Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V CNP 45/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because bankruptcy deposit orders are not substantive judgments under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto V CNP 45/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's claim that a lower court order denying the return of bankruptcy deposits violated bankruptcy law. The appellant argued that the Second Instance Court incorrectly applied provisions regarding fund distribution to deny restitution. The Court ruled that such deposit orders are merely auxiliary measures and cannot be challenged via substantive appeals under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: Substantive appeals under Art. 5192 § 1 k.p.c. are inadmissible for orders issued in bankruptcy proceedings or auxiliary deposit proceedings as they lack the character of a judgment on the substance of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy proceedings court deposit substantive appeal auxiliary proceedings inadmissible claim fund distribution Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5192 § 1 k.p.c.
sprawy w rozumieniu art. 5192 § 1 k.p.c., mają bowiem charakter pomocniczy
Art. 4248 § 1 k.p.c.
(art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art.
Art. 216 of the Bankruptcy Act of 1934
uwzględniono wierzycieli, którzy nie zostali jeszcze zaspokojeni (art. 216 Prawa
Art. 221 of the Bankruptcy Act of 1934
zastosowania art. 221 Prawa upadłościowego z 1934 r.
art. 5192 k.p.c
Wnioskodawca w skardze z art. 5192 k.p.c.
art. 5192 § 1 k.p.c
sprawy w rozumieniu art. 5192 § 1 k.p.c., mają bowiem charakter pomocniczy
art. 4248 § 1 k.p.c
(art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 5192 § 1 k.p.c.).
art. 13 § 2 k.p.c
w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CNP 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi U.-C. Sp. z o.o. w W. w likwidacji

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2008 r.,

w sprawie z wniosku U.-C. Sp. z o.o. w likwidacji w W.

przy uczestnictwie wierzycieli: E. M., H. K.,

A. D. i G. M.

o wydanie sum depozytowych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

wnioskodawcy „U.-C.” spółki z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 8 października 2008 r., oddalające wniosek o wydanie sum

złożonych do depozytu sądowego. Sąd II instancji podzielił pogląd, że podstawa do

zwrotu upadłemu sum depozytowych po umorzeniu postępowania upadłościowego

nie występuje

wówczas, gdy w planie podziału funduszów masy upadłości

uwzględniono wierzycieli, którzy nie zostali jeszcze zaspokojeni (art. 216 Prawa

upadłościowego z 1934 r., mającego zastosowanie w tej sprawie). Nie ma wówczas

zastosowania art. 221 Prawa upadłościowego z 1934 r.

Wnioskodawca w skardze z art. 5192 k.p.c. domagał się stwierdzenia,

że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2008 r. jest niezgodne

z prawem, a mianowicie z art. 221 i 216 Prawa upadłościowego z 1934 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Złożenie

przez

wnioskodawcę

(wówczas

syndyka

masy

upadłości)

określonych kwot do depozytu sądowego wiązało się ściśle z postępowaniem

upadłościowym prowadzonym na podstawie przepisów Prawa upadłościowego

z 1934 r. i miało charakter zabezpieczenia interesów wierzycieli. Aktualnie,

po wejściu w życie z dniem 25 września 2010 r. ustawy nowelizującej z dnia

22 lipca 2010 r. (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna w postępowaniu

egzekucyjnym i upadłościowym, natomiast orzeczenia wydawane w postępowaniu

zabezpieczającym i depozytowym nie mogą być uznane za orzeczenie co do istoty

sprawy w rozumieniu art. 5192 § 1 k.p.c., mają bowiem charakter pomocniczy

i służebny.

Depozyt

sądowy,

którego

skarga

dotyczy,

został

złożony

na zaspokojenie wierzytelności objętych postępowaniem upadłościowym i powinien

być zadysponowany na podstawie przepisów obowiązujących w ramach tego

postępowania. Skoro w postępowaniu upadłościowym nie funkcjonuje skarga z art.

5192 § 1 k.p.c., to nie może też funkcjonować w postępowaniu pomocniczym.

Należało w konsekwencji odrzucić skargę wnioskodawcy jako niedopuszczalną

(art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 5192 § 1 k.p.c.).