Supreme Court dismisses appeal on rent deposit validity, noting Supreme Court ruling does not bind lower courts.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's complaint regarding the legality of a final judgment that rejected a claim for a rent deposit increase. Although the lower court applied a valuation rule contrary to a recent Supreme Court ruling on the same issue, the Supreme Court held that the new ruling did not bind the lower court in this specific case. Consequently, the complaint was dismissed as unfounded, but the appellant was not charged with procedural costs due to the controversial nature of the legal issue.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A Supreme Court ruling on a legal question does not bind lower courts in subsequent cases, allowing them to exercise judicial discretion; however, special circumstances may exempt a party from costs even when a complaint is dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 77/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie ze skargi Z. B.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III Ca […],w sprawie z powództwa Z. B.przeciwko […]Spółdzielni Mieszkaniowej "L." w Z.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2016 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. nie obciąża skarżącego kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
W niniejszej sprawie powód domagał się zwrotu zwaloryzowanej na podstawie art. 3581 § 3 k.c. kaucji wpłaconej w związku z wynajmem mieszkania zakładowego. Sąd I instancji uwzględnił powództwo, natomiast Sąd II instancji zmienił to rozstrzygnięcie i powództwo oddalił. Sąd ten powołał się na sentencję uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., III CZP 83/14 (OSNC 2015, nr 9, poz. 101). W chwili wydawania zaskarżonego wyroku nie było jednak jeszcze znane uzasadnienie tej uchwały - tymczasem z jego lektury wynika wniosek przeciwny do przyjętego przez Sąd Okręgowy, że do kaucji mieszkaniowych wnoszonych na podstawie prawa lokalowego z 1974 r. należy stosować waloryzację według art. 3581 § 3 k.c. Rację ma więc skarżący, że w zaskarżonym wyroku zajęto odmienne stanowisko od przyjętego przez Sąd Najwyższy w powołanej uchwale.
Jednakże nie świadczy to o zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wręcz przeciwnie - przedstawienie w tym przedmiocie Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia i podjęcie przez ten Sąd uchwały dowodzi, że problem budzi jurydyczne wątpliwości. Można zatem bronić zarówno stanowiska przyjętego przez Sąd Najwyższy, jak i odmiennego od niego - takie odmienne stanowisko było zresztą przyjmowane przez niektóre sądy powszechne. Powołana uchwała nie jest źródłem prawa, zapadła też ona na tle innej sprawy, a zatem w tej sprawie oczywiście nie wiąże. Choć więc kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego jest kontrowersyjne, to jednak trzeba przyjąć, że działał on w granicach swobody orzeczniczej, nie doszło zatem do oczywiście nieprawidłowego zastosowania lub interpretacji prawa, a w konsekwencji do wydania oczywiście nieprawidłowego wyroku.
Specyfika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdzie skarga jest przede wszystkim środkiem do uzyskania prejudykatu do następczego postępowania odszkodowawczego, nie uzasadnia jej uwzględnienia w tej sprawie. Sąd meriti przyjął na tle kontrowersyjnego przepisu jedną z potencjalnie możliwych interpretacji, co pozwala przyjąć, że skarga jest oczywiście nieuzasadniona (art. 4249 k.p.c.). Zarazem jednak szczególne okoliczności tej sprawy przemawiają za nieobciążaniem powoda (skarżącego) kosztami postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 102 k.p.c.). jw