Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of special circumstances and proven damage.

Sygn. akt V CNP 54/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Szulc

w sprawie ze skargi Wspólnoty Nieruchomości Użytkowych "P. "

w K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 marca 2011 r.,

w sprawie z powództwa Wspólnoty Nieruchomości Użytkowych "P."

w K.

przeciwko T.B. i J. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarżąca domagała się stwierdzenia, na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.,

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22

marca 2011 r., którym wskutek apelacji pozwanych został zmieniony wyrok Sądu

Rejonowego w B. w ten sposób, że powództwo zostało oddalone.

W skardze powódka zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 2, art. 15 i art. 25

ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr. 80, poz.

903 z późn. zm.) oraz art. 98, 100 k.p.c. i § 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr. 163, poz. 1349) i wskazała, że skutkiem naruszenia

wyżej wymienionych przepisów prawa jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art.

64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 15 i 25 ust. 1 ustawy

o własności lokali oraz z art. 98 i 100 k.p.c. w zw. z § 6 rozporządzenia.

Sąd Najwyższy zważył:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna odpowiadać szczególnym wymogom określonym w art. 4245 § 1 k.p.c.

Są to wymagania konstrukcyjne skargi nie podlegające sanowaniu, ich zachowanie

podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, zaś brak

któregokolwiek z elementów skutkuje jej odrzuceniem (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Powołany przez skarżącą, jako podstawa skargi, art. 424 1 § 2 k.p.c. uzależnia

dopuszczalność skargi od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia

wyjątkowego

przypadku

oraz

występowania

niezgodności

z

prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Z brzmienia art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wynika, że w wypadku powołania tej podstawy

skargi skarżący powinien wykazać, że istnieje wyjątkowy wypadek uzasadniający

jej wniesienie. Wymóg ten dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z prawem

zaskarżonego orzeczenia jak i przyczyn, dla których strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających zaskarżenie orzeczenia.

Skarżąca

nie

podjęła

próby

wykazania

okoliczności,

które

świadczyłyby

o zaistnieniu „wyjątkowego wypadku”, bowiem za takie nie może być uważane

wskazanie przepisów prawa, które w jej ocenie zostały naruszone oraz przepisów,

z którymi zaskarżony wyrok jest sprzeczny. Powołanie omawianej podstawy skargi

nie eliminuje nadto obowiązku konieczności uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody spowodowanej zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Niezbędne jest zatem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem jej zakresu

i rozmiaru. Skarżący powinien nadto wykazać w skardze istnienie związku

przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Zawarte w skardze na

str. 2 wyliczenie elementów szkody i wskazanie ich wartości nie spełnia tych

wymagań. Zaznaczyć też należy, że fakt poniesienia kosztów sądowych, nie może

być traktowany jako szkoda w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec

czego orzeczono jak w sentencji.

jw