Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V CZ 118/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on alimentary duty case as it falls under non-appealable alimentary matters.

Numero d'incarto V CZ 118/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the establishment of a non-existent alimentary obligation. The appellant argued that the lower court incorrectly broadened the definition of 'alimony cases' to include cases determining the existence of such obligations, claiming this violated specific procedural articles. The court rejected this argument, ruling that the nature of the case as concerning the principle of the duty does not alter its classification as an alimentary matter, which remains non-appealable under the relevant civil procedure statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 392 § 1, Art. 398 § 2 k.p.c.: The Supreme Court held that the classification of a case as 'alimony' is determined by its subject matter, not by whether it concerns the principle or the amount of the obligation, thereby excluding all such cases from appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
alimentary obligation civil procedure code appeal admissibility alimony cases non-appealable matters subject matter classification duty to support

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 392 § 1 k.p.c.
na dodaniu art. 392 1, który w § 2 wymieniał sprawy, w
Art. 398 § 2 k.p.c.
Podstawę tego postanowienia sąd drugiej instancji upatrywał w art. 398 6 § 2 k.p.c.
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 3984 k.p.c.
w związku z art. 3984 k.p.c. postanowił jak na wstępie.
Art. 871 § 1 k.p.c.
wynikającym z art. 871 § 1 k.p.c. powód zarzucał naruszenie art.
art. 27 k.r.o
ustalonego na podstawie art. 27 k.r.o.
art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c
związku z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.) w brzmieniu obowiązującym od 6 lutego 2005 r.
art. 871 § 1 k.p.c
wynikającym z art. 871 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 2 k.p.c
powód zarzucał naruszenie art. 3982 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok SN z 24.04.1997 r. II CZ 55/97
Wyrok SN z 10 marca 1997 r. III CKN 2/97
(wyrok SN z 10 marca 1997 r. III CKN 2/97, postanowienie z 8 grudnia 1998 r., I CZ
Postanowienie z 8 grudnia 1998 r., I CZ 159/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CZ 118/05

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

w sprawie z powództwa J. Ś.

przeciwko I. Ś.

o ustalenie nieistnienia obowiązku alimentacyjnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2005 r., zażalenia powoda na

postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt XVII RCa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

J. Ś., powoda w sprawie o ustalenie nieistnienia obowiązku alimentacyjnego wobec I. Ś.

ustalonego na podstawie art. 27 k.r.o. przed orzeczeniem rozwodu małżonków Ś.

Podstawę tego postanowienia sąd drugiej instancji upatrywał w art. 398 6 § 2 k.p.c. (w

związku z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.) w brzmieniu obowiązującym od 6 lutego 2005 r.

W zażaleniu na to postanowienie, sporządzonym zgodnie z wymaganiem

wynikającym z art. 871 § 1 k.p.c. powód zarzucał naruszenie art. 3982 § 2 k.p.c. przez

błędną – rozszerzającą, wykładnię pojęcia „sprawy o alimenty” i objęcie jego zakresem

również sprawy o ustalenie.

Trafność

podniesionego

zarzutu

miały

potwierdzać

Najwyższego cytowane w uzasadnieniu zażalenia.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

orzeczenia

Sądu

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Argumentacja

oparta

na

rozróżnianiu

spraw

o

świadczenie

(zapłatę)

alimentacyjne i spraw o ustalenie prawa do świadczeń byłaby skuteczna pod rządem

przepisów o kasacji w postępowaniu cywilnych obowiązujących w okresie od 1 lipca

1996 r. do 30 czerwca 2000 r., które (scil. art. 393 pkt 2) wyłączały dopuszczalność

kasacji w sprawach o alimenty, gdy dotyczyła wysokości świadczeń (wyrok SN z

24.04.1997 r. II CZ 55/97) a dopuszczały ją, jeżeli kasacja dotyczyła zasady żądania

(wyrok SN z 10 marca 1997 r. III CKN 2/97, postanowienie z 8 grudnia 1998 r., I CZ

159/98). Zmiana tych przepisów (kontynuowana po wprowadzeniu skargi kasacyjnej)

dokonana ustawą z 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.

U. Nr 48, poz. 554) polegała m.in. na dodaniu art. 392 1, który w § 2 wymieniał sprawy, w

których kasacja nie przysługiwała bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Wśród nich wskazano sprawy o alimenty. Przyjęcie jako kryterium dopuszczalności

charakteru sprawy („o alimenty”) nie pozwala zaakceptować odmiennego kryterium

sugerowanego w zażaleniu, opartego na podziale spraw jako dotyczących zasady lub

wysokości świadczeń. Sprawa, w której zapadło zaskarżone postanowienie dotyczyła

niewątpliwie zasady obowiązku alimentacyjnego, nie zmieniało to jednak jej przedmiotu.

Dlatego Sąd drugiej instancji trafnie zastosował wymienione na wstępie przepisy i uznał,

że skarga kasacyjna nie była dopuszczalna, co skutkowało jej odrzuceniem.

Na marginesie można zauważyć, że wskazana wartość przedmiotu sporu i

zaskarżenia w apelacji (2.400 zł) wyłączałaby dopuszczalność wniesienia takiej skargi,

gdyby nawet powód żądał ustalenia nieistnienia prawa majątkowego innego rodzaju.

Nie znajdując w zażaleniu usprawiedliwionych zarzutów Sąd Najwyższy na

podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 3984 k.p.c. postanowił jak na wstępie.