Plaintiff's appeal on first-instance costs dismissed as second-instance court already ruled on merits.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding the allocation of first-instance litigation costs. The plaintiff argued that the appellate court erred in not refunding specific fees and lawyer's fees, claiming a violation of procedural articles. The court ruled that since the appellate court modified the first-instance judgment on the merits, the right to challenge first-instance costs is exhausted at the appellate level, making a direct appeal to the Supreme Court inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 pkt 2 k.p.c.; Art. 176 ust. 1 Konstytucji RP: When a court of the second instance modifies the judgment of the first instance, the right to challenge costs incurred in the first instance is exhausted by the appeal to the second instance, precluding a further appeal to the Supreme Court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 112/11
POSTANOWIENIE
Dnia 6 lipca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)
SSN Marta Romańska (sprawozdawca)
SSN Maria Szulc
w sprawie z powództwa T. P.
przeciwko S. U., Z. B. i J. K.
o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2012 r.,
zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, dotyczące kosztów postępowania
za pierwszą instancję i zawarte w punkcie 3 (trzecim) wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 15 kwietnia 2011 r.,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny
Okręgowego
zmienił wyrok Sądu
z 1 grudnia 2010 r. i zobowiązał pozwanego Z. B. do zaniechania
naruszenia dobra osobistego powoda – T. P. oraz zasądził od pozwanych – J. K.,
S. U. i Z. B. solidarnie na rzecz powoda kwotę 25.000 zł tytułem zadośćuczynienia
oraz 1.610 zł kosztów postępowania za pierwszą instancję; w pozostałym zakresie
oddalił apelację pozwanych i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
W zażaleniu na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie
o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego (pkt 3 wyroku) powód zarzucił, że
zostało ono wydane z naruszeniem art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 11 ust. 2 w zw. z § 6
pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348
ze zm.) wobec omyłkowego nie zasądzenia kwoty 600 zł tytułem zwrotu opłaty
sądowej od pozwu oraz kwoty 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu za pierwszą instancję od roszczenia majątkowego
(zadośćuczynienia) dochodzonego łącznie z roszczeniem niemajątkowym.
Powód wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz
powoda kwoty 600 zł, jako zwrotu opłaty od pozwu, kwoty 17 zł tytułem opłaty od
pełnomocnictwa i kwoty 1.200 zł jako wynagrodzenia pełnomocnika od roszczeń
majątkowych dochodzonych w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3941 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. W judykaturze Sądu
Najwyższego utrwalony został pogląd, podzielany także w niniejszej sprawie,
zgodnie z którym ścisła wykładnia tego przepisu nie dopuszcza zaskarżenia
zażaleniem do Sądu Najwyższego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji o kosztach
procesu poniesionych przed sądem pierwszej instancji w razie zmiany przez sąd
drugiej instancji rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W takim wypadku uprawnienie
strony do poddania kontroli instancyjnej orzeczenia o kosztach procesu
poniesionych przed sądem pierwszej instancji, wynikające z art. 176 ust. 1
Konstytucji RP, wyczerpuje się w możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia
jedynie do sądu drugiej instancji.
Określona
dwuinstancyjności
w
art.
postępowania
ust.
Konstytucji
sądowego,
w
zasada
odniesieniu
co
do
najmniej
orzeczenia
o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji, o których sąd ten
rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie, realizuje się poprzez możliwość
jego zaskarżenia przez każdą ze stron do sądu apelacyjnego. W takiej sytuacji
jednak sąd apelacyjny orzeka co do kosztów procesu, które były już uprzednio
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, w następstwie uwzględnienia
apelacji i zmiany wyroku sądu pierwszej instancji lub jedynie po rozpoznaniu
zażalenia w przedmiocie kosztów (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171; z 24 września
2010 r., IV CZ 60/10, nie publ.; z 26 stycznia 2011 r., IV CZ 103/10, nie publ.;
z 1 czerwca 2011 r., II CZ 18/11, nie publ., uzasadnienie wyroku TK z 27 marca
2007 r., SK 3/05, OTK-A 2007 nr 3, poz. 32 dot. d. art. 39318 § 2 k.p.c.).
Z tych względów niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego na
zawarte w wyroku sądu apelacyjnego postanowienie co do kosztów procesu przed
sądem pierwszej instancji. Wniesione zażalenie podlegało więc odrzuceniu
stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, w zw. z art. 373 k.p.c.
md