Supreme Court dismissed appeal for invalidating final judgment due to failure to prove damage caused by the ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's extraordinary appeal challenging a final judgment that reduced damages from 11,292 zł to 3,000 zł. The plaintiff alleged procedural violations regarding expert testimony but failed to substantiate that the final judgment itself caused him financial harm. The court ruled that under Article 4245 § 1(4) of the Code of Civil Procedure, the appellant must prove the existence and scope of the damage resulting from the final decision, which the plaintiff did not do.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal to declare a final judgment inconsistent with the law is inadmissible if the appellant fails to substantiate that the judgment caused them specific damage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 57/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi K. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III Ca (…), w sprawie z powództwa K. K. przeciwko E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 grudnia 2016 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Powód K. K. wystąpił o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z 27 listopada 2014 r., którym Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego w T. zasądzający na rzecz powoda kwotę 11.292 zł tytułem odszkodowania i świadczenie to obniżył do kwoty 3.000 zł z odsetkami ustawowymi od 28 czerwca 2013 r., a dalej idące powództwo oddalił. Zarzucił, że do wydania orzeczenia doszło z naruszeniem prawa procesowego, to jest art. 361 k.c. w zw. z art. 363 k.c. i art. 822 § 1 k.c., do którego doszło w następstwie naruszenia prawa procesowego, to jest art. 232 zdanie drugie k.p.c. i zaniechania przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości szkody, której naprawienia powód dochodził z procesie.Skarżący oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.292 zł, ale ani jednego zdania w skardze i jej uzasadnieniu nie poświęcił uprawdopodobnieniu, że wydanie zaskarżonego orzeczenia wyrządziło mu szkodę.
Powód stwierdził, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze nadzwyczajnych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest lokowana w grupie środków prawnych o charakterze nadzwyczajnym z tej przyczyny, że dotyczy orzeczenia o charakterze prawomocnym. Stanowi ona środek szczególnego rodzaju, gdyż przez jej wniesienie i uwzględnienie strona nie uzyskuje możliwości zmiany orzeczenia czy choćby jego wyeliminowania z obrotu prawnego, lecz jedynie prejudykat, który pozwoli jej realizować odpowiedzialność odszkodowawczą, o ile przez wydanie orzeczenia poniosła szkodę, a orzeczenie okazało się bezprawne.
Z tej przyczyny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem z prawomocnego orzeczenia nie można traktować jak alternatywy dla apelacji, skargi o wznowienie postępowania, czy choćby skargi kasacyjnej. Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W świetle art. 4241 § 1 k.p.c. źródłem szkody, do naprawienia której zmierza osoba zabiegająca o prejudykat i wnosząca skargę przewidzianą tym przepisem ma być wydanie niezgodnego z prawem wyroku kończącego postępowanie w sprawie.
Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie poglądem, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10).
Skoro wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżący nie uprawdopodobnił, by przez wydanie zaskarżonego wyroku doszło do wyrządzenia mu szkody, to na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2010 r., IV CNP 44/10, niepubl.). aj