Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality due to personal filing and lack of mandatory lawyer representation.

Sygn. akt V CZ 140/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z wniosku W. D. i J. D.

przy uczestnictwie Syndyka Masy Upadłości BHU E. W. D.

w przedmiocie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Sądu

Rejonowego w sprawie o sygnaturze […], wydanych

po 30 października 2008 r., z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych

i ustanowienie adwokata z urzędu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2012 r.,

zażalenia wnioskodawców W. D. i J. D.

na postanowienie Sądu Rejonowego

z dnia 31 marca 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

W. D. i J. D. wnieśli (osobiście) do Sądu Najwyższego za pośrednictwem

Sądu Rejonowego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem „prawomocnych

orzeczeń Sądu Rejonowego wydanych w sprawie […] po dniu 30 października

2008 r.”. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. zwolnił W. D. i J.

D. od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, oddalił wniosek o ustanowienie

adwokata z urzędu w celu złożenia skargi oraz odrzucił skargę. W uzasadnieniu

podkreślił, że odmówił udzielenia pomocy prawnej z urzędu, bowiem zachodzi

niedopuszczalność skargi, a udzielenie pomocy prawnej nie jest niezbędne

ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego

z

dnia

stycznia

2008

r.,

I

CNP

119/07,

niepubl.).

Odrzucił zaś skargę z tego powodu, że skarżący nie uzupełnili braków skargi,

mianowicie nie przedłożyli prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie.

W. D. i J. D. wnieśli (osobiście) zażalenie na postanowienie Sądu

Rejonowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sporządzenie

zażalenia

do

Sądu

Najwyższego

stronę pozbawioną

zdolności

postulacyjnej

jest

osobiście

dotknięte

przez

brakiem

nieusuwalnym i powoduje konieczność odrzucenia takiego zażalenia wprost, jako

niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Niemożliwe również

jest usunięcie takiego braku samodzielnie przez stronę ani jej pełnomocnika

w jakiejkolwiek formie (art. 871 § 1 k.p.c.; zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 21 września 2011 r., I CZ 59/11, niepubl.). Od przewidzianej w art. 871 § 1

k.p.c. zasady przymusu adwokacko - radcowskiego nie zachodzi odstępstwo także

wówczas, gdy oddalony został wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata

z urzędu na podstawie art. 117 § 1 k.p.c., zawarty w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia lub dołączony do takiej skargi

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2008 r., I CNP 119/07,

niepubl.; zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r.,

IV CNP 181/07, niepubl.). Zgodnie z art. 871 § 2 k.p.c., przepisu § 1 nie stosuje się

m.in. w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie

adwokata

lub

radcy

prawnego.

Niniejsze

postępowanie

nie

jest

jednak

postępowaniem o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, ale postępowaniem

zażaleniowym w sprawie odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia

ze

względów

formalnych

(nieprzedłożenie

prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie, wniesienie skargi osobiście

z naruszeniem przymusu adwokacko – radcowskiego). Skarżącym zapewne

wydawało się, że mogą złożyć skargę osobiście, a ustanowiony przez Sąd adwokat

albo radca prawny z urzędu skargę tę poprze. Jeżeli tak rzeczywiście było,

to skarżący są w błędzie. Zgodnie bowiem z ustalonym orzecznictwem Sądu

Najwyższego, uzupełnienie czy też poparcie przez profesjonalnego pełnomocnika

skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście nie spełnia wymagań

określonych w art. 871 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie z dnia 11 marca 2008 r., II CZ

2/08, niepubl., postanowienie z dnia 11 maja 2010 r., II PZ 11/10, niepubl.).

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 373 w związku

z art. 39821 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).