Supreme Court dismisses appeal on alimentary duty case as it falls under non-appealable alimentary matters.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the establishment of a non-existent alimentary obligation. The appellant argued that the lower court incorrectly broadened the definition of 'alimony cases' to include cases determining the existence of such obligations, claiming this violated specific procedural articles. The court rejected this argument, ruling that the nature of the case as concerning the principle of the duty does not alter its classification as an alimentary matter, which remains non-appealable under the relevant civil procedure statutes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 392 § 1, Art. 398 § 2 k.p.c.: The Supreme Court held that the classification of a case as 'alimony' is determined by its subject matter, not by whether it concerns the principle or the amount of the obligation, thereby excluding all such cases from appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 118/05
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)
SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)
SSN Maria Grzelka
w sprawie z powództwa J. Ś.
przeciwko I. Ś.
o ustalenie nieistnienia obowiązku alimentacyjnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu
niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2005 r., zażalenia powoda na
postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt XVII RCa (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną
J. Ś., powoda w sprawie o ustalenie nieistnienia obowiązku alimentacyjnego wobec I. Ś.
ustalonego na podstawie art. 27 k.r.o. przed orzeczeniem rozwodu małżonków Ś.
Podstawę tego postanowienia sąd drugiej instancji upatrywał w art. 398 6 § 2 k.p.c. (w
związku z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.) w brzmieniu obowiązującym od 6 lutego 2005 r.
W zażaleniu na to postanowienie, sporządzonym zgodnie z wymaganiem
wynikającym z art. 871 § 1 k.p.c. powód zarzucał naruszenie art. 3982 § 2 k.p.c. przez
błędną – rozszerzającą, wykładnię pojęcia „sprawy o alimenty” i objęcie jego zakresem
również sprawy o ustalenie.
Trafność
podniesionego
zarzutu
miały
potwierdzać
Najwyższego cytowane w uzasadnieniu zażalenia.
Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
orzeczenia
Sądu
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Argumentacja
oparta
na
rozróżnianiu
spraw
o
świadczenie
(zapłatę)
alimentacyjne i spraw o ustalenie prawa do świadczeń byłaby skuteczna pod rządem
przepisów o kasacji w postępowaniu cywilnych obowiązujących w okresie od 1 lipca
1996 r. do 30 czerwca 2000 r., które (scil. art. 393 pkt 2) wyłączały dopuszczalność
kasacji w sprawach o alimenty, gdy dotyczyła wysokości świadczeń (wyrok SN z
24.04.1997 r. II CZ 55/97) a dopuszczały ją, jeżeli kasacja dotyczyła zasady żądania
(wyrok SN z 10 marca 1997 r. III CKN 2/97, postanowienie z 8 grudnia 1998 r., I CZ
159/98). Zmiana tych przepisów (kontynuowana po wprowadzeniu skargi kasacyjnej)
dokonana ustawą z 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania
cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.
U. Nr 48, poz. 554) polegała m.in. na dodaniu art. 392 1, który w § 2 wymieniał sprawy, w
których kasacja nie przysługiwała bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Wśród nich wskazano sprawy o alimenty. Przyjęcie jako kryterium dopuszczalności
charakteru sprawy („o alimenty”) nie pozwala zaakceptować odmiennego kryterium
sugerowanego w zażaleniu, opartego na podziale spraw jako dotyczących zasady lub
wysokości świadczeń. Sprawa, w której zapadło zaskarżone postanowienie dotyczyła
niewątpliwie zasady obowiązku alimentacyjnego, nie zmieniało to jednak jej przedmiotu.
Dlatego Sąd drugiej instancji trafnie zastosował wymienione na wstępie przepisy i uznał,
że skarga kasacyjna nie była dopuszczalna, co skutkowało jej odrzuceniem.
Na marginesie można zauważyć, że wskazana wartość przedmiotu sporu i
zaskarżenia w apelacji (2.400 zł) wyłączałaby dopuszczalność wniesienia takiej skargi,
gdyby nawet powód żądał ustalenia nieistnienia prawa majątkowego innego rodzaju.
Nie znajdując w zażaleniu usprawiedliwionych zarzutów Sąd Najwyższy na
podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 3984 k.p.c. postanowił jak na wstępie.