Appeal against court cost order dismissed as costs are public law, not civil procedure costs.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a second-instance court order requiring her to pay court costs. The plaintiff argued that her advance payment for expert witnesses should have been deducted from the costs, citing a specific article of the Civil Procedure Code. The court ruled that court costs are governed by public law statutes, not the Civil Procedure Code, making the cited article inapplicable to this type of order.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 83 ust. 2 u.k.s.c.; Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.: Court costs are public law obligations regulated by separate legislation and cannot be appealed under provisions governing civil procedure costs.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 160/11
POSTANOWIENIE
Dnia 28 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Maria Szulc
w sprawie z powództwa Marty D.
przeciwko Marcinowi T. i in. ,
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 marca 2012 r.,
zażalenia powódki na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 28 lipca 2011 r.,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy zmienił kwestionowany
przez pozwanych wyrok Sądu Rejonowego z dnia 11 marca 2011 r. i oddalił
powództwo, nakazując m.in. pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Sądu
Rejonowego kwotę 2491 zł tytułem kosztów sądowych.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że kwota ta została
wyłożona przez Skarb Państwa na wynagrodzenia biegłych i podlega ściągnięciu
od strony przegrywającej sprawę (tu: powódki) na podstawie art. 83 ust. 2 u.k.s.c.
Powódka w zażaleniu zakwestionowała orzeczenia o kosztach sądowych,
wnosząc o jego uchylenie na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Twierdziła
bowiem, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego uiściła zaliczkę na
wynagrodzenia biegłych w wysokości 2000 zł i ta okoliczność nie została
uwzględniona przy orzekaniu o kosztach sądowych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powódka w zażaleniu powołała się na art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c.
dotyczący kosztów procesu. Kwestionowane orzeczenie Sądu Okręgowego
dotyczy natomiast kosztów sądowych, będących należnością publicznoprawną
uregulowaną w odrębnej ustawie. Z tej przyczyny art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c. nie może
być podstawą prawną zażalenia strony na orzeczenie sądu drugiej instancji
w przedmiocie kosztów sądowych (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia
14 grudnia 2007 r., II CZ 61/07, BSN 2008, nr 4, poz. 12). Zażalenie powódki jest
więc niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 398 21
k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).
Należy dodatkowo wskazać, że powódka nie powinna się obawiać sytuacji,
w której poniosłaby koszty sądowe w wysokości nienależnej. Sąd zwraca bowiem
stronie z urzędu wszelkie należności pobrane nienależnie w całości lub w części
(art. 84 u.k.s.c.).
jw