Supreme Court dismisses appeal for failure to separately state and substantiate appeal claims under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CZ 107/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSA Michał Kłos (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku H.P.

przy uczestnictwie J.K., R.K., C.K. i S.M.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2007 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania S.M.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił apelację

uczestniczki postępowania S.M. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia

10 listopada 2006 r.

Sąd Okręgowy, odwołując się do treści przepisu art. 368 § 1 k.p.c. uznał,

że apelacja winna zawierać osobno zwięzłe przedstawienie zarzutów oraz ich

uzasadnienie.

Apelacja

uczestniczki

-

sporządzona

przez

profesjonalnego

pełnomocnika - nie spełnia wszystkich wymogów, określonych w wyżej powołanym

przepisie, albowiem brak w niej zwięzłego przedstawienia zarzutów. Zaskarżone

postanowienie Sąd Okręgowy uzasadnił również treścią przepisów art. 373 w zw.

z art. 3701 i 13 § 2 k.p.c.

Powyższe postanowienie zaskarżyła uczestniczka, zarzucając naruszenie

przepisów art. 368 § 1 pkt 2, 3701, 377 k.p.c. i art. 176 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca podniosła, że jej apelacja zawiera

wszystkie elementy wymagane treścią art. 368 § 1 k.p.c. Treść uzasadnienia

apelacji umożliwia identyfikację przedmiotu, zarzutów i granic zaskarżenia.

W konkluzji uczestniczka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Przepis art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. wymaga wskazania w apelacji, jako jej

odrębnych części, zwięzłego przedstawienia zarzutów oraz ich uzasadnienia.

Uzasadnienie przedmiotowej apelacji zawiera wywód, z którego wprawdzie daje się

wyinterpretować sposób rozumowania jej autora, podważający rozstrzygnięcie

sądu, nie mniej jednak brak w nim zwięzłego przedstawienia zarzutów

w rozumieniu powyższego przepisu.

Należy stwierdzić, że zmiana przepisów o postępowaniu apelacyjnym,

dokonana na podstawie ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów,

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach

sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554 ze zm.), polegająca na wyraźnym

sprecyzowaniu wymagań stawianych apelacji niewątpliwie zaostrzyła warunki

formalne zaskarżania orzeczeń tym środkiem. Przepis art. 368 § 1 k.p.c.

nie zawiera szczegółowych wskazań sposobu wypełniania tych wymagań, dlatego

nie można pominąć funkcji związanej z zakresem rozpoznawania sprawy (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2007 r., l CZ 131/06, nie

publ.). Wypada zgodzić się ze stanowiskiem, że w obecnym systemie tzw. pełnej

apelacji, zarzuty nie wyznaczają jej granic. Podobnie jak wnioski apelacji, podlegają

one tylko rozważeniu przez sąd drugiej instancji. Niewątpliwie jednak określają

kierunek postępowania merytorycznego sądu drugiej instancji. Muszą być zatem

podane

przez stronę

w sposób

na

tyle

szczegółowy,

aby mogło

być

przeprowadzone postępowanie w odpowiednim kierunku. Wnioski formułowane na

tle wykładni systemowej nie pozwalają zatem na nadmierną liberalizację wymogów

stawianych apelacji przez art. 368 § 1 k.p.c. W orzecznictwie podkreśla się,

że apelacja sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego, nie spełniająca tylko wymagań szczególnych określonych w pkt 1 - 3

i pkt 5 art. 368 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu bez wzywania do usunięcia tych

braków (art. 3701 k.p.c.) (tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia

2006 r., II PZP 1/06, OSNP 2006, nr 17 - 18, poz. 260).

Zaskarżone postanowienie nie narusza również art. 176 Konstytucji RP.

Warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd drugiej instancji, przez co spełniona

zostaje gwarancja dwuinstancyjności procesu, jest bowiem prawidłowe tj.

odpowiadające wymogom stawianym przez prawo formalne, wniesienie środka

odwoławczego.

Biorąc pod uwagę, że zażalenie nie jest uzasadnione, na podstawie przepisu

art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i 13 § 2 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.