Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with statutory requirements for legal challenge. The court rejects the appeal because the plaintiff failed to cite the specific legal provision violated and failed to substantiate the claimed damages. The decision establishes that these requirements are cumulative and independent, leading to the dismissal of the appeal as inadmissible. The court ruled that the plaintiff did not meet the mandatory criteria set forth in the Civil Procedure Code for filing a legal challenge against a final judgment. Consequently, the appeal was rejected without further examination of the merits of the case. The ruling clarifies the strict procedural standards required for such appeals to be considered valid by the Supreme Court.

Sygn. akt V CNP 71/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Szulc

w sprawie ze skargi Z. C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 lutego 2012 r.

w sprawie z powództwa Z. C.

przeciwko F. Zakłady Bukmacherskie Sp. z o.o. w C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarżący domagał się stwierdzenia, na podstawie art. 424 1 § 1 k.p.c.,

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 24

lutego 2012 r., którym został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w R. w ten

sposób, że zamiast kwoty 30.525,95 zł została zasądzona kwota 2850 zł z tytułu

odszkodowania.

W skardze powód zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 299 k.p.c.

oraz prawa materialnego tj. art. 7 k.c., art. 3531 k.c., art. 673 § 3 k.c., art. 60 k.c.,

art. 473 § 1, 2 i 3 k.c., art. 83 k.c., art. 86 k.c., art. 84 k.c., art. 58 § 2 k.c., art. 65

k.c. w zw. z art. 415 k.c. i art. 417 k.c., art. 664 § 2 k.c., art. 672 k.c., art. 687 § 1

k.c., art. 685 k.c. art. 703 k.c. oraz art. 89 i 93 § 2 k.c. przez ich niewłaściwe

zastosowanie lub błędną wykładnię i wskazał, że skutkiem naruszenia wyżej

wymienionych przepisów prawa jest niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem,

czego konsekwencją jest wyrządzenie wymiernej, już istniejącej szkody polegającej

na nie zasądzeniu odpowiedniego wynagrodzenia za wynajem lokalu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od

którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone,

przytoczenie jej podstaw i uch uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

orzeczenie

to

jest

niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu

przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie

podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem

skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że wymagania

te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto iż każde z nich ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od

innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 7 sierpnia

2012 r., III CNP 14/12, niepubl.). Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący spełnił

wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. W skardze zostały sformułowane

zarzuty stanowiące podstawę skargi, natomiast nie wskazano przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Nie spełnia wymagania

określonego w punkcie trzecim twierdzenie skarżącego, że „Wskutek tych naruszeń

zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem.”. Wskazanie na przepisy, które sąd

naruszył wydając zaskarżone orzeczenie, może być potraktowane jedynie jako

zarzut odnośnie do orzeczenia, a więc element podstaw skargi, a nie wskazanie

przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne (w/w postanowienie III CNP

14/12).

Przepis art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek

uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy.

Niezbędne

jest

zatem

dokonanie

wyodrębnionego

wywodu

i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz

określeniem jej zakresu i rozmiaru. Skarżący powinien nadto wykazać w skardze

istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem.

Wymogu tego nie spełnia wskazanie przez powoda, że szkoda polega na nie

zasądzeniu odpowiedniego wynagrodzenia za wynajem lokalu, bez wskazania

kwoty

stanowiącej

szkodę

i

uprawdopodobnienia

jej

wysokości

oraz

uwiarygodnienia tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub

co najmniej ich surogatów.

Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c.

powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec

czego orzeczono jak w sentencji.

db