Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V CNP 54/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error.

Numero d'incarto V CNP 54/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the appeal for a ruling on the unconstitutionality of a final divorce judgment. The appellant argued the lower court's decision violated legal standards, but the court found no convincing evidence of a clear legal error. Consequently, the appeal was rejected under the provision that dismisses obviously unfounded complaints without deep analysis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment is dismissed if it is obviously unfounded, meaning the lack of a clear legal error is evident from the complaint's content without further analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for unconstitutionality obviously unfounded complaint clear legal error Supreme Court procedure divorce judgment review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna.
Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
Art. 4241 k.p.c.
Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw.
Art. 4171 § 2 k.c.
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna.
art. 4241 k.p.c
Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CNP 74/07
V CNP 81/07
II CNP 76/07
II CNP 84/07

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CNP 54/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi A. B.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego ‎wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt V ACa […], w sprawie z powództwa W. B.‎przeciwko A. B.o rozwód,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego 2016 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym. W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). aw