Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V CSK 643/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding the nature of statutory termination rights.

Numero d'incarto V CSK 643/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued that a specific clause granting the tenant a right to terminate the lease was invalid because the notice was given before the contractual deadline, relying on a theoretical dispute over whether the statutory termination right is mandatory or discretionary. The court rejected this argument, stating that the statutory right to terminate under the Civil Code is mandatory and can be exercised regardless of contractual time limits, making the appellant's legal issue irrelevant and unsubstantiated.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 491 § 1 k.c.; Art. 635 k.c.; Art. 395 k.c.: The statutory right to terminate a lease contract is a mandatory norm (ius cogens) that allows termination irrespective of contractual time limits, and the existence of a contractual termination right does not affect the validity of a notice given under the statutory regime.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal statutory lease termination mandatory legal norms contractual termination rights Civil Code provisions legal issue requirement notice period validity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 491 § 1 k.c.
Po pierwsze, rozważanie charakteru normy prawnej z art. 491 § 1 k.c. jest irrelewantne, ponieważ sąd meriti przyjął, że doszło do odstąpienia od umowie w tej sprawie w trybie art.
Art. 635 k.c.
491 § 1 i art. 635 k.c. mają charakter ius cogens, czy iuris dispositivi.
Art. 395 k.c.
umowne prawo odstąpienia, uregulowane w art. 395 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 635 k.c
jest irrelewantne, ponieważ sąd meriti przyjął, że doszło do odstąpienia od umowie w tej sprawie w trybie art. 635 k.c.
art. 491 § 1 k.c
Po pierwsze, rozważanie charakteru normy prawnej z art. 491 § 1 k.c.
art. 395 k.c
umowne prawo odstąpienia, uregulowane w art. 395 k.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CSK 643/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa K. Sp. z o.o. w B. ‎przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. J., i ul. P., w B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka wniosła skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia zawartego w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego.

Dotyczy ono tego, czy normy wyrażone w art. 491 § 1 i art. 635 k.c. mają charakter ius cogens, czy iuris dispositivi. Pretekstem do przedstawienia tego zagadnienia było jedno z postanowień umowy zawartej w tej sprawie przez strony, zgodnie z którym pozwana mogła odstąpić od umowy, jeżeli opóźnienie w rozpoczęciu jej wykonywania lub zakończeniu jej wykonywania wynosiło więcej niż 6 dni. W tym kontekście powódka twierdziła, że złożone w sprawie przez pozwaną oświadczenie o odstąpieniu od umowy było prawnie bezskuteczne, ponieważ zostało złożone przed upływem przewidzianego umową terminu, w którym pozwana mogłaby ewentualnie złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy.

Jednakże wskazane w skardze kasacyjnej zagadnienie nie budzi wątpliwości. Po pierwsze, rozważanie charakteru normy prawnej z art. 491 § 1 k.c. jest irrelewantne, ponieważ sąd meriti przyjął, że doszło do odstąpienia od umowie w tej sprawie w trybie art. 635 k.c. Po drugie, norma wynikająca z art. 635 k.c. dotyczy ustawowego prawa odstąpienia - na tej podstawie dopuszczalne jest złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy bez względu na to, czy umowa ta w swojej treści przyznawała którejkolwiek ze stron prawo do odstąpienia od niej.

W konsekwencji norma ta jest niewątpliwie normą kogentywną, co nie budzi wątpliwości w judykaturze czy doktrynie (w skardze kasacyjnej też na takie wątpliwości nie wskazano, a jedynie polemizowano z zaskarżonym orzeczeniem). Na marginesie można jedynie zauważyć, że powoływane przez skarżącego postanowienie umowne kreowało tzw. umowne prawo odstąpienia, uregulowane w art. 395 k.c. - i rzeczywiście na tej podstawie strona mogłaby odstąpić od umowy wyłącznie z zachowaniem przewidzianych w umowie terminów, co jednak nie dotyczy złożenia oświadczenia o odstąpieniu w trybie ustawowego odstąpienia od umowy.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw