 r. jest

podstawą wznowienia, o której mowa w art. 401 pkt 2 k.p.c. Obie kwestie mają

charakter prawny, a nie faktyczny.

Odnośnie do pierwszej z tych kwestii, to zasadnicze znaczenie ma brzmienie

art. 406 § 1 k.p.c., który stanowi w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że jeżeli

podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania, to termin do wniesienia

skargi o wznowienie liczy się od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej

organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Sąd Okręgowy trafnie wywiódł, że brak

przepisów uzależniających wniesienie skargi o wznowienie od wyczerpania przez

stronę dostępnych dla niej innych środków prawnych zmierzających do wzruszenia

prawomocnego rozstrzygnięcia, jak również nie ma przepisów, które wprost

wykluczałyby wniesienie skargi o wznowienie w przypadku wniesienia skargi

kasacyjnej i odwrotnie. Okoliczność ta implikuje stwierdzenie, że wniesienie skargi

kasacyjnej nie przerywa biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania. Każdy z wymienionych środków przysługuje od prawomocnego

rozstrzygnięcia niezależnie, przy czym skarga kasacyjna tylko od orzeczeń sądu

drugiej instancji, w związku z czym wybór konkretnego z nich należy wyłącznie do

strony. Istnieje możliwość wniesienia obu środków jednocześnie. Powołane

w zażaleniu przepisy art. 192, art. 199 § 1 ust. 2 i art. 379 pkt 3 k.p.c. wskazują na

niedopuszczalność wniesienia pozwu w sytuacji, w której pomiędzy tymi samymi

stronami toczy się sprawa o to samo roszczenie. Poprzez art. 13 § 2 k.p.c. przepisy

te mają zastosowanie do wniosków wszczynających postępowanie nieprocesowe,

ale nie ma podstaw do ich stosowania w odniesieniu do skargi kasacyjnej i skargi

o wznowienie postępowania.

Prawidłowy jest także pogląd Sądu Okręgowego, że nie zawiadomienie

pełnomocnika uczestnika o terminie rozprawy przed Sądem Rejonowym w dniu

29 lutego 2008 r. nie jest dostateczną podstawą w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c.

do wznowienia postępowania, stosownie bowiem do treści tego przepisu nie można

żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się wyroku niemożność

działania ustała. Uczestnik miał możność w toku postępowania – w złożonej

apelacji – wystąpić z zarzutem, że pozbawiony został w dniu 29 lutego 2008 r.

możności działania, jednakże tego zarzutu nie podniósł.

Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.