Supreme Court dismisses appeal on eviction case as non-monetary due to low dispute value under CPC.

Sygn. akt V CZ 147/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie Oddział

Regionalny

przeciwko J. S., . S., D. S. reprezentowanemu przez J. S.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2012 r.,

zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 14 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy w O. na podstawie

art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną pozwanych, wyjaśniając

w uzasadnieniu, że jest ona niedopuszczalna w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c.

z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia (1 836 zł). Pozwani

w zażaleniu na to postanowienie zarzucili błędną wykładnię i niezastosowanie do

ustalenia opłaty od skargi kasacyjnej art. 12, art. 26 ust. 1 pkt 6 i ewentualnie

art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) oraz błędne

zastosowanie art. 3941 § 1 k.p.c. i art. 23 k.p.c. Zdaniem skarżących powództwo

o eksmisję nie ma charakteru niemajątkowego na co wskazuje niepodanie

w pozwie wartości przedmiotu sporu. We wnioskach skarżący domagali się

uchylenia zaskarżonego postanowienia, ewentualnie orzeczenia co do istoty

sprawy i zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 3982 § 1 k.p.c. ogranicza co do zasady dopuszczalność skargi

kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe. Skargę w takiej sprawie można wnieść

jedynie wówczas, kiedy wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej

50 000 zł, w sprawach gospodarczych – co najmniej 75 000 zł, a w sprawach

z zakresu pracy i ubezpieczeń społecznych – jest nie niższa niż 10 000 zł. Za

sprawy o prawa majątkowe powszechnie uznaje się takie, w których zgłoszone

zostało żądanie mające na celu realizację prawa lub uprawnienia wpływającego

bezpośrednio

na

stosunki

majątkowe

stron.

Powództwo

może

dotyczyć

świadczenia, ustalenia albo ukształtowania prawa lub stosunku prawnego

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2001 r., III CKN 568/01,

nie publ. poza bazą Lex nr 553697). W orzecznictwie ugruntowany jest też pogląd,

że sprawa o eksmisję obejmuje powództwo o świadczenie, którym jest zwrot

zajmowanych pomieszczeń (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

19 listopada 1996 r., III CKN 13/96, OSNC 1997/3/33 oraz z dnia 5 grudnia 2000 r.,

IV CZ 82/00, nie publ. poza bazą Lex nr 610223). Odzyskanie lokalu zajmowanego

przez osoby, które utraciły do tego prawo obligacyjne, przez stronę, która im

wcześniej lokal wynajmowała ma niewątpliwie wartość materialną, a roszczenie

o jego

zwrot

jest

roszczeniem

majątkowym.

Wartość

przedmiotu

sporu,

a w konsekwencji także przedmiotu zaskarżenia w przypadku takiego roszczenia

wyznacza art. 23 k.p.c., co prawidłowo przyjął Sąd odwoławczy. To, że strona

powodowa nie oznaczyła, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 187 § 1 pkt 1

k.p.c., wartości przedmiotu sporu, nie decyduje o charakterze zgłoszonego przez

nią powództwa, który wyznaczony jest treścią żądania. Skoro wartość przedmiotu

zaskarżenia nie sięgała kwoty określonej w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna

nie była dopuszczalna.

W tym stanie rzeczy nie zostały naruszone wskazane przez pozwanych

przepisy art. 12, art. 26 ust. 1 pkt 6 i ewentualnie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2

pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, ponieważ dotyczą one zasad

określania opłat, a nie wyznaczania wartości przedmiotu sporu i wartości

przedmiotu zaskarżenia, ani tym bardziej kryteriów rozróżniania spraw o prawa

majątkowe od spraw o prawa niemajątkowe. Nie został także naruszony art. 23

k.p.c., który Sąd Okręgowy zastosował prawidłowo. Natomiast zarzut naruszenia

art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. jest niezrozumiały, jeżeli zważyć, że zażaleniu pozwanych

został nadany prawidłowy bieg.

Z przytoczonych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

md