Supreme Court dismisses cassation appeal as it lacks significant legal issues and clear justification under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review, citing the absence of significant legal issues and clear justification. The appellant argued that the lower court erred in evaluating evidence and failing to consider specific documentary submissions, claiming these were critical legal questions. The court determined that the raised issues did not constitute significant legal questions requiring Supreme Court interpretation and that the appeal lacked the obvious justification required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3981 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue or possess obvious justification, as the Supreme Court is bound by factual findings of lower courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CSK 331/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku U.K.przy uczestnictwie M.K.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Uczestnik postępowania zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 19 stycznia 2017 r. naruszenie art. 233 § 1 i 2, art. 253, 316 § 1, art. 328 § 2, art. 382 i 391 § 1 k.p.c. - w różnych układach i zestawieniach, a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnił oczywistą jej zasadnością oraz występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych, dotyczących funkcji rozpoznawczej i kontrolnej sądu pierwszej instancji oraz sądu odwoławczego:- czy spór dotyczący nieprzedłożenia oryginału dokumentu prywatnego pochodzącego od innej osoby niż strona zaprzeczająca prawdziwości dokumentu może być rozstrzygnięty na podstawie równorzędnego dowodu w postaci dokumentu prywatnego pochodzącego z tego samego źródła, jeżeli spełnia on równorzędne wymagania formalne oraz potwierdza treść oświadczenia,- czy nieuwzględnienie przez sąd inicjatywy dowodowej strony opisanej w art. 253 zdanie drugie k.p.c. może być uznane za naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz obowiązku wszechstronnego rozpoznania zebranego materiału dowodowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się w skardze kasacyjnej na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05).
Wskazane przez uczestnika postępowania kwestie nie mają cech istotnego zagadnienia prawnego w przedstawionym wyżej znaczeniu. Stwarzają co najwyżej pozór takiego zagadnienia. Nie jest też spełniona przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
Przytoczone we wniosku okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r, IV CSK 8/06).Skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Uszło jego uwagi, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.jw