Supreme Court dismisses cassation appeal on insurance subrogation issues due to lack of legal controversy and obvious merit.

Sygn. akt V CSK 237/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa E. S.A. w W.‎przeciwko M. M.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach‎z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 667/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1800 ( tysiąc osiemset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Pozwany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie art. 828 § 1 i art. 410 k.c. w powiązaniu z określonymi postanowieniami umowy ubezpieczenia z dnia 14 lipca 2004 r.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił oczywistą jej zasadnością oraz występowaniem w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych:1) czy osoba, która zaciągnęła zobowiązanie do spełnienia świadczenia regresowego może w sporze z ubezpieczycielem o regres powoływać się na to, że wypłacone ubezpieczonemu świadczenie nie było odszkodowaniem, lecz świadczeniem nienależnym,2) czy w razie nieudowodnienia w sprawie o regres, że ubezpieczyciel zmienił warunki umowy ubezpieczenia podmiot zobowiązany do regresu może powoływać się na to, że do zmiany umowy ubezpieczenia nie doszło.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Wskazane przez pozwanego kwestie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie mogą być uznane za zagadnienia tego rodzaju już choćby z tego tylko powodu, że są oderwane od ustalonego stanu faktycznego sprawy. Niespełniona w sprawie jest także przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na oczywistą jej zasadność.

W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przyjęcia skargi kasacyjnym do rozpoznania ze względu na oczywistą jej zasadność, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, a także T.

Ereciński, w: T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 2, Warszawa 2007, s. 242 i 243). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów prawnych przytoczonych w złożonej skardze kasacyjnej. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.

U. 2013.490).